Çünkü eziyet, celladın kurbanına sahip çıktığı birbirine sıkı sıkıya bağlı bir çift yaratır.
Kendi kendini görmeyi başaramadığına göre, hiç olmazsa, gerçek doğasını oluşturan o “derin yalnızlıklar"a ulaşabilmek umuduyla, bir bıçağın
yarayı deşmesi gibi kendi kendini deşecektir.
Je suis la plaie et le couteau
Et la victime et le bourreau.
Hem yara hem de bıçağım,
Hem kurban hem de cellat.
Ahenkli tellerinde cennetin nefesinin gezindiği
Narin bir ut — bir zamanlar çok sesli dalgalarla
Beslenmiş olan parıltılı bir akarsu — gecenin ve zamanın
Sonsuza dek alevini söndürdüğü bir gençlik düşü,
Hareketsiz, karanlık ve kuru,
ve kimse tarafından anımsanmayan şimdi