Pythagoras, Tanrı’nın tek olduğunu kanıtladı ve evrenin melodi (ile yaratıldığını) bir harmoni ile bir araya getirildiğini söyledi. Pythagoras, Yedi gezegenin hareketlerinin belirli bir ritim ve müzikal ölçü ile olduğunu söyleyen ilk kişidir.
Matematiğin kelime hazinesine sıfırı katmanın yanı sıra, ilkel Yunan sembollerinin ve hantal Roma rakamlarının yerine bugün evrensel olarak kabul gören sayı sistemini geçirdiler. Bu da yine lafı edilmeye değmeyecek bir ilerleme sanılabilir; ama CLV ile DCI sayılarını çarpmayı deneyin bir, o zaman bu atılımın değerini anlarsınız. 155'le 601'i çarpmak çok daha kolay. Bir bilim dalının gelişebilmesi onun iletişim ve fikir üretme yeteneğine bağlıdır; bu da yeterince ayrıntılı ve esnek bir dil gerektirir. Pythagoras ve Eukleides'in fikirleri o zamanki kullanışsız ifade biçimi nedeniyle daha az zarif değildi elbette ama Arap sembollerine çevrildikten sonra çiçek açtılar, yeni ve daha zengin kavramlar da onların meyvesi oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu noktada şunu belirtmek önemli: Söz konusu teorem bütün zamanlar boyunca Pythagoras'ın adıyla anılacak olsa da, aslında ondan bin yıl önce Çinliler ve Babilliler tarafından kullanılmaktaydı. Ancak o kültürler, bunun bütün dik açılı üçgenler için geçerli olduğunu bilmiyorlardı. Bu teorem sınadıkları üçgenler için kesinlikle doğruydu, ama sınamadıkları bütün dik açılı üçgenler için de doğru olduğunu göstermenin bir yolunu bulamamışlardı. Pythagoras'ın bu teoremi sahiplenebilmesinin gerekçesi, onun evrensel doğruluğunu ilk kez kendisinin göstermiş olmasıydı.
Ama Pythagoras, teoreminin bütün dik açılı üçgenler için doğru olduğunu nereden biliyordu? Sonsuz sayıdaki çeşit çeşit dik üçgeni tek tek sınamayı düşünemezdi. Yine de, teoreminin mutlak doğru olduğundan yüzde yüz emin olabilmişti. Onun bu güveninin nedeni, matematiksel ispat kavramında yatar. Bir matematik ispatı aramak, diğer her türlü bilim dalının topladığı bilgilerden daha mutlak bir bilgiyi aramak demektir. İspat yoluyla nihai doğruya varma arzusu, matematikçileri son 2500 yıl boyunca hep harekete geçirmiştir.
Benzer bir hikaye Şems veya Mevlana için de anlatılmıyor muydu?Alıntı
Pythagoras, müzik dizisindeki sabit aralıkları matematiksel olarak açıklama sorunuyla meşgulken, tanrıların inayetiyle, bir demircinin dükkânının önünden geçtiği sırada, örs üzerinde çekiçlerin çıkardığı nispeten uyumlu sesler dikkatini çeker. Bu, sorunu yeni koşullar altında incelemek için kaçırılmaz bir fırsattır. Dükkâna girer, uzun uzun gözlem yapar. Ardından aklına, farklı seslerin, çekiçleri kullanan işçilerin fiziksel güçleriyle orantılı olabileceği düşüncesi gelir. Bunu denemek için, “çekiçleri değiştirir misiniz?” diye sorar. Fakat ilk varsayımının yanlış olduğu hemen anlaşılır, çünkü ses değişmemiştir. Demek ki açıklama işçilerde değil, çekiçlerin kendisinde yatmaktadır.
Beş çekiç vardır. “Acaba bunları tartabilir miyim?” diye düşünür. Şu tesadüfe bakın ki dört çekicin ağırlıkları 12, 9, 8 ve 6 oranındadır. Beşinci çekiç ise bu dörtlüyle anlamlı bir sayısal ilişki kurmuyor, çınlamanın uyumunu bozuyordur. Onu bir kenara bırakır ve tekrar dinler. Gerçekten de en ağır çekiç, en hafif olanın tam iki katı ağırlığa sahiptir ve bir oktav daha kalın bir ses çıkarır. Aritmetik ve armonik ortalama öğretisi, diğer iki çekicin dizideki sabit notaları nasıl verdiğini açıklamasına yardımcı olur. Pythagoras artık emindir, o demirci dükkânının önünden geçmiş olması tanrısal bir rastlantıdır. Hemen eve koşar ve bu kez, deyim yerindeyse, laboratuvar koşullarında deneylerine devam eder.
Peki, bu sesler arasındaki uyumun nedeni yalnızca gözlemlenen matematiksel oranlardan mı ibarettir? Pythagoras bu soruyu, titreşen teller üzerinde deneyerek sınar. Tellerin çıkardığı sesin, uzunluklarıyla orantılı olduğunu bulur. Fakat peki ya tellerin kalınlığı ve gerilimi? Bu iki sorunun da peşine düşer. Sonunda, uzunluk ilişkilerine geri dönerek, uygun boyutlardaki kamış borular üzerinde
"... Pythagoras da evreni, büyük bir ruha sahip olan ve büyük bir zeka ile dolu canlı bir varlık olarak görerek böyle bir yol izledi.