“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kitap hırslı, sürekli hayaller kuran, sanatçı, filozof ruhlu fakat kendisi için ideal hayata sahip olamayan bir adamla ilgili. Dışarıdan bakınca isteyebileceği her şeye sahip gibi gözüküyor: iyi bir maaş aldığı bir işi, ve fazlasıyla çekici ve zeki bir hayat arkadaşı. Fakat *romanın ismine ithaf olarak* ironik bir şekilde mutlu olacağı yerde hayatından tam olarak memnun olamıyor sanki. Bunu başta küçük detaylarda görüyoruz: sevgilisi Traudel ile ilişkisindeki iletişim eksikliğinde. Fakat çok kafa yormuyoruz başlarda.
Ancak gittikçe küçük detaylar büyük sorunlara neden oluyor. Traudel ile Gerhard’ın hayattan istediklerinin, beklentilerinin aynı olmadıklarını, hatta ilişkilerine devam ederlerken kendi beklentilerini gerçekleştirebilme olasılıklarının olmadığının sonucuna varıyoruz. Bununla birlikte, Gerhard’ın kariyeri, hayattan daha çok bunalmasına neden oluyor. Felsefe okumuş, master ve doktora yapmış, fakat kariyerini bu yönde ilerletemeyip işsiz kalınca bir çamaşırhanede çalışmaya başlamış. Yöneticiliğe yükselmiş, fakat bu, hayattan istediği şey değil.
Üniversiteden arkadaşıyla karşılaşması (arkadaşı Gerhard’ın hayallerini bir nebze gerçekleştirmiş) gibi birtakım rastlantısal olaylar zinciri Gerhard’ın yavaş aklını kaybetmesini izlememize neden oluyor. Felsefi kitapları okumayı seviyorsanız; Aylak Adam, Yusuf Atılgan tarzı postmodern romanlar hoşunuza gidiyorsa (çünkü bilinç akışı olmasa bu roman beş sayfa felan olurdu) okumanızı öneririm. Genel olarak kitabı birkaç temayla özetleyecek olsam bunlar mutluluk, hayaller, gerçekle baş edememe, varoluşçuluk ve yabancılaşma olurdu. 
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk 
Wilhelm Genazino
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk Wilhelm Genazino
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk Wilhelm Genazino
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk Wilhelm Genazino
Şimdiye kadar sadece bir “neredeyse-sanatçı” olmayı başarabildim; kolajlar yapıyorum, kara kalem çizimler ve yağlı boya resimler yapıyorum, film çekiyorum, anlamsız şiirler yazıyorum ama bunların hiçbirini doğru dürüst yapmıyorum. Demek istiyorum ki tutkuyla ancak sonuca varmayacak bir şekilde yapıyorum bunları ama yine de her üç dört haftada bir (tıpkı şimdi olduğu gibi) kendime içimdeki gerçek cevherin ne olduğunu sormadan edemiyorum.
Artık sadece çaresiz ruhumun yakınmalarını dinliyorum. Hiç durmadan gerçekliğin zorlayıcı alışkanlıklarına mahkum kalmaktansa, kendi kırılganlığına yaraşır bir şeyler yaşamak istiyor. Ruhumu avutup onun arzuladıklarının yerine geçecek başka maceralar arıyorum. Ama gerçekliğin eli sıkı, arzularımı geri çeviriyor.