Rabi
@rabicim
Nevi şahsına münhasır
Okur yazar çizemez
Türk Dili ve Edebiyatı
39 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Yaşamak!
Eksik kalmak, sırasızca sıralanan ölüm, yaşayamamak arasında yaşam için mücadele etmek.
İşte bunların hepsi yaşamak.
Benim için kitabı anlatan, özetleyen ifade bu şekilde. Yaralı ve hüzünlü. :)
Reklam
Spoiler içerir.Edebiyat & Roman
Saat üçü geçmiş, resmi olarak final haftasına girmiş olmama rağmen uyuyamayınca bari bu incelemeyi yazayım da içimdekileri dökeyim dedim. :)) Ve sanırım yaptığım en uzun inceleme de bu oldu.
Üzerine
Söylemek istediklerim var, çok uzun değil.
Ne olacak bu edebiyatın hali, diye gecelerce yakınırken bir kez daha fark ettim ki edebiyatın yıkılmaz kalesi dergidir!
Okumaya başladığım ilk andan bitirdiğim bu ana dek hisler havuzunun içinde yüzsem de kapağı kapatıp masaya bıraktığımda benimle kalan tek his, edebiyat oldu.
Her satırında her sayfasında masamda durduğu her anda edebiyatı hissettim. Edebiyat hissetmek de öyle kolay değildir, bence. Yolun nereye çıkacağını bilmediğim dahası yolda olup olmadığımı kestiremediğim şu sancılı günlerde beni anladı sanki o satırlar. Ailemden biriyle sohbet ettim bazen, okurken o satırları.
Dergiler arkadaş gibidir bu yüzden.
Dergi okumayı seven ama bir türlü düzeni kuramayan biri olan bana, İzdiham Dergisi 54.sayısı ilaç gibi geldi. Emeği geçen herkesin emeğine, kalemine, yüreğine sağlık!
Kalın sağlıcakla!
#izdiham #dergi
Kırk dört gün sürdü okumam... Sınava az bir zaman kala başlamış, başlarda gayet güzel okurken daralan sürenin getirdiği telaş ve ders çalışmak dışında yaptığın iş için çekilen vicdan azabından ötürü kitabı okumayı bırakmıştım. Okumayı bıraktığım kitabı alır, rafa geri kaldırır; kim bilir birkaç sene sonra okurdum ama İnsanlığımı Yitirirken hep başucumda, ajandamın üzerinde durdu. Okuma fırsatını yeniden bulduğumda oturdum ve bu sefer bitireceksin Rabi, dedim kendime. Ve kırk dördüncü günün sonunda bitti.
İlk sayfalarında daha Dazai'nin kendisini okuyacağımı hissetmiştim. Yozo aslında Dazai'ydi hislerime göre. Bazı cümleleri vardı, okuduktan sonra iç çektim uzun uzun. Çünkü bu kitabı okumaya başladığımda bir yerde, ufak bir yer dahi olsa, zamanında hissettiğim o acımasız duygulardan birine rastlayacağımı biliyordum. Nitekim öyle de oldu.
Çocukluğundan bahsediyordu kitap, yetişkinliğinden. Ve bir çöküşten.
Günden güne büyüyen bir çöküşten...
Kızdığım, üzüldüğüm, empati yaptığım, ara sıra boşluğa düştüğümü de hissettiğim bir kitap oldu İnsanlığımı Yitirirken.
Yazarken hangi kelimenin nasıl kullanması gerektiğini bilmediğim ve seçemediğim bir kitap oldu. Okuyan başka biriyle, hem kitap hem de Dazai'nin hakkında yüz yüze konuşmayı istediğim bir kitap oldu.
Ve evet, "acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler," demesi gibi çekilen acıyı hissettiğim, her iki tarafın acı çekerken nasıl da çaresiz olduğunu bir kez daha anladığım bir kitap oldu İnsanlığımı Yitirirken.
:’)
Reklam