Yüreğimin tam ortasında büyük bir yorgunluk var. Asla olamadığım kişi beni üzüyor, ondan bana kalan anılardan neye olduğunu anlayamadığım bir özlem kabarıyor. Umutlara ve kesin inançlara çarpıp düştüm, benimle birlikte bütün batan güneşler de düştü.
ben kendi kendimin en büyük düşmanıyım. bunu bile bile kendimden kaçamıyorum, çünkü kaçsam da yine bana varıyorum.
yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
bak milena “en çok seni seviyorum” diyorum ama gerçek sevgi bu değil belki. “sen bir bıçaksın ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla” dersem gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki. ve milena, kalbimde sen varken her şeye katlanabilirim…
