“Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız
Dokunarak uçalım.
İnsanlardan buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın..”
Cahit Külebi
“Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar..”
Duymak istemediğimiz şeyleri duyduğumuzda; acı ve üzüntü veren duyguları karşılayabilme becerimiz gelişmemişse karşı tarafa suçlu hissettirerek onu büyük tepkilerle reddedebiliriz.
İyileşmek her zaman iyi hissetmekle mümkün değil.
Kötü hisse açık olmak da bir başka açıdan iyileşme sağlar..
“Susalım, hiç konuşmayalım istersen
Sussak da, hiç konuşmasak da, sözlerin senin
Açık denizler gibidir zaten elimde
Her zaman ama her zaman bir kıyıyı sezdiren.
Kaldı ki ben içimde gezinmekten yoruldum
Sensin, iyi anlarsın beni
Gözlerine başka türlü bakıyorum..”
“Ellerim,
o eski bozkır söylencesi..
Bin rüyayı bir tek rüyada gördüm
yedi sabah içre dönsem de..”
youtu.be/J-b2U4mjbDE