“Yağmurlu bir pazar günü öğleden sonra ne yapacağını bilemeyen milyonlar, bir de ölümsüzlük isterler..”
“Bana çay pişir. Bırakalım her şey kendi kendine düzene girsin. Yavaş yavaş soyunalım. Bir şey kaybetmek korkusuyla yaşamayalım. Ne olacak endişesine kapılmayalım. Bırakalım zaman her şeyi halletsin. Bu söz bize korkunç gelmesin. Aynı ırmağa bir kere daha girelim. Acele etme, çay kendi kendine demlenir. Günlük yaşantıların küçük koşuşmaları içinde bunalmayalım, nefes nefese kalmayalım. İnsan kendini kaybediyor sonra..”
“Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız
Dokunarak uçalım.
İnsanlardan buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın..”
Cahit Külebi
“Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar..”
Duymak istemediğimiz şeyleri duyduğumuzda; acı ve üzüntü veren duyguları karşılayabilme becerimiz gelişmemişse karşı tarafa suçlu hissettirerek onu büyük tepkilerle reddedebiliriz.
İyileşmek her zaman iyi hissetmekle mümkün değil.
Kötü hisse açık olmak da bir başka açıdan iyileşme sağlar..