"Gün Olur Asra Bedel" Kitap İncelemesi (Spoiler İçerir)1000Kitap
Başlamadan şunu belirtmeliyim ki bu inceleme başlıkta da belirttiğim üzere spoiler içerir.
Özellikle kitabın sonu bu incelemenin sonunda irdelenmiştir.
Bu incelemeyi kitabı henüz okumayanlar için olmaktan daha çok, okuyup üzerinde fikir yürütmek isteyenler için hazırladım. Sizler de yorum bırakırsanız üzerinde tartışabiliriz.
Cengiz Aytmatov’un Gün Olur Asra Bedel romanı, ilk bakışta çok büyük fikirler taşıyan, tarihsel ve felsefi anlamda ağırlıklı bir eser gibi görünüyor. Hafıza, gelenek-modernlik çatışması, Sovyet düzeni, insanın köklerinden koparılması ve “mankurtlaşma” gibi oldukça güçlü temalara temas ediyor. Ancak kitabı bitirdiğimde bende kalan duygu ne yazık ki bu büyük fikirlerin, aynı güçte bir roman yapısıyla desteklenemediği oldu.
Ayrıca kitabın adıyla ilgili kendi fikrimi şu şekilde belirtmek isterim; dürüst olmak gerekirse, bence kitabın isminin taşıdığı ağırlığı, romanın dramatik yapısı pek de yansıtmıyor. Başlık çok büyük, çok epik ve çok derin bir çağrışım ve buna bağlı bir beklenti yaratıyor. Bu yüzden okurken ister istemez aynı yoğunluğu anlatının tamamında arıyorsunuz. Kitabın bazı bölümlerinin fazla uzaması ve dağılması da bu beklentiyle çatışabiliyor. Yani isim ile kitabın temaları arasında kesinlikle bir bağ var ama bence başlığın yarattığı “büyük roman” hissi, kitabın her bölümünde aynı güçte karşılık bulmuyor.
Romanın en güçlü yanı kesinlikle “mankurt” metaforu. Aytmatov burada sadece hafızasını kaybetmiş bir insan anlatmıyor; kendi geçmişine, kültürüne, diline ve hatta bir bölümde annesine yabancılaştırılmış bir insan tipinden söz ediyor. Bu metaforun Sovyet dönemindeki kültür kaybı, kimliksizleşme ve halkların kendi köklerinden koparılması üzerine yazıldığı çok net olmasa da hissediliyor. Hatta bugün bile romandan daha fazla hatırlanan
Kitabın en sevdiğim yanı kesinlikle mitolojik tarafı oldu. Gerçek dünyayı Slav folklorundan gelen yaratıklarla, canavarlarla birleştirmesini gerçekten çok sevdim. Özellikle Rus folklorundan beslenmesi kitaba farklı bir hava katmış. Karanlık, kirli ve masalsı bir atmosferi var.
Yazarın anlatımını da çok beğendim. Kitap çok akıcı ilerliyor zaten kısa olduğu için hemen okunuyor. Ama bence kitabın en büyük sorunu da bu olmuş. Hikâye resmen koşarak ilerliyor. Bazı yerlerde bu neden böyle oldu diye düşündüm. Özellikle fedakârlıkların ve karakter dönüşümlerinin duygusal ağırlığını daha fazla görmek isterdim.
Mesela çiçeğin alınma kısmı kitapta anlatıldığı kadar büyük ve zor bir olay gibi duruyor ama biz bunu yeterince göremiyoruz. Kitap zaten kısa olduğu için oraya biraz daha sayfa ayrılabilirmiş bence. En azından bazı sahneler daha detaylı işlenseydi hem karakterlere hem dünyaya daha fazla bağlanabilirdim.
Romantizm tarafı ise benim için çok ön planda duran bir şey değildi çünkü kitap zaten daha çok atmosfer üzerine kurulu ilerliyor. Ben romantizmi çok seven bir okur da değilim açıkçası. Buradaki ilişki dinamiği benim normalde tercih ettiğim türde değildi ama kitap bunu göze sokar gibi yazmadığı için beni aşırı rahatsız etmedi. Yine de ilişki tarafı bana çok geçen kısım olmadı diyebilirim.
Bence en büyük problem, anlattığı dünyanın potansiyelinin çok büyük olması ama bunun novella uzunluğuna sıkıştırılması olmuş. Kötü bir hikâye okumuş gibi değil de, çok güzel bir evrenin biraz eksik anlatılmış halini okumuş gibi hissettim. Ayrıca devamı gelecekmiş hissi bırakıyor.
Atmosferi, folkloru ve anlatımını çok sevdim ama keşke biraz daha uzun ve detaylı olsaydı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir çocukla konuşma sanatını öğrenmek gerekir..
Alfred Adler'in 
İnsanın Kendine Yolculuğu kitabı psikoloji tarihi açısından önemli bir eser olsa da, günümüz psikolojisi açısından bakıldığında oldukça tartışmalı ve yer yer eski kalan bir yapıya sahip. Kitabı okurken en çok hissedilen şeylerden biri, Adler'in güçlü sezgilerine rağmen birçok konuda bilimsel veriden çok kişisel yorumlarla ilerlemesi.
Özellikle çocukluk üzerine yaptığı çıkarımlar bazen fazla kesin ve genelleyici duruyor. Bir çocuğun davranışını yalnızca aile yapısı, kardeş sırası ya da ebeveyn tutumları üzerinden açıklamaya çalışması bugün yetersiz kabul edilen bir yaklaşım. Modern psikoloji artık kişiliğin yalnızca çocukluk deneyimleriyle şekillenmediğini genetik, nörobiyolojik yapı, çevresel faktörler ve yaşam deneyimlerinin çok daha karmaşık bir etkileşim içinde olduğunu söylüyor.
Kitapta dikkat çeken bir diğer problem ise Adler'in doğum sırası teorisine verdiği önem. İlk çocukların baskın, ortanca çocukların rekabetçi, küçük çocukların daha bağımlı olabileceği yönündeki görüşler uzun yıllardır popüler kültürde yer alsa da, modern araştırmalar bu teorilerin tutarlı ve güçlü bilimsel kanıtlarla desteklenmediğini gösteriyor. Bu nedenle kitap bazı bölümlerde psikolojik analizden çok dönemin sosyal gözlemleri gibi hissettiriyor.
Adler'in vaka analizleri de bugünün klinik yaklaşımına göre oldukça öznel kalıyor. Aynı davranıştan çok geniş sonuçlar çıkarması, bazı kişilik özelliklerini fazla hızlı yorumlaması ve danışanları belli kalıplara yerleştirmesi dikkat çekiyor. Günümüzde psikoloji daha ölçülebilir, deneysel ve veri temelli ilerlemeye çalışırken, İnsanın Kendine Yolculuğu daha çok sezgisel bir yaklaşım sunuyor.
Bununla birlikte kitabın tamamen değersiz olduğunu söylemek de mümkün değil. Adler'in insanı yalnızca hasta olarak değil, aidiyet arayan sosyal bir varlıkPsikoloji
Alfred Adler'in İnsanın Kendine Yolculuğu kitabı psikoloji tarihi açısından önemli bir eser olsa da, günümüz psikolojisi açısından bakıldığında oldukça tartışmalı ve yer yer eski kalan bir yapıya sahip. Kitabı okurken en çok hissedilen şeylerden biri, Adler'in güçlü sezgilerine rağmen birçok konuda bilimsel veriden çok kişisel yorumlarla ilerlemesi.
Özellikle çocukluk üzerine yaptığı çıkarımlar bazen fazla kesin ve genelleyici duruyor. Bir çocuğun davranışını yalnızca aile yapısı, kardeş sırası ya da ebeveyn tutumları üzerinden açıklamaya çalışması bugün yetersiz kabul edilen bir yaklaşım. Modern psikoloji artık kişiliğin yalnızca çocukluk deneyimleriyle şekillenmediğini genetik, nörobiyolojik yapı, çevresel faktörler ve yaşam deneyimlerinin çok daha karmaşık bir etkileşim içinde olduğunu söylüyor.
Kitapta dikkat çeken bir diğer problem ise Adler'in doğum sırası teorisine verdiği önem. İlk çocukların baskın, ortanca çocukların rekabetçi, küçük çocukların daha bağımlı olabileceği yönündeki görüşler uzun yıllardır popüler kültürde yer alsa da, modern araştırmalar bu teorilerin tutarlı ve güçlü bilimsel kanıtlarla desteklenmediğini gösteriyor. Bu nedenle kitap bazı bölümlerde psikolojik analizden çok dönemin sosyal gözlemleri gibi hissettiriyor.
Adler'in vaka analizleri de bugünün klinik yaklaşımına göre oldukça öznel kalıyor. Aynı davranıştan çok geniş sonuçlar çıkarması, bazı kişilik özelliklerini fazla hızlı yorumlaması ve danışanları belli kalıplara yerleştirmesi dikkat çekiyor. Günümüzde psikoloji daha ölçülebilir, deneysel ve veri temelli ilerlemeye çalışırken, İnsanın Kendine Yolculuğu daha çok sezgisel bir yaklaşım sunuyor.
Bununla birlikte kitabın tamamen değersiz olduğunu söylemek de mümkün değil. Adler'in insanı yalnızca hasta olarak değil, aidiyet arayan sosyal bir varlık
"...Madem öyle, robotlarım neydi? Mühendislikte kullanılan cihazlardı. Her biri birer araçtı. İnsanlığın amaçlarına hizmet
eden makinelerdi. Ve dahili güvenlik önlemlerine sahiplerdi. Başka bir deyişle, robotları, yaratıcılarını öldüremeyecek
şekilde tasarladım, o klişeyi aradan çıkardıktan sonra daha mantıklı ihtimaller üzerinde kafa yorma fırsatı yakaladım..."
Sayfa:234, 
Isaac Asimov
Üç Robot Kanunu
1. Robotlar, insanlara zarar veremez ya da eylemsiz kalarak onlara zarar gelmesine göz yumamaz.
2. Robotlar, Birinci Kanun'la çakışmadığı sürece insanlar tarafından verilen emirlere itaat etmek zorundadır.
3. Robotlar, Birinci ya da İkinci Kanun'la çakışmadığı sürece kendi varlıklarını korumak zorundadır.
Bu önemli üç kanunla başlayan ve tamamen bunlar etrafında dönen keyifli bir kitaptı. Bazı kısımları oldukça hareketli ve heyecanlı olsa da bazen tekrara düşmüş ve durağanlaşmış gibi hissettim (bu tamamen benimle de alakalı olabilir tabii). Yine de 
Tüm Sistemler Çöktü Katilbot Serisi hayranı olarak yine robotları okumak benim için epey keyifliydi. Özellikle teknolojinin bu aşamalara gitme ihtimali varken, ileride yaşanabilecek olası gelecekleri okumaktan daima keyif almışımdır. Benim için okuması eğlenceli ve kolaydı. Zaten oturdunuz mu başından kalkamıyorsunuz. Sürekli devam eden bir hâli var.
İçerisinde kısa hikayeler var. Tabii her biri birbiriyle bağlantılı çünkü aynı karakterlerin başına gelen olaylar. Robotlarla ilgili yaşanan teknik aksaklıklardan bahseden ve bu sorunlar sebebiyle yaşanan olayları çözmeye giden karakterlerimizin yaşadıkları anlatılıyor. Gerçekten her ayrıntıyı düşünmeleri ve zekice çözüme ulaştırmaları çok güzeldi. Okurken ekstra keyif aldım.
Tek problem geçişlerdi benim için. Zamandan bahsedilmediği için bu olayların arasında sanki
Isaac Asimov
Üç Robot Kanunu
1. Robotlar, insanlara zarar veremez ya da eylemsiz kalarak onlara zarar gelmesine göz yumamaz.
2. Robotlar, Birinci Kanun'la çakışmadığı sürece insanlar tarafından verilen emirlere itaat etmek zorundadır.
3. Robotlar, Birinci ya da İkinci Kanun'la çakışmadığı sürece kendi varlıklarını korumak zorundadır.
Bu önemli üç kanunla başlayan ve tamamen bunlar etrafında dönen keyifli bir kitaptı. Bazı kısımları oldukça hareketli ve heyecanlı olsa da bazen tekrara düşmüş ve durağanlaşmış gibi hissettim (bu tamamen benimle de alakalı olabilir tabii). Yine de Tüm Sistemler Çöktü Katilbot Serisi hayranı olarak yine robotları okumak benim için epey keyifliydi. Özellikle teknolojinin bu aşamalara gitme ihtimali varken, ileride yaşanabilecek olası gelecekleri okumaktan daima keyif almışımdır. Benim için okuması eğlenceli ve kolaydı. Zaten oturdunuz mu başından kalkamıyorsunuz. Sürekli devam eden bir hâli var.
İçerisinde kısa hikayeler var. Tabii her biri birbiriyle bağlantılı çünkü aynı karakterlerin başına gelen olaylar. Robotlarla ilgili yaşanan teknik aksaklıklardan bahseden ve bu sorunlar sebebiyle yaşanan olayları çözmeye giden karakterlerimizin yaşadıkları anlatılıyor. Gerçekten her ayrıntıyı düşünmeleri ve zekice çözüme ulaştırmaları çok güzeldi. Okurken ekstra keyif aldım.
Tek problem geçişlerdi benim için. Zamandan bahsedilmediği için bu olayların arasında sanki
Kendi Hayatını YaşamamakEdebiyat
“ ‘Peki dünyanın en büyük yalanı ne?’ diye sordu delikanlı, şaşkınlık içinde.
‘Ne mi? Hayatımızın belli bir anında, yaşamımızın denetimini elimizden kaçırırız ve bunun sonucu olarak hayatımızın denetimi yazgının eline geçer. Dünyanın en büyük yalanı budur.’ “
Yazarın asıl anlattığı şey umut değil, insanın kendi hayatından nasıl uzaklaştığı. Çünkü kitap boyunca Santiago’nun savaştığı şey çöl değil. Korku, belirsizlik, vazgeçme isteği, insanların ne düşüneceği, güvenli olanın uyuşturucu etkisi. Santiago başta özgür biri gibi görünüyor ama aslında o da diğer insanlar gibi güvenli tekrarların içinde yaşıyor. Sadece onun içinde bulunduğu kafesi daha geniş. İnsan bazen özgür olduğunu sanarken sadece alıştığı rutinin içinde dolaşıyor.
Mesela kristalci karakteri, Santiago’nun tersine hayalini gerçekleştirmek istemiyor. Hayalini canlı tutmayı tercih ediyor. Mekke’ye gitmek istememesinin sebebi inanç eksikliği değil; hayalini gerçekleştirdiği an yaşayacak bir şeyi kalmayacağından korkması. Kristalci karakteri burada kitabın trajik merkezi aslında. Çünkü o adam başarısız değil. Tam tersine toplumun gözünde düzenli, mantıklı, stabil biri. Ama ruhsal olarak durmuş durumda. Hayalini bilinçli şekilde gerçekleştirmiyor çünkü o zaman geriye kendi boşluğu kalacak. Gerçek hayatta da insanların büyük kısmı böyle. Başarısız olmaktan çok, gerçekten denemekten korkuyorlar. Çünkü denediğin anda artık bahanen kalmıyor.
Simyacı karakteri ise bana göre bir insan değil, bir fikir. Disiplinin, sadeliğin ve netliğin sembolü gibi. Sürekli “kalbini dinle” kısmı çok romantik geliyor ilk bakışta ama aslında kitapta kalp dediği şey duygusallık değil. Korkunun altındaki gerçek arzu. İnsan kendi iç sesini duymakta zorlanıyor çünkü zihni sürekli toplumun sesiyle dolu: garanti iş, güvenli hayat,
Rosetti Club Miami adlı serinin ikinci kitabı kendileri yine Mafya serisi zaten . Şimdi problem şu oldu ilk kitap gayet güzeldi burada yazar beni büyük hayal kırıklığına uğrattı . Tamam iki kırık travmalı karakter var orayı anladık . Tamam biri hayattan zevk alma hissetme yetisini bir nevi kaybetmiş . Diğeri çocukluktan gelen travmalı abimiz oda klasik . Kitapta kaçma kovalama kinayesi var çok sevdiğim değil ama iyi işlenirse olabilir . Kitabın ikincisini görünce çok incelemeden ilkini referans alıp daldığım için bilmiyordum bu kinayenin işlendiğini aslında . Kitabın yarısına kadar ana çiftin neredeyse sıfır diyalog ile saçma sapan bir şekilde devam etmesi zaten sinirimi tavan yaptı . Sonrası beni ne olsa kurtaramadı ve baydı pek tavsiye etmiyorum . Bu kadar güzel duygusal durum saptamaları dili olan kitabın bu yönden patlaması çok kötüydü .
