Oldum karanlık gecelerin prensi
Oldum ayçiçeği misali günlerin berduşu
Delirdim kitap kitap
Uslandim isyan isyan asi asi
Yoruldum istirahat istirahat
Dinlendim çalışa çalışa
Yaşadım cenaze cenaze
Öldüm bahar bahçe
Sevdim kan ağlaya ağlaya
Nefret ettim kalbimin en özel yerinden
Bunaldım sevile sevile
Büyüdüm işte sensizlikle
Biraz şiir biraz kitap biraz su birazcık da güneşle...
Birşeyi başarmak beni korkutuyor
Dünyaya galip gelmek ürkütüyor beni
Başaramamakta yaşamanın ve yaşamın tadını alıyorum
Her yenildiğimde insan olduğumu canlı olduğumu hissediyorum.
Galip gelmek kuşkuya düşürüyor beni...
Yaşadığımı hissetmek isterim,
Kaybedince anlıyorum her şeyin değerini.
Ve kaybetmek bu dünyada yaşadığımı hatırlatır bana...
Kazanınca hisselerim alınmış gibi oluyor,
Küçülüyor gözümde toprak, gök ve yığın yığın insanlar
Geriye düşünce karışıyorum topluma,
Muhtaçken çıkıyorum çarşıya pazara
Ve işim düşünce katılıyorum halkın içine
İlkin bi ürperiyorum
Sonra alışıyorum, seviyorum, derinden samimi bi tebessüm yerleşiyor yüzüme
Ve ilkin terli sıcak halk kokusunu algılamaz oluyorum
Ben de onlar gibi kokuyorum daha sonra
Tütün gibi, şarap gibi, alın teri gibi, çamaşır suyu gibi