Gənclər qocalardan heç nə öyrənmək istəmir, elm geriləyir, bütün dünya baş-ayaq olmuş, korlar korları idarə edir və onları uçuruma sürükləyirlər, quşlar uçmağı öyrənmədən yuvadan aynlır, eşşəklər çalır, öküzlər oynayır.
Canımdakı bu qoca
hara gedir qaça-qaça?!
Bu uşaq hamıdan qoca,
xәbәri yox qaçdıqca
qanada dönür qolu,
hәm dә, hәm dә xәbәri yox
ürәyi sınıq sevgiylә
ovcu sınıq göylә dolu.
Toxunuram sınıqlara,
sınıqlar quşlara dönür,
ürәyim bir ovuc dәnә,
quşlar ürәyimә qonur –
ürәyimi dәnlәmәyә.
Qərara gəlmişəm, vəziyyətim bir az düzələn kimi buralardan çıxıb gedəcəyəm. Gedim və yoxa çıxım, eynilə öləcəyini bilən cüzamlı bir it kimi, həyatları sona çatanda gizlənən quşlar kimi...
Necə də gözəl oxuyurlar, nə xoşbəxt canlılardır bu quşlar. Nə olsun ki, quşlar az yaşayır və insanlar kimi çox şeyin sahibi deyillər. Ancaq istədikləri yerə uçmaq, sevdikləri nəğmələri istədikləri kimi oxumaq azadlıqları var. Demək, bu həyatda vacib olan çox yaşamaq, ya da ki çox şeyin sahibi olmaq deyil. Vacib olan bax bu quşlar kimi öz nəğməni oxuya bilməkdir!
Sonra, Həmidə, bir gün gələcək, hamısı böyüyəcək, boya-başa çatacaq və yuvasını tərk eləyən quşlar kimi bir-bir uçub gedəcəklər.
Bax onda onlara vəfasız demə ha! Onu bil ki, hara getsələr, hansı ailəyə düşsələr, səndən də, məndən də nə isə aparacaqlar.
Quşlar az yaşayır və insanlar kimi çox şeyin sahibi deyillər. Ancaq istədikləri yerə uçmaq, sevdikləri nəğmələri istədikləri kimi oxumaq azadlıqları var. Demək, bu həyatda vacib olan çox yaşamaq, ya da ki çox şeyin sahibi olmaq deyil. Vacib olan bax bu quşlar kimi öz nəğməni oxuya bilməkdir!