Yetersizlik
Böyle bir kitabı keşke kitabın önsözünü yazan Nazan Bekiroğlu yazsaydı. Yazar kesinlikle konunun ağırlığı altında kalmıştır. Üslup çok zayıf. Basma kalıp ifadelerle konusu ilahi aşk olan kahramanı Hz. Mevlana ve Şems-i Tebrizi olan bir kitap gerçek manada başarı elde edemez. Konusu ve kahramanları sayesinde bir popülerlik elde etmiştir. Ancak bu kitabı bu kadar sattıracak edebi dil zevkimiz bu derece düşük olmasaydı keşke. Benim gözümde bu kitap Mevlana pide, Mevlana şekeri, Mevlana kitabı... vb. bişey maalesef.
Elizabeth Cleghorn Gaskell (1810 -1865)
Victoria devri Ingiliz roman yazarı
Romanlarinda özellikle Manchester'daki endüstriye hayati ve toplumu yazdi.
Eser yayın tarihi; 1853
Elizabeth Gaskell, büyük dramatik sahneler yazmak yerine günlük hayatın akışını anlatmayı tercih eder. Bu yüzden Deborah’ın hastalığı veya ölüm döşeği uzun uzun anlatılmaz; bir bölümden diğerine geçerken onun öldüğünü öğreniriz
Sıcak samimi anlatımı sevdim.
* Miss Matty Jenkyns: Romanın duygusal merkezidir. İyi kalpliliği ve kırılganlığıyla okuyucunun sevgisini kazanır.
* Miss Deborah Jenkyns: Matty’nin ablasıdır. Aile içinde otorite odur. Romanın başlarında önemli bir yere sahiptir.
* Peter Jenkyns: Kardeşler arasında genç yaşta evden ayrılmıştır. Geçmişte yaşananlar Matty’nin hayatını derinden etkilemiştir.
* Mary Smith: Bazen Cranford’da kalır, bazen başka yerde yaşar. Olayları bize onun gözünden öğreniriz.
* Miss Pole: Kasabadaki haberlerin ve dedikoduların merkezi gibidir ama kötü niyetli değildir.
* Mrs. Jamieson: Sosyal sınıf farklarına önem verir; Cranford kadınlarının ona karşı tutumu romandaki mizah kaynaklarından biridir.
* Captain Brown: Romanın başlarında görünen, kasabanın alışılmış düzenine biraz meydan okuyan karakterdir.
Captain Brown’ın iki kızı vardır:
* Miss Brown (büyük kızı)
* Jessie Brown (küçük kızı)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bazı karanlıklar gözle görülmez.
Bazı büyüler ise insanın zihnini ele geçirir.
Gümüş Sandalye, Narnia Günlükleri'nin en karanlık, en olgun ve en düşündürücü kitaplarından biri. Bu kez hikâyenin merkezinde ne büyük savaşlar ne de taht mücadeleleri var. Lewis bizi yeraltının karanlık dehlizlerine, unutulmuş bir prensin peşine ve gerçekle yanılsamanın birbirine karıştığı tehlikeli bir yolculuğa çıkarıyor.
Eustace ve okul arkadaşı Jill Pole, Aslan'ın verdiği görevle yıllar önce kaybolan Prens Rilian'ı bulmak için Narnia'dan kuzeye doğru yola çıkarlar. Ancak bu görev sandıklarından çok daha zordur. Devlerin ülkesi, terk edilmiş şehirler, yeraltındaki karanlık krallıklar ve insanın aklına bile güvenemeyeceği bir düşman onları beklemektedir.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey macera değildi.
Karanlıktı.
Lewis ilk kez Narnia'nın masalsı yüzünü geri plana çekiyor ve okuru daha ürkütücü, daha melankolik bir atmosferin içine bırakıyor. Hikâye ilerledikçe yalnızca karakterler değil, okur da neyin gerçek neyin aldatmaca olduğunu sorgulamaya başlıyor.
Özellikle Yeşil Cadı'nın yeraltındaki sahneleri...
Narnia serisinin en unutulmaz bölümlerinden bazıları.
Çünkü burada verilen mücadele yalnızca fiziksel değil.
Bir inanç mücadelesi.
Bir hatırlama mücadelesi.
Bir gerçeğe tutunma mücadelesi...
Cadı, kahramanları zincirlerle değil; şüpheyle esir almaya çalışıyor.
Onlara gördükleri dünyanın bir hayal olduğunu söylüyor.
Askerlik vazifemi ifa ederken okumaya başladığım 8. kitap olduğunu belirterek yazıma başlamak istiyorum. Kitabı beğendiğimi söyleyebilirim. Tam bir propaganda aracı olmuş.(Laik seküler-muhafazakar müslüman) karşıtlığı üzerine kurulmuş tarafı alenen belli bir eser olmuş diyebilirim. Muhafazakar kesmi cahil ve yobaz; laik kesmi ise gelişmiş ve aydın olarak gösteriyor. Bu durumu da tek bir dini eleştirerek yapıyor. O da son ve hak din olan İslam. Diğer İbrahimi dinler ile ilgili bir eleştiri göremedim maalesef. Olması da söz konusu olamazdı zaten. Bir diğer takıldığım nokta da şu oldu: Kadın ve toplumumuzun kadına bakış açısı. Tamam her geçen gün toplumumuz kadına daha da bir obje (cinsellik) ve kötü gözle bakıyor lakin bu durumun (eğitim, kültür, tarih, siyaset, kimlik vs.) üzerinden irdelenmesi yerine; konunun doğrudan dine bağlanması beni rahatsız etti. Bence çok sığ bir bakış açısı. Kısaca eser (bir kız çocuğu ve kadın) üzerine kurulmuş. Aile hayatı, eğitim hayatı, evlilik hayatı üzerine şekillendirilmiştir. Bütün bu olay örgüleri üzerinden de (toplumsal, edebi, siyasi, ekonomik) vs. eleştiriler yapılmıştır. Bu eleştiriler ise alenen yapıldığı için bana sığ ve yavan geldi. Pek beğenemedim ;(. Çünkü eleştiriler sadece bir noktadan bakılarak yapılmış. Farklı bakış açıları es geçilmiş. Bu da eleştiri ve değişimin önünü tıkamış. Misal abi Umut'un olayı. Ne kadar bireysel olarak kötü bir olay olsa da toplumsal olarak doğru olduğunu düşünüyorum. (EK hürmetler). Veyahut Feride'nin gecesi olayı. Gelecek nesiller için mühim bir durum diyorum sadece... Bu arada Azur ve Şirin tatlı ve sempatik gösterilmeye çalışılsa da ikisine de tilt oldum. Şirin Pehlevi yandaşı, Azur da berberi köle ve ikisi de kendini Avrupai göstermeye çalışıyor. Bunu da; (kendi kültür, kimlik ve
21. yüzyılın en komplike müzik türlerinden birisi jazzdır bir diğeri ise film müziğidir. Özellikle film müziğinde yaylıların (strings) ve vurmalıların (percussions) kullanımı beni her zaman etkilemiştir. Enstrümanların bu kadar ön planda olmadığı, synth tabanlı film müziklerindeki kullanılan ses tiplemelerinin de çok karakteristik olduğunu düşünüyorum. Tabii ki bunlar, kompozisyonu (scoring) yaratan bestekardan bestekara çok değişse de genelde kafalarda canlanan portre üç aşağı beş yukarı yakındır. Yazıcıoğlu, kitabıyla bu kadar değerli ve bilgi kıtlığı olan bir konu üzerine yazmış. Ama çok az bilgi içeren ve konuyla ilgili hiçbir önemli hususa değinmeyen bir kitap ortaya çıkarmış. Kitaptaki tek önemli ve es geçilmemiş konu, besteleme yaparken senkron sorunu yaşamamak adına time code'ların önemine ilişkin vurgu olmuş. Bunun dışında müzikle uğraşanlar için değil de daha çok standart okuyucuya hizmet eden bir kitap olduğu söylenebilir.
As the fourth installment in Kawaguchi’s renowned series, Before We Say Goodbye offers a familiar yet profoundly moving structure. For those who have journeyed through the previous books, the narrative pattern remains consistent: a small, subterranean cafe in Tokyo, a set of unyielding rules, and a steaming cup of coffee that acts as a bridge between the present and the past.
There is an undeniable aesthetic harmony in reading this book during rainy weather. The sound of the rain outside mirrors the quiet, introspective atmosphere of the Funiculi Funicula cafe. To truly appreciate this story, one needs nothing more than a quiet corner, a warm cup of coffee, and the luxury of time.
At its core, the series continues to pose the same existential question: "If you could go back in time, knowing you cannot change the present, who would you choose to meet?" While some might see the repetition as a flaw, I see it as a meditative ritual.
Ultimately, I would define this work as a poignant chronicle of grief. It explores the weight of things left unsaid and the quiet strength required to finally let go. It reminds us that while we cannot rewrite our history, we can always choose to change how we carry our memories into the future.
