Yalnızlık Zamanında Aşk: Samimi Bir Hesaplaşma·200 syf.·
7/10
2026 126. kitabı
Paul Verhaeghe’nin Yalnızlık Zamanında Aşk kitabı, aşk konusuna dair kalıplaşmış övgülerin çok uzağında, adeta zihnimizin karanlık depolarına el feneri tutan bir eser. Yazar, üç denemeden oluşan bu kitapta Freud ve Lacan’ın kavramlarını ustaca kullanarak aşkın toplumsal doğasını, özellikle de postmodern çağın getirdiği yalnızlık ve yabancılaşma içinde aşkı sorguluyor.
Kitabın en güçlü yanı, aşkı sadece romantik bir duygu olarak değil, karmaşık bir dürtü ve arzu dinamiği olarak ele alması. Verhaeghe, özellikle "İmkânsız Çift" ve "Kaçışan Babalar" denemelerinde, modern ilişkilerin altında yatan nevrotik yapıları ve Oedipus kompleksinin günümüzdeki yansımalarını çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor. Kitap, modern dünyada zevk almanın neredeyse bir zorunluluk haline gelmesinin yarattığı can sıkıntısı, kaygı ve öfke gibi duyguları da acımasızca teşhir ediyor. Bu açıdan, günümüzün “fast food” tarzı aşk kitaplarına karşı gerçek bir panzehir niteliğinde.
Ancak kitabın, özellikle psikanalizle arası olmayan okurlar için zorlu bir okuma olabileceğini de söylemek gerek. Verhaeghe’nin dili zaman zaman oldukça teknikleşiyor ve psikanalizin kendine özgü jargonu, anlatılanların derinliğini hissetmeyi zorlaştırabiliyor. Ayrıca, yazarın toplumsal cinsiyet ve ilişkiler üzerine yaptığı bazı genellemeler, özellikle günümüz okuyucusu için kaba veya klişe gelebiliyor.
Tüm bunlara rağmen, Yalnızlık Zamanında Aşk aşka ve ilişkilere dair ezberleri bozmak isteyenler için vazgeçilmez bir rehber. Verhaeghe, kitabın sayfaları arasında okuyucuya hazır cevaplar sunmak yerine, doğru soruları sormayı ve bu soruların cevaplarını kendi içimizde aramayı teşvik ediyor. Eğer aşkı büyülü bir peri masalı olarak görmekten sıkıldıysanız ve bu duygunun psikolojik, toplumsal hatta politik arka planını merak
4/10
2026 103. kitabı
Kitabın başında güzel bir dark roman okuyacağımı düşünmüştüm. Kadın şerefsiz kocasından yeni kurtulmuştur, kendi hayatını kurmaya çalışırken gizemli ve güçlü adamımızla tanışır ve birbirlerini kurtarırlar falan filan…
Ama böyle olmadı. Kızımız hala evli kocasının onu aldatmasını kabul edemeyip evi terk etmiş ama kocası onu bırakmak istemiyordur. Çünkü kendisi Paris’in güçlü adamlarından ve boşanma davasını engelliyor. Kız bir gece bara gelen adamdan etkilenip onunla beraber olmaya karar veriyor. Adam da ondan etkileniyor ve kadının kararlarından dolayı güçlü olduğunu düşünerek saygı duyuyor.
Ama Fleur Butcher ile beraber olmaktan hoşlanmasına rağmen kocasını da affedemiyor, unutamıyor. Yani asla geçmedi hiçbir şeyi.. İlişkileri de çok saçmaydı. Adam senin benimsin derken kadın ben daha boşanmadım bile dedi durdu. Yani evren içinde güzel olaylarda olabilir ama giriş kitabı olarak eh işte bile olmadı.
Reklam
Bence Hayvan Çiftliği küçük hacmine rağmen insanı uzun süre düşündüren kitaplardan biri.
İlk bakışta hayvanların devrimi gibi görünse de aslında şu soruyu soruyor:
"İyi niyetle başlayan bir hareket neden zamanla baskıcı bir düzene dönüşebilir?"
Kitap boyunca beni en çok etkileyen şey, değişimin bir anda olmaması. Napoleon bir gecede diktatör olmuyor. Kurallar bir gecede değişmiyor. Her şey yavaş yavaş oluyor. O kadar yavaş oluyor ki hayvanlar çoğu zaman neyi kaybettiklerini fark etmiyorlar. Bu da gerçek hayattaki birçok toplumsal değişime benziyor.
Bir diğer güçlü tarafı ise şu:
Orwell sadece kötü liderleri eleştirmiyor. Aynı zamanda insanların:
sorgulamama eğilimini,
rahatına düşkünlüğünü,
güçlü olana inanma isteğini,
propaganda karşısındaki savunmasızlığını da gösteriyor.
Bu yüzden kitap sadece "Napoleon kötüydü" diye okununca eksik kalıyor. Çünkü domuzların güç kazanmasına izin veren bir ortam da vardı.
Bazı kitaplarda olduğu gibi burada da etik sorular çok güçlü:
Sessiz kalmak suç ortaklığı mıdır?
İyi niyet tek başına yeterli midir?
Gücü denetleyecek mekanizmalar olmazsa en iyi fikirler bile bozulur mu?
Ve bence kitabın en hüzünlü yanı Boxer değil, aslında hafızanın kaybolması. Hayvanlar zamanla geçmişi unutuyorlar. Kuralların değiştiğini hatırlamıyorlar. Eski vaatleri hatırlamıyorlar. Böylece gerçeklik, onu anlatanların elinde şekilleniyor.
Son sahne ise müthiş bir kapanış:
Domuzlarla insanların birbirine benzemesi, Orwell'in "Sorun sadece kim yönetiyor değil; gücün kendisi kontrol edilmezse herkes birbirine dönüşebilir" demesinin bir yolu gibi.
Ben kitaba puan verecek olsam 10 üzerinden 9 derdim. Çünkü dili çok sade ama altında katman katman anlam var.
Sessizliği bir olay örgüsüne dönüştürmek...
Tip Marugg’un Sabahın Kükreyişi, ince hacmine rağmen oldukça yoğun bir roman.
Romanın merkezinde, gündüzleri uyuyup geceleri verandasında oturarak varoluşunu sorgulayan yalnız bir adam yer alıyor. Bilinç akışı tekniği kullanılan romanda, anlatıcının zihni sürekli geçmişe, çocukluk anılarına ve doğaya kayıyor. Ancak yazar, yalnızca bireysel bir bunalım değil; Karayip adalarının sömürgecilik geçmişine ve siyah - beyaz nüfus arasındaki eşitsizliklere de değiniyor.
Beni en çok etkileyen bölüm ise dağ yamacındaki kuşların hikâyesiydi. “Kuşlar da ölür sabahın maviliğinde.” Biz ölümü genellikle geceyle ve karanlıkla ilişkilendiririz. Oysa burada, gökyüzü en parlak maviliğine bürünmüşken kuşların kendilerini boşluğa bırakması insanı derinden sarsıyor.
Hak ettiği ilgiyi görmediğini düşündüğüm, keşfedilmeyi fazlasıyla hak eden bir modern klasik...
Toprağın Çilesi ve Sessizliğin Sesi
Talip Apaydın’ın "Ortakçılar" romanı, Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi akımın en nitelikli ve çarpıcı örneklerinden biridir. Yazarın Köy Enstitüsü çıkışlı kökenlerini ve gözlem gücünü arkasına alan bu eser, Anadolu köylüsünün toprağa bağlılığını, feodal yapının getirdiği adaletsizlikleri ve "ortakçılık" sistemi altında ezilen emekçilerin yaşam mücadelesini odağına alır. Kitap, sadece dönemsel bir sosyolojik tespitte bulunmakla kalmaz; aynı zamanda köylünün doğayla, ağayla ve kendi kaderiyle olan amansız kavgasını samimi, süssüz ve tüm çıplaklığıyla anlatarak okuyucuda derin bir adalet sorgulaması uyandırır.
Eserin sanatsal ve görsel analizi yapıldığında, kapak tasarımının kitabın ruhunu mükemmel bir şekilde yansıttığı görülür. Alt kısımda yer alan resimdeki sararmış buğday başakları ve yorgun, düşünceli köylü figürü; toprağın bereketine rağmen emeğinin karşılığını alamayan insanların burukluğunu ve çaresizliğini simgeler.
Özetle "Ortakçılar", edebiyatımızın köklü bir dönemine ayna tutan, dünü anlamak ve bugünün toplumsal dinamiklerini analiz etmek için mutlaka okunması gereken sarsıcı bir başyapıttır.
İçki hep var...Tarih
İslam'da içki açıkça yasaklanmasına rağmen pek çok Selçuklu Memlüklü Eyyubi Osmanlı Babür Timurlu ve başka pek çok Müslüman devlet hükümdarlarının içki ve uyuşturucu kullanıp içkili eğlenceler düzenleyip kadin düşkünlüklerinden akademik bir tavırla bahsetmiş. Hatta pek çoğunun sonradan tövbe ettiğini ve bazen de tövbelerini tutamadiklarindan bahsetmiş.
Ancak II. Abdulhamit'in içki kullanıp kullanmadığı bahsini yeterince tartışamamış. Hatta bu hususta akademik disiplinin dışına çıkarak televizyon programlarını gazete köşe yazılarını ve kimi internet sitelerindeki fikir ve yorumları kaynak olarak göstermiş. Özellikle II. Abdülhamit'in şehzadeligi dönemindeki içki kullanımı söylentilerini tartışmamış
Reklam
Reklam