Fare Dörtlemesi hakkında2026 Okuma Raporları
iki tane en yakın arkadaş düşünün bu kızlar senelerdir birlikte murakami okumayı çok severmiş yine bir gün birlikte kitap alışverişi yaptıkları sırada Fare Dörtlemesi diye bir seriye denk gelmiş ve almışlar aradan 2 yıl ve 10 ülke geçmiş bu kızlar bu dört kitabın aynı seriye ait olduğunu haklı olarak unutmuş (b12 eksikliği de cabasıymış) neyse bir gün murakami okumaya karar verip Yaban Koyununun İzinde kitabını ellerine almış ve okumuşlar ama kitaba pek anlam verememişler ama bu onlar için klasik bir rastlantıymış çünkü zaten Murakami'nin olayı biraz da buymuş neyse sonra kızlardan biri tamamen random bir şekilde sırf ince olduğu için Pinball 1973 okumaya başlamış ki NE GÖRSÜN?????? bu kitap Fare Dörtlemesine aitmiş ve serinin ikinci kitabıymış bundan önce BİR KİTAP DAHA VARMIŞ yani seriyi yanlış sırayla okumaya başlamışlar aslında bu kitabı önce okusalarmış ve Rüzgarın Şarkısını Dinle'yi de daha daha önce okusalarmış Yaban Koyununun İzinde karakterlerinin davranışlarına daha iyi anlam verebilip yorum yapabilirlermiş çünkü this is what makes a book series an actual series: reading in the decided and written order. ilk defa bir seriyi tam tersi sırayla okuyorum çok ünik bir deneyim oluyor. 
gece 
Pinball 1973 
Haruki Murakami
gece Pinball 1973 Haruki Murakami
Okurken yine baygınlıklar geçirdiğim Han Kang kitabı. Vejetaryen'den sonra ön yargılı olmayayım diye şansımı yazarın başka bir kitabında deneyeyim dedim ama sonuç aynı, hatta Vejetaryen'den de kötü benim için. 300 sayfa bile olmayan kitapta betimlemelerin arasında olay okuyoruz, karakter analizi yapabileceğimiz bir iki detay kovalıyoruz ama nafile. Kış mevsimi aşığı beni kıştan soğuttu bu kitap. Karakterin elini nereden alıp nereye koyduğunu, evin her karışını mütemadiyen tek tek tasvir etmeye harcadığı eforu biraz olsun karakterlerle ilgili incelikli detaylar vermeye harcasaydı yazar keşke ve en önemlisi kitabın ana konusunu gıdım gıdım random şekilde vermek yerine daha derinlere inmeye. Kore edebiyatını severim ama Han Kang okurken başlangıçta güzel gibi gelse de sonlara doğru 'bitse de kurtulsam' hissi beni rahatsız ediyor. Yazarı okurken yoruluyorum, kitap okuma zevkinden ziyade külfet hissediyorum resmen. Olsa kalın bir kitap, betimlemeler başımızın tacı ama kitabın içinde ne derece gerekli olduğu tartışılır, kendini tekrarlayıp duran tasvirlerde boğulmaktan, bu hacimde bir kitapta zaten bağlamdan kopuyoruz.
Kitapla ilgili aklımda en çok kalan detaylar betimlemeler üzerine. Evin detaylı krokisini, İnson'un ellerini nereye ne şekilde koyduğunu, 850 kez anlattığı gölgeleri çizecek hale geldim.
Elimde bir Han Kang kitabı daha var ama ya uzun süre okumam ya elden çıkarırım gibi görünüyor.
Kitabın konusu olan insanlığın yüz karası suçlar iğrenç, utanç verici. Lakin kitap kendi konusunu benim nezdimde yersiz detaylara boğularak gölgede bıraktığı için başka da bir yorum yapmak içimden gelmiyor zaten. Konuya dair araştırma yapıp çevrilmişi mevcutsa verimli bir başka kitap okumak isterim hakkında.
Vejetaryen'de olduğu gibi bu kitapta da ödül nasıl alınmış anlamadım ama
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
tanrıçaların savaşı serisi, iç döküş ve sinir krizleriİnceleme
benim için lanetli olan bir seriye, ilk defa sevmediğim bir kitap için yaptığım incelemeyle veda ediyorum. bu inceleme bolca kötü eleştiri ve spoiler içermektedir.
öncelikle ben bu seriye geçen güz döneminde, ilk kitabının (
Tanrıçaların Savaşı) çevirisini görmemle başladım ve mitolojiyi bambaşka bir yerden ele almasıyla içine adeta düştüm. günümüz dünyasında, yunan mitolojisinden tanıdığımız tanrı ve tanrıçaların bir lanete tutulduğunu ve güçlerinin karanlık noktalarıyla yavaş yavaş öldüklerini okuyoruz. onlar bu lanetten kurtulmaya çalışırken çeşitli taraflar oluşuyor, yine mitolojik hikayelerden tanıdığımız bazı anahtar kahramanlarla denk geliyorlar. böylelikle gerçekten duyar duymaz tadından yenmez bir konuya denk geldim sanıyorsunuz. zaten ilk kitap da gayet güzeldi - ki devamının çevrilmediğini öğrenince çok şaşırmıştım.
bir süre önce serinin ikinci kitabına ( 
Mortal Gods ) da başladım. hem ingilizce okumak için motivasyonum da olur demiştim ama kitap beni adeta afallattı. öylesine serpiştirilen karakterler, havada kalan olaylar, sürekli tekrar eden düşünceler ve aslında hiçbir önemi olmayan bir dolu detayla ikinci kitap adeta hayal kırıklığı oldu benim için. ayrıca karakter dinamikleri de hiç düzgün kurulmamıştı. bir geçiş kitabı olduğunu anlıyorum ama okuyucuyu sadece son satıra olayları bağlayabilmek için bu kadar oyalamak benim gözümde bir başarısızlık örneğidir.
yine de serinin sonunu getirmek istediğim için bu kitaba başladım ancak günlerdir iki satır okuyabilmek için kendimi adeta zorluyorum. yazarın bu kadar iyi bir konuyu bu kitapla harcamasına o kadar üzüldüm ki. temelinde iki durum var: truva ve tanrıların laneti. ancak ikisi de kitabın sonunda inanılmaz havada kalıyor. karakterimiz olan cassandra'nın bile neden "o kız" olduğunu kitap bitince anlamıyorsunuz.
Tanrıçaların Savaşı) çevirisini görmemle başladım ve mitolojiyi bambaşka bir yerden ele almasıyla içine adeta düştüm. günümüz dünyasında, yunan mitolojisinden tanıdığımız tanrı ve tanrıçaların bir lanete tutulduğunu ve güçlerinin karanlık noktalarıyla yavaş yavaş öldüklerini okuyoruz. onlar bu lanetten kurtulmaya çalışırken çeşitli taraflar oluşuyor, yine mitolojik hikayelerden tanıdığımız bazı anahtar kahramanlarla denk geliyorlar. böylelikle gerçekten duyar duymaz tadından yenmez bir konuya denk geldim sanıyorsunuz. zaten ilk kitap da gayet güzeldi - ki devamının çevrilmediğini öğrenince çok şaşırmıştım.
bir süre önce serinin ikinci kitabına ( Mortal Gods ) da başladım. hem ingilizce okumak için motivasyonum da olur demiştim ama kitap beni adeta afallattı. öylesine serpiştirilen karakterler, havada kalan olaylar, sürekli tekrar eden düşünceler ve aslında hiçbir önemi olmayan bir dolu detayla ikinci kitap adeta hayal kırıklığı oldu benim için. ayrıca karakter dinamikleri de hiç düzgün kurulmamıştı. bir geçiş kitabı olduğunu anlıyorum ama okuyucuyu sadece son satıra olayları bağlayabilmek için bu kadar oyalamak benim gözümde bir başarısızlık örneğidir.
yine de serinin sonunu getirmek istediğim için bu kitaba başladım ancak günlerdir iki satır okuyabilmek için kendimi adeta zorluyorum. yazarın bu kadar iyi bir konuyu bu kitapla harcamasına o kadar üzüldüm ki. temelinde iki durum var: truva ve tanrıların laneti. ancak ikisi de kitabın sonunda inanılmaz havada kalıyor. karakterimiz olan cassandra'nın bile neden "o kız" olduğunu kitap bitince anlamıyorsunuz.
#AĞIR SPOILER İÇERİR SONU YAZIYOR#
Kitabı okurken not alıp söylemek istediğim bir sürü şey vardı ama ben not almadım. Gelişi güzel yardırmayı düşünüyorum. İlk bölümlerde neler olduğunu çok anlayamadım kitapta. Yazarın kaleminden dolayı anlamadığım da bir gerçek. Ama okudukça paragraf arasında geçen her bir betimlemeyi anlamak kolay olmaya başladı. Kitap beni yavaş yavaş içine çekti. İlk 350 sayfa genel olarak 4 arkadaşın hayatından ve her birinin yaşadığı olaylardan bahsederken kitabın arka planında kalıp-ilk bölümlerde- birden kitabın konusu olan ana karakter jude ve geçmişini okuyoruz. Onun yaşadığı zorluklara-ki bu zorluklar kolay atlatılanilecek şeyler değil asla. Çok fazla uzatılmış ve bazen de araya sıkıştırılmış gereksiz betimlemeler ve bilgilerle doluydu. Jude'un başından geçen olayların ağırlığı veya kurgunun büyüklüğü kitabı çok iyi yapmak için yeterli değil. Herkesin beğeni ve görüş açısı farklı olabilir. Ben kitabın beğendiğim yönleri olsada beğenmediği yönleri de bir o kadar fazla. Birkaç inceleme okudum ve bazı fark etmediğim konularda eleştiri konusunda doğru olduklarını anladım. Mesela yazarın ajitasyon içinde yazmış olması, insaların sırf ağladığı için beğendiğini düşündüğü bir kitap. Bende ağladım herkesin ağlayacağı nedenlerden ötürü. Ama bu kitabı çok beğendiğim ve iyi yaptığı anlamına gelmiyor. Çok fazla tetikleyici unsur barından bir kitap. Okurken bunun uyarısının yapılması gerekirdi. Şahsen ben 0 bilgi ile başlamıştım kitaba ve okuduğumda çok mide bulantısı yaşadığım yerler oldu. Konusu dışında yazarın kalemi her ne kadar iyi olsada olayları uzatarak ve fazla detaylı bilgi vermesinden kaynaklı, kitabı bir an önce bitirme isteği ve raflara kaldırma isteğimin bir diğer nedeniyde bu. Asıl isteğimin nedeni yaşanan olayların travma etkisi. Beni
Biraz spoilerlı bir yorum ile Amber Yıllıklarındaki 4. kitapla devam ediyorum. Ortalık öyle karıştı ki size başka türlü anlatamazdım. Şimdi hazırsanız 4. ve 5. kitapta neler olduğundan bahsedeyim. Bakın şimdiden uyarıyorum; bu seri kendine bağımlı haline getiriyor. Şayet başlayacaksanız lütfen ara vermeden okuyun.
Tahta çıkmanın yolu Desen'de yürümek, peki ama bu göründüğünden kolay mı? Hadi diyelim geçtin ama ya Desen'e zarar verilmişse? Amber soyundan gelen birinin kanı Desen'e büyük bir zarar vermiştir. Bu kan ise tahmin edilmeyecek birine aittir. Random'ın oğlu Martin'dan başkası değildir. Corwin, Genalon ve Random'ın çıktığı yolda buldukları Birincil Desen'in üstünde Martin'in aynı zamanda koz kartını da bulurlar. Fakat asıl merak ettikleri Martin nerededir? Yaşıyor mu yoksa öldürüldü mü? Ona kim zarar verdi? Desen onarılabilinir mi?
Corwin, Desen'i düzeltmek için Dworkin ile görüşür ve sonuç ya yok etmek ya da tamir etmek ki onarmak oldukça güçtür. Peki ama yok olursa neler olabilir? Bilinen tüm Amber yok olacak. Bana göre bu kitabın en ilginç noktalarından biri Corwin'in babası Oberon'un yaşayıp yaşamadığını öğrenmek oldu. Kitap öyle bir noktaya evrildi ki 5. kitapta Oberon'un beklenmedik planlarını sırayla okumamızı sağlıyor. Ya o planlar gerçekleşirse neler olacak? Ters köşelerin olduğu ve kardeşlerin birbirilerine yaptığı komploları okurken sayfalar nasıl geçti anlamadım. Emin olun sizlerde anlamayacaksınız. Büyük bir savaş ve sonunda Corwin'e düşen zorunlu bir görev... Bu epik şönelini kaçırmayın.
Bu seride bana eşlik eden dostum 
Tuğba Sabaz heyecanla sona adım adım ilerliyoruz. Şimdiden sıradaki serimize bir göz kırpalım.
#oberonuneli #kaossarayları #rogerzelazny #ithakiyayınları
Tuğba Sabaz heyecanla sona adım adım ilerliyoruz. Şimdiden sıradaki serimize bir göz kırpalım.
#oberonuneli #kaossarayları #rogerzelazny #ithakiyayınları
Biraz spoilerlı bir yorum ile Amber Yıllıklarındaki 4. kitapla devam ediyorum. Ortalık öyle karıştı ki size başka türlü anlatamazdım. Şimdi hazırsanız 4. ve 5. kitapta neler olduğundan bahsedeyim. Bakın şimdiden uyarıyorum; bu seri kendine bağımlı haline getiriyor. Şayet başlayacaksanız lütfen ara vermeden okuyun.
Tahta çıkmanın yolu Desen'de yürümek, peki ama bu göründüğünden kolay mı? Hadi diyelim geçtin ama ya Desen'e zarar verilmişse? Amber soyundan gelen birinin kanı Desen'e büyük bir zarar vermiştir. Bu kan ise tahmin edilmeyecek birine aittir. Random'ın oğlu Martin'dan başkası değildir. Corwin, Genalon ve Random'ın çıktığı yolda buldukları Birincil Desen'in üstünde Martin'in aynı zamanda koz kartını da bulurlar. Fakat asıl merak ettikleri Martin nerededir? Yaşıyor mu yoksa öldürüldü mü? Ona kim zarar verdi? Desen onarılabilinir mi?
Corwin, Desen'i düzeltmek için Dworkin ile görüşür ve sonuç ya yok etmek ya da tamir etmek ki onarmak oldukça güçtür. Peki ama yok olursa neler olabilir? Bilinen tüm Amber yok olacak. Bana göre bu kitabın en ilginç noktalarından biri Corwin'in babası Oberon'un yaşayıp yaşamadığını öğrenmek oldu. Kitap öyle bir noktaya evrildi ki 5. kitapta Oberon'un beklenmedik planlarını sırayla okumamızı sağlıyor. Ya o planlar gerçekleşirse neler olacak? Ters köşelerin olduğu ve kardeşlerin birbirilerine yaptığı komploları okurken sayfalar nasıl geçti anlamadım. Emin olun sizlerde anlamayacaksınız. Büyük bir savaş ve sonunda Corwin'e düşen zorunlu bir görev... Bu epik şönelini kaçırmayın.
Bu seride bana eşlik eden dostum Tuğba Sabaz heyecanla sona adım adım ilerliyoruz. Şimdiden sıradaki serimize bir göz kırpalım.
#oberonuneli #kaossarayları #rogerzelazny #ithakiyayınları
Tuğba Sabaz heyecanla sona adım adım ilerliyoruz. Şimdiden sıradaki serimize bir göz kırpalım.
#oberonuneli #kaossarayları #rogerzelazny #ithakiyayınları