Saklanmaktan usandım, düğümlenmiş, boşa harcanmış enerjilerden usandım, ikiyüzlülükten, sanki saklamam gereken bir şey varmış gibi davranmaktan usandım, insan neyse odur.
Hayat, korkunç, gaddar hayat ruhumuzu kuruttu, en derinimizdeki Ben’imizi çaldı; acımıza dayanamayıp sürekli haykırmamak, ne kaybettiğimizi unutmak için en çocuksu takıntıların peşine düşüyoruz... Sırf unutmak için.
Sonra tekrarlamaktan geri durmam:
“Kendim de Öteki de Benim”
Zamanın kendisi şiir devşirilen bir sepetten başka bir şey değil.
Ansızın, Rimbaud’ya rastlıyorum, andımızı yeniliyoruz:
Işığın ta kendisidir perde /
Doğunun öteki adıdır Batı