youtu.be/vvAdhUQQn2k?si=...
Melankolik rap diyebileceğimiz bir eser ortaya koyan yazarın başarısı okunmaya değer. Izlemeniz ve Yorumlamanız dileğiyle
youtu.be/BPJiBcxooFw?is=...
Sait Faik bize.. bir anlatının kaliteli ve çarpıcı olması için.. illa zenginlik içermesi gerekmediğini gösteriyor.. günümüzdeki özellikle dizilere ve rap şarkı sözlerine baktığımızda.. bu nokta maalesef olmazsa olmaz gibi..
Sait Faik.. küçük insanların.. kısıtlı hayatlarının hikayelerinin derinliklerinde.. bizi gezdiriyor..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·96 syf.·
2026 10. kitabı
Rap dünyasının malum iki devinden biri Sagopa’nın parçalarının başında bir söz vardır. Sago yine yapmış diyeceksin. Felsefi yazın hayatımızda bu sözün karşılığı da ACM yine yapmış diyeceksin olarak kabul etsek yeridir.
Bir telif eseriyle karşımıza çıkan yazarları diğerlerinden değerli görmek kimsenin garipsemeyeceği bir davranış olsa gerek. Hele bir de mevcut literatürü faş ederek adımlarını atan müellife denk gelmek biz okur dünyasının en büyük nimetidir. Girmeyi planladığımız ama bir fırsat bulup da giremediğimiz sokakların aslında girmeye gerek yokmuş yada büyütüldüğü kadar olmadığını gösteriyor bize.
Mevcut problem diyeceğimiz kitabın konusuna gelirsek bizi bekleyen cevaptan ziyade bir usul şeması olduğunu görüyorum. İlmin çoğu ‘iddianın lazımlarını görme’ düsturunu okuduğumuz diğer kitabında olduğu gibi tutarlı bir şekilde kötülük iddialarına uyguluyor bu düsturu. Bizde hem bir şeyler öğreniyoruz hemde böyle bir yolda varmış diyoruz ve bu sayede diğer karşılacağımız problemlere de bu düsturu uygulama sözü veriyoruz adeta.
Sorunun öncüllerini düşündürterek ilerlemeye başlıyor Meriç, bu sayede yarım yamalak itirazı muhalif tarafa geçerek muarızın yerine tamamlayıp cevaplıyor. Böylelikle ağırmış gibi görünen mesele kendi içinde ilerlemeden hafifleyiveriyor.
Ardından malumunuz ‘lazımı’ meselesinden bence en kritik yer olan müddeilerin psikolojik algılarına bir sıçrayış yaparak aslında ne düşündüklerini bilseler söylemekten utanırlar seviyesinde bir tahlil yapıyor. Bu açıdan değerlendirildiğinde mevcut din eleştirilerinin kibirden maskesi kaldırılıyor. İnsanın egosuna yenilişini tam tersi bir sıçrayışla kendi egosunu tanrılaştırarak Yaratıcı’yı yönlendirmeye kalkışının nasıl bir saplantı olduğunu gösteriyor.
Ayrıca entelektüel bir okuma olarak mevcut yandaş
Puan vermedi·189 syf.·
2026 156. kitabı
"Analar insandır, biz insanoğlu; Aslı bozuk deme, gel şu insana" dizeleridir. N.Ertas'ın dizeleriyle baslmk istedim
insana verilen değeri ve asaleti vurgularken Bu sözler, kadınların hayatın temeli olduğunu vurgulayan derin bir felsefeyi ifade eder.
Kadınlar günümüz kutlu olsun
Gelelim kitabimiza, 
Doğan Cüceloğlu 'nun kaleminden e sıradışı bir yaşamöyküsü… 
Bir Kadın Bir Ses
bir kadının, üstelik
Toroslar'ın bir köyünde doğan bir kadının Saniye'nin zorluklar, engeller, imkansızlıklar ve acılarla dolu öyküsü, aynı zamanda toplumumuzdaki birçok kadının da ortak kaderi. Saniye, 'erkek gibi bir kız' olup babasının gözüne girerek okula gitmeyi başarmıştı; ama
köyünde doğan bir kadının, hayatının her evresinde karşılaştığı zorluklar, engeller, acılar, kısaca hayat karşısındaki direnişini anlatmaktadır. Okuyabilmek için on üç çocuklu babayı ikna etmek gerekiyordu; üstelik o bir kız çocuğuydu ve o yörede kız çocukları okutulmazdı. Çözüm erkek gibi olmaktı; saçlar kısacık, altında pantolon, ayakta postallar, adımlar rap rap…
Kocası Saniye'yi kendinden hep uzak tuttu. Otuz yılı aşkın evliliğinde kendi adını kocasının ağzından bir kez bile duymayan Saniye, "Acaba ben gerçekten de yok muyum?" kuşkusuna kapıldı. Tüm duygularını ve özlemlerini şiire döktü. Sadece kendi için değil, bu ülkenin tüm kadınları için yazdı.
Yoksam ben
Varmışım gibi
Canlıymışım gibi
Neden acıyor yüreğim
Yaş akıtıyor gözlerim.
Bu sefer de komünist diye askeri mahkemede yargılanmalar…
Kendisine bir kez bile adıyla hitap etmeyen bir kocaya karşı verilen otuz yıllık bir varolma savaşı…
Bu inanılmaz etkileyici yaşamöyküsü çok konuşulacak…Saniye Çelik'le konuşmamı sanki rahmetli annem benden istedi. Dinlediğimde, Saniye'nin acıları, yalnızlığı, içinin burukluğu annem Zehra'nın yaşamını anımsattı. Ve bu kitap oluştu.
Kadınlar
Doğan Cüceloğlu 'nun kaleminden e sıradışı bir yaşamöyküsü… Bir Kadın Bir Ses
bir kadının, üstelik
Toroslar'ın bir köyünde doğan bir kadının Saniye'nin zorluklar, engeller, imkansızlıklar ve acılarla dolu öyküsü, aynı zamanda toplumumuzdaki birçok kadının da ortak kaderi. Saniye, 'erkek gibi bir kız' olup babasının gözüne girerek okula gitmeyi başarmıştı; ama
köyünde doğan bir kadının, hayatının her evresinde karşılaştığı zorluklar, engeller, acılar, kısaca hayat karşısındaki direnişini anlatmaktadır. Okuyabilmek için on üç çocuklu babayı ikna etmek gerekiyordu; üstelik o bir kız çocuğuydu ve o yörede kız çocukları okutulmazdı. Çözüm erkek gibi olmaktı; saçlar kısacık, altında pantolon, ayakta postallar, adımlar rap rap…
Kocası Saniye'yi kendinden hep uzak tuttu. Otuz yılı aşkın evliliğinde kendi adını kocasının ağzından bir kez bile duymayan Saniye, "Acaba ben gerçekten de yok muyum?" kuşkusuna kapıldı. Tüm duygularını ve özlemlerini şiire döktü. Sadece kendi için değil, bu ülkenin tüm kadınları için yazdı.
Yoksam ben
Varmışım gibi
Canlıymışım gibi
Neden acıyor yüreğim
Yaş akıtıyor gözlerim.
Bu sefer de komünist diye askeri mahkemede yargılanmalar…
Kendisine bir kez bile adıyla hitap etmeyen bir kocaya karşı verilen otuz yıllık bir varolma savaşı…
Bu inanılmaz etkileyici yaşamöyküsü çok konuşulacak…Saniye Çelik'le konuşmamı sanki rahmetli annem benden istedi. Dinlediğimde, Saniye'nin acıları, yalnızlığı, içinin burukluğu annem Zehra'nın yaşamını anımsattı. Ve bu kitap oluştu.
Kadınlar
TANPINAR’A HUZUR YOK/ MURAT MENTEŞ
“Bu romanda anlatılanlar gerçek olabilirdi.
Hepimizi Allah korudu.”17
Merhaba,
Murat Menteş kalemiyle tanıştınız mı?
Benim tanışma kitabım oldu , nasıl derseniz; Murat Menteş okumak, bir lunaparkta hız trenine binmek gibi.Dilinin ritmi sayesinde sadece bir kitap değil, aynı zamanda görsel ve işitsel bir performans sanatı gibi kurgulanmış bir roman okudum dersem abartmış olmam.
Kitabın en çarpıcı yanı, Türk edebiyatının en estetik, huzursuz ve zaman odaklı yazarı olan Ahmet Hamdi Tanpınar’ı alıp, onu bir kara film dedektifine veya bir macera kahramanına dönüştürmesi. Yazar, Tanpınar’ın o meşhur melankolisini bir kenara bırakmıyor, aksine bu melankoliyi bir yakıt olarak kullanıp onu İstanbul sokaklarında tehlikeli bir maceraya sürüklüyor. Cümleler sanki bir rap şarkısı ya da eski bir İstanbul beyefendisinin ağzından çıkan seri bir nutuk gibi akıyor. Her sayfada altı çizilecek en az üç-dört cümle bulmak mümkün. Bu arada ben belli bir sayfadan sonra alıntı yapmayı bıraktım. Sadece kendim için küçük noktalar işaretledim. Çizmeye kıyamıyorum. Dediğim gibi altını çizilecek çok fazla yer olunca hepsini buraya yansıtamıyorum.
Tanpınar’ın hayatı boyunca üzerinde durduğu Zaman ve Doğu-Batı sentezi/çatışması temaları, kitapta yer verilmiş başka bir detay. Tanpınar’ın o meşhur “Ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında” dizesi, bu kitapta karakterin fiziksel olarak içinde bulunduğu çıkmazları temsil ediyor.
Sözün özü; Müthiş bir hayal gücü, eşsiz bir kelime dağarcığı ve edebiyat tarihimizle kurulan çok katmanlı bir bağ. Klasik edebiyatı "sıkıcı" bulan genç kuşak için Tanpınar’ı merak ettirecek bir kapı bu kitap. Anlayacağınız bu kitap edebiyatın sadece ciddi ve ağırbaşlı bir şey olmadığını, aynı zamanda oyunbaz, eğlenceli ve "tehlikeli"
asap bozan bir kurgu, haklı .Edebiyat
Pekicik. Yanlış hatırlamıyorsam iki kitabı daha vardı böyle. İsimlerini hatırlayamadım şimdi ama onların da bu konsept olduğunu biliyorum. Çocuklar seviyor, okuyor, sırf bu yüzden ben de okuyorum çünkü beklentiyi bilmek istiyorum. Zaman değişti asır başkalaştı; çocuklara yetmek ve yetişmek iyice zorlaştı. Zaten acımasız olan çocuklar artık kat kat acımasız. Bu söylediğim şey acı keskin ama maalesef doğru bir tespit. En az yetişkinler kadar sert çocuklar. Ben kapıları vuran kıran bir çocuktum. Ne zaman canımı sıksalar kapıyı vurar üst kata kaçardım, ne yemek ne bir şey. Böyle bir luksum vardı. Ama şu an yok böyle bir luksleri. Odaları var evet ama benim vurduğum o kapıyı vuracak çocuk nadirdir. Ya vay sen misin o terbiyesizliği yapan ya da ah bizim çocuk nasıl böyle oldu deyip psikolog yollarına. Ortası normali ama o kalmadı. Çocukların da kızıp küsme hakkı var. Bu hak neden gaspediliyor mesela? Hiç anlamıyorum. Küstümcük mü diyeceğiz o çocuklara da? Çocuk kapıyı vurdu gitti diye evde vay sen misin anne babaya böyle tafra yapan demek mi normal? Yoksa vah bizim çocuk incindi psikolojisi bozuldu demek mi? İkisi de değil. Normali çocuk kızar küser sen beklersin, o dinlenir. Güzel bir ağlar uyur uyanır devam eder. Bu garip değil. Bu aşırı normal bir şey. PEKİCİK ne kadar anormalse Küstümcük o kadar normal. Çocuk öyle diye her isteği olacak psikolojisine girmek de hatalı, o öyle odlukça çocuğa inat etmek de eşit derece yanlış. İtidal şart. Evet bu bir kitap evet gerçekte böyle bir şey imkansız. Ama okuması bile üzdü beni. Çünkü aynısını yapamasa da bunu yapmak isteyecek insanlar maalesef ki var. Ya sen ne yaşadınsa yaşadın ya da ne yaşayamadınsa. Bu çocuğu suçu ne? Senin başarısızlığının faturasını başarılı olmak zorunda bırakılacak neden bu çocuk ödesin? Hep sınav