Serzenişlerle ve hayal kırıklığı ile dolu satırlarla; uzunca düşünülmüş, çoğu cümleleriyle o büyük yıkımı hissettiren, derin hüzünle dolu bir mektup..
Ünlü İngiliz yazarı Oscar Wilde'ın ahlaki dışı ilişkilerde bulunması gerekçesiyle Mayıs, 1895'te hapsedildiği Reading Hapishane'sinde yazılmış bu mektupta; geç kalınmış sitemlere, hüzünlü sevginin sakinleştirdiği saf öfke ve kırgınlıkla dolu anılara yer verilmiş.
“Neşenin anısıyla aramdaki uçurum, şu anda neşeyle aramdaki uçurum kadar derindir. Beraberken hayatımız dışarıdan sanıldığı gibi zevk, sefahat ve kahkahadan ibaret olsaydı, bir tek anını bile anımsayamazdım. Bu hayat, trajik, acılı, uyarılarıyla uğursuz; bıktırıcı olayları ve çirkin şiddetiyle sıkıcı ya da korkunç anlarla, günlerle dolu olduğu içindir ki, tek tek her olayı ayrıntılı biçimde görebiliyor, işitebiliyorum, daha doğrusu başka pek bir şey göremiyor, işitemiyorum. ”
İki senelik karanlık, sadece 'grinin tonlarının barındığı' maphusanede Sevgili Bosie'ye yazdığı bu uzun mektubuna önce, “Mektupta haksız yere suçlandığını düşündüren bir şey olursa insanın haksız yere suçlanabileceği bir hatanın bulunmasına şükretmesi gerektiğini hatırla, ” diyerek başlıyor. Ardından kendisini sürüklediği iflasın nedenlerini, hem kendisinin hem de onu neden suçlu olduğunu, anıları tazeleyerek ve hapishaneye girmeden önce yapılan mali hesaplamaları dökerek anlatıyor.
“Bir ara senden söz açıldı, annen bana senin gerçek kişiliğini anlatmaya başladı. Senin iki büyük kusurundan, gururundan ve onun deyişiyle ‘para konusunda çok yanlış’ düşündüğünden söz etti. Nasıl güldüğümü çok iyi hatırlıyorum. Birinci kusurunun beni hapse, ikincisinin de iflasa sürükleyeceği aklımın ucundan bile geçmemişti. ”
Yaptıklarının yanlış olduğunu bile bile tekrardan ona dönmeyi kendince şu