"Derin bir nefes alarak başlayayım, çok uzun tutmayacağım. Kitap beni bazı yaşanmış anılara götürdü. İlk sayfasından 60. sayfasına kadar sanki sevdiğim bir kadının günlüğünü okuyor gibiydim. Devam edemedim çünkü yaşanmışlıklar yüzüme çok sert vurdu. Aynı şeyleri bir daha yaşamak istemediğim için bıraktım.
Genelleme yapmak istemiyorum ama aslında kadınların daha belli, tahmin edilebilir olduklarını düşünüyorum; sadece anlamak lazım ama bizde de anlamak problem. Ne kadar sevsek, ne kadar her imkanı karşılıyor olsak da bazen olmaz, yetmez. Anlamak en önemlisi; anladığın zaman bir şeyler değişiyor. Aşk aşk diye yanıyoruz ama anlamadıktan, fark edemedikten sonra hiçbir şeyi değiştiremiyorsun ve hüsran. Bazı şeyler için olayın akışını değiştirmek gerek; eğer değiştiremiyorsan sadece ayrılığı geciktiriyorsun.
Daha da anlatmak istemiyorum yoksa çok yazılacak, konuşulacak şey var.
'Hiçbir şey yapmadan bir şeylerin değişmesini beklemek aptallıktır.'
Gittim ben, baybay."
Kitap, New York’ta hırsızlık yapan Romy’nin o günki görevini berbat etmesi ve Sofie adındaki gizemli bir kadının yardımı sonucunda ona borçlanmasıyla başlıyor. Sofie de “taş çalmak”tan bahsettiği için benzer bir hırsızlık görevi vereceğini düşünüyor, kabul etmekten başka çaresi de o an için yok. Söz konusu taşı büyülü bir dünyadan çalacağından, o dünyada prens nişanlısının anne babası olan kral ile kraliçeyi öldürdüğünden, kral konumuna yükselen nişanlısının ondan nefret ettiğinden, koca bir halkın gözünde hain prenses olduğundan habersiz :))
Açıkçası ilk 100 sayfayı okurken can çekiştim. Konusu beni bu kadar cezbetmemiş olsa muhtemelen bırakmış olurdum ama gerçekten direndim. Yani kitabın girişi o kadar karmaşık, o kadar anlamsızdı ki fantastik bir seriye başlarken genelde bunu normal karşılarım ama bu sefer tahammül edemedim. Kitaba kesinlikle çok hizmet eden bir sahne ama bu kadar uzun, detaylı yazmaya gerek var mıydı?
Kitapta sorun yaşadığım bir diğer kısımda zaten evreni anlamaktı. Bazı yerlerde o kadar çok bilgi yüklemesi yapılmış ki gerçekten durup soluklanmam ya da anlayana kadar birkaç kez okumam gerekliydi, buna rağmen bazı yerleri hala anlamış değilim. Giriş kitabında ne Romeria’nın ne de okuyucunun bu kadar bilgiyi sindirmesine gerek yoktu. Diğer kitaplara da biraz bırakılabilirdi ya da daha dengeli şekilde yayılabilirdi.
*kalanı spoiler içerebilir*
Bazı görüşlerin aksine ben Romeria’nın evreni fazla dramatize etmeden kabullenmesini sevdim. Başımızda yeterince problem varken bir de onun varoluşsal sancılarıyla uğraşamazdık gerçekten…
Romeria benim için okuması çok zevkli bir karakterdi. Hayatta kalma içgüdüsü yüksek, koşullara uyum sağlamakta başarılı karakterleri okurken keyif alıyorum. Zander’dan da etkilenmediğimi söylesem yalan olur… Bir kral
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitabı bitirdiğimde elimde kalan tek şey ciddi bir hayal kırıklığı oldu. Konusu ilk başta ilgimi çekmişti çünkü Nick karakteri tam anlamıyla manipülatif, insanları duygusal olarak kullanan bir karakter. Sürekli yalan söyleyen, farklı kadınlarla farklı hayatlar yaşayan ve herkese duymak istediği şeyi söyleyen biri. Aslında gerçek hayatta gördüğümüz toksik insan profiline çok benziyor. Bu yönüyle başta merak uyandırsa da bir noktadan sonra hikâye inanılmaz yorucu hale geldi.
En büyük problem benim için tekrar eden olaylardı. Sürekli aynı döngü yaşanıyor: Adam kayboluyor, mantıksız bahaneler üretiyor, kadınlar sorgulamadan tekrar inanıyor. Bir süre sonra gizem hissi tamamen kayboldu ve karakterlerin saflığı hikâyenin önüne geçti. “Bu kadar şeyden sonra hâlâ nasıl inanabiliyorlar?” diye düşünmekten kitaba odaklanamadım.
Ayrıca kitabın temposu da çok düşüktü. Sayfalar ilerliyor ama olaylar ilerlemiyor gibi hissettirdi. Sürekli “belki sonunda şaşırtıcı bir şey olur” diye okumaya devam ettim fakat final bile kitabı toparlayamadı.
Bir Yalom hayranı olarak öncelikle kitabından ziyade kendisinden bahsetmek istiyorum. Yalom, psikiyatriyi yalnızca bir tedavi alanı olmaktan çıkarıp insanın varoluşunu anlamaya açan, klinik ustalığını edebiyatıyla birleştiren kıymetli bir isim...
Bir isim bir ünvan demek yetmez ona. O çok daha fazlası çünkü... Yalom'un mesleki başarısı, ünvanlardan ya da sayılardan çok daha başka bir yerden konuşur. İnsan acısına yukarıdan bakmadan, onu çözülmesi gereken bir problem değil anlaşılması gereken bir hikâye olarak ele alır. Terapi odasında kurduğu bağ, bilgiden önce cesaret ister; insanın ölümle, yalnızlıkla, anlamla yüzleşmesine eşlik etmeyi göze almak gibi. Yalom'un başarısı tam da burada bence. Mesleğini teknik bir beceriye indirgemeden, insan kalabilmeyi başaran bir hekim olması. Rogers'ın dediği gibi "Psikoterapist yetiştirmekle vaktinizi boşa harcamayın, asıl mesele psikoterapist olabilecek adamı seçmektir."
Carl Rogers burada Yalom'dan bahsetmiş dersek abartmış olmayız.
Bu yüzden Yalomu okurken ya da dinlerken insan kendini iyileştirilmiş değil, görülmüş anlaşılmış hisseder insan -en azından ben öyle hissediyorum:') -
Beni bu romanda en etkileyen şey, "maskelerin ve unvanların acizliği"nden bahsetmesi...
Yalom bu kitabında, toplumda adeta tapılan statülerdeki insanları yüksek koltuklarından indirip bizim gibi sıradan, zaafları olan, egolarına yenik düşen, paraya tamah eden ya da şehvete kapılan "çıplak" insanlar olabileceğini gösteriyor.
Hayatımızdaki insanlara karşı ne kadar maskesiziz, çıplak halimizle,toplumun bize verdiği etiketlerden sıyrılınca ne kadar insanız?..
Yahudi olması ona olan sevgimin önüne geçemedi maalesef ahaha
Yalom'un her kitabı kadar Divan'ı da tavsiye ederim
3 farklı bakışla Doppler Yalnızlık, Bencillik, Ahlaksızlık
3 farklı parçada eleştirmeye çalışacağım beğenmediğim bir kitap oldu.
İlk olarak en sade gerçekçi yaklaşımla Dopplerin bir kaza sonucu beyin hasarıyla kişiliğinin değişip herkesten uzaklaştığı gerekli tedaviyi görmediği bir senaryoyu okuduğumuz bir anlam çıkartmaya çalışabiliriz, yetersiz ve yüzeysel bir bakış olur ki bunda bir problem yok bence karakterde yetersiz yüzeysel bir karakter,
İkincisi Dopplerin hatalarla dolu bir birey olarak görüp uyanış çabasını anlatan anlatıda karakterindeki bozukluklarla çırpınışları ve herkesi yüz üstü bıraktığı bencil, örnek alınmaması gereken birisi olduğunu düşünebiliriz ki bu da benim düşüncem kitap bana bunu sundu ve bu sebeple beğenmedim hamile karısının onsuz mücadelesi daha romanlaştırılmaya değer bir anlatıdır benim fikrimce, zevkimce.
Son olarak toplumdan soyutlanma ahlaki değerleri inançları kaybetme değer yargılarından arınma üzerine yazılmış bir beyin fırtınası olarak etkileyici bir eser Doppler bu yönleriyle okuyucuyu içine çekip ona farklı bir deneyim sunabilir bunu kitapta bulup alanlara da saygım sonsuz okumak okumamak size kalmış hafif akıcı bir dili var kötü baş karakter seviyorsanız tam sizlik bir eser olabilir.
Osmanlı'nın Baklanlar'da nasıl teşkilatlandığını ve düzeni devam ettirmek için nadıl çabaladığını anlatan güzel bir eser.
Dili çok güzel ve anlaşılır kullanmış yazar okurken hiçbir zorluk çekmiyorsunuz, sayfalar birbiri ardına akıyor.
Tek problem benim için kitap Köse Kadı romanının 2. serisi olması. Benim gibi 2. kitaptan başlamayın çünkü çok fazla karakter var anlamayı çok zorlaştırıyor. Ben seri olduğunu bilmeden tamamen şans eseri seçip okudum ve sürekli ilk kitaba bakmam gerekti.
