Annenin önünde ağlama, Farley'den özür dile, beş bin çocuğu kurtarmanın bir yolunu bul, bir grup Gümüş'e dadılık yap, başını bir duvara sertçe vur. Yani halledilemeyecek bir şey yoktu.
Her şey onu hatırlatıyor, gezip yürüdüğü yerlerde hep onun hayali dolaşıyordu. Yarabbi, bu böyle daha ne zamana kadar devam edecekti? Yoksa hiç, hiç mi gelmeyecekti?