Refiye Alkaya
@refiyealkaya
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Uşak Üniversitesi |Türk Dili ve Edebiyatı
Uşak
11 okur puanıTemmuz 2021 tarihinde katıldı
Yanmak ve Sönmek
Yüreğim diyorum efendim yüreğim...
Yüreğim yanıyor!
Hislerim kalbinden taşıp,
Ruhuma bir hançer gibi saplanıyor.
Ben bir okyanusun ortasında
Alev alev yanarken
Şifam ise tam yanımda, karşımda duruyorken
Yavaş yavaş yok oluyorum.
Peki ya siz,
Benim bu sessiz yok oluşuma
Nasıl seyirci kalabiliyorsunuz?
Ben yüreği olmayan bir adama
Yürek mi vermişim?
Tecrübesizliğime verin efendim,
Tecrübesizliğime...
Büyük bir hata etmişim
Affedin!
Yüreksiz bir adama yürek veren
Her kadın yanarmış ezelden...
Ben bilememişim,
Çaresizce yanışıma kayıtsız kalan
Bir adamdan merhamet dilenmişim,
Affedin!
Benimki de işgüzarlık aslında
Aşk, sevda...
Bu çağın mevzusu değil ya
Kapadım Gözlerimi Aydınlığa
Kapadım gözlerimi aydınlığa;
İçimde büyüyen o tuhaf sessizlik,
Sanki eski tozlu bir ansiklopedinin
Yarım bırakılmış nefesi gibi dudaklarımda.
O nefes, yılların küllenmiş bilgisini
Sessizce üfledi boşluğa.
Göğsümden geçen ince bir ürperti,
Bir zamanlar tanrıların fısıldadığı
Kader çizgilerini hatırlatıyordu bana;
Ne çok insan yürüdüğü yolu doğru sanar
Oysa yol çoğu zaman
İnsanın içindeki yanlışa sapar...
O dakika, kendi adımlarının sesini
İlk kez duyar karanlıkta.
Rüzgâr yönünü hafifçe eğer o an;
Adı konulamamış bir feryadın,
O kendine çeken serinliği dokunur duvarlara.
Çatlamış eski bir pusulanın
Titrek ibresi gibi çarpar içimdeki yön duygusuna.
Belki de Narkissos’un suya eğildiği kadar
Kırılgandır insan hayatta.
Kendi yansımasının ağırlığını
Taşımaya mecalsizdir bacakları hatta .
Ve bazen insan kendi aynasında
Kendi gölgesinin sesini duymaz olur adeta.
Gökyüzü açıldı sonra ;
