Tipik Anadolu insanın hayatı. Herkes yaşar da, herkes yazamaz, anlatamaz acıyı. Yazmak, duyguyu dağıtmadan aktarmak ciddi bir meziyet… Okuyucuyu satırların içine almak, hapsetmek. Anlattığı hikâye
yine üzgün
ve kırgın ayrıldığım bir kitap
söylenebilecek çok şeylerin
olması gerektiği
ama iki kelimeyi bir araya getirmekten
acîz kaldığım hazin bir hikâye
bu coğrafyada
buna benzer hikâyelerin hâlâ yaşanmandığına
inanan var mıdır cidden?
“Dışarıdakilerdeboyuneğme, içerdekindeiseboyuneğdirmealışkanlığı... Kolaykurtulunmazbutüralışkanlıklardan. Oysagüngelecekyıkılacaktırelbet, yalıdamorukda, simgesiolduklarıyozdüzenlebirlikte.”
Asılacak Kadın (136.s)
sana bunu yaşatanlara
ve böyle bir hayatı reva görenlere
hakkını helal etme melek!
<
"uzaktanuzağataşınantürkülerleyaşlıbirhikâyebıraktıkeldilineyenidengençleştihasretimiz"
demişti, şairin biri
tam da öyleydi...
*
babanızıseviyorsanızokuyunbabanızısevmiyorsanızyineokuyun
uzatırsam
telleri incinecek sanki bağlamanın
ve tezeneye ayıp olacakmış gibi...
zira
kul yakup haklıydı
babadediğintamamlanmamışbirkelimedirzaten. (226.s)
>