Puan vermedi
Sıkı okur olabilmek için inceleme yazıyorum 2
Bence çok büyük bir potansiyeli harcamışlar, Tokyo Ghoul RE'ye kadar akıcı bir şekilde izlemiştim ama RE'ye başlar başlamaz bırakmıştım. Daha sonra en baştan mangaya başlasam da bu da çok uzun sürmemişti çünkü sinirlenmiştim, mangası seinene kayarken animesinin alakasızlığı anlamamıştım. Yıllardır remake'i bekliyorum... Umarım bir gün gelecek
Puan vermedi
Selamilima Todd “9”
Orijinal adı “Remake” (Motamot çeviri gelmiş yine)
Çeviri: Fatma Zeynep Öztürk
Tür:(Bilimi yolda kaybeden) Bilimkurgu
Sayfa sayısı 325
Ortalama okuma süresi: 9 saat 18 dakika
Oysa öyle güzel başlamıştı ki..
Dokuz, hem anlatıcımız hem baş karakterimizin adı, en yakın arkadaşı Theron ile birlikte baş yaratıcı Eridian yönetiminde; Dünya üzerindeki yirmi altı özgürlük eyaletinden birinde. İlişkilerine ve yaşadıklara lokasyona giriş, full mistifikasyon. Benim üç satırda verdiğim bilgi, okura peşinen değil dirhem dirhem sunuluyor. Özgürlük eyaletleri temel bi prensiple şekilleniyor, hiçbir ahlaki kurala sadık kalmaksızın 17 yaşına giren bireylerin; yeniden yaratım kıtasına gidip sonraki yaşamlarını devam ettirecekleri forma karar vermeleri şartıyla. Seçimler arasında, cinsiyet, fiziksel görünüş, meslek ve dahi isimleri var. Yol ayrımı da bu kıtaya giderken geliyor. Sonrası, ah sonrası..
Eh iştelik bi girizgâhın ardı sükutu hayal. Aynen okurken not aldığım şekliyle aktarıyorum, zira üzerinden zaman geçince de fikrimde bi değişim olmadı. Başlangıçtaki o iddialı hava yerle yeksan. İkinci yüzlük hatta yüz ellilik bölüm beni benden aldı. Karakter serpildi ruhen ve bedenen (baskılanan hormonlar artık baskılanmadığından) lakin o geliştikçe ben içime küçüldüm (bunaldım biraz). Ufaktan bi mavi göl konsepti, ıssız ada, kendini tanıma, vücudunu tanıma hop cinsellikle tanışma e yavanlaştı. Her duruma romantik haller yamanmasa keşke; bu kitapta şık olmak bi yana sakil durdu. Sosyal becerileri ve cinsel kimliğine kavuşan Dokuz, içine doğduğu sisteme ve onların dışında kalanlara yaptıkları zulme şahit olunca, taraf olmayanın bertaraf olduğu noktaya geldi. Bu sayede son elli sayfada toparladık biraz, bunun hürmetine sabrımı kararlılığımı kuşanıp, ortadaki
Reklam
Bütün İnsanlığa Okutmak İsterdim
Issız bir adaya düşsem ve yanıma yalnızca bir adet kurgu dışı kitap alma hakkım olsa, Kozmos’u alırdım. İçinde koca bir evreni barındıran, aslı bir belgesel olan bu kitap; insan türünün hem önemsiz hem anlamlı varoluşunu, sonsuz boşluğun içinde süzülen soluk mavi noktanın ne kadar kıymetli ve korunmaya muhtaç olduğunu, gündelik bütün dertlerimizin, bir birimizi yok etmenin ve ayrıştırmanın ne kadar ahmakça ve gereksiz olduğunu, yıldız tozlarını, galaksileri, öte gezegenleri anlatarak dolaylı ve doğrudan hissettiriyor. Sadece kainatın yapısını ve dinamiklerini değil, bilişsel ve fiziksel evrimimize, bilimsel ve kültürel tarihimize de yakın bir mercek tutuyor.
Kuşkusuz belgeseli yapıldığından beri, evren hakkında bildiklerimiz kat be kat arttı. Bugün Carl Sagan’ın bilemediği bir çok şey biliyoruz. Fakat yine de, sonsuzluğa uzanan bu karanlık ve soğuk evrenin muhteşem gezegeninde birbiriyle didinen insancıklar olarak, türümüzün ve gezegenimizin kıymetini anlamak adına, bütün dünyaya tek bir kitap okutma hakkım olsaydı o kitapta kuşkusuz Kozmos olurdu. Herkesin ama herkesin kesinlikle okuması gerektiğine inanıyorum. Okuduktan sonra bilimsel güncelliği sağlasın diye, yine aynı isimle Neil deGrasse Tyson tarafından remake edilen Cosmos belgeselini izlemenizi şiddetle öneririm.
90'lar Bilimkurguları ve Remake Facialarıİnceleme
Tatlı bir gençlik hikayesi okudum dün gece.
Bitirdiğim polisiyeden sonra hemen öteki kitaba başladıysam da, bir bölüm okuyup bırakmış ve yatağa girmiştim. Uyku tutmadı, ben de yattığım yerden pdf bir şeyler okuyayım dedim ve seçimim Geekerella oldu. Bir bilimkurgu dizisi geekini Sindrella masalıyla harmanlayan sevimli bir işti.
300 küsur sayfa aktı gitti. 4 saat gibi bir sürede, ara vermeden okudum. Kitabın başrolü kızda bir miktar kendimi buldum. Sanırım Babylon 5 remakeini izlerken ben de bu kıza dönüşebilirim :)
Özellikle Star Trek ve Firefly göndermeleri okumayı daha zevkli hale getiriyor. Zaten kitabın ana konusu olan dizi de biz uzay gemisinde geçmekte.
Benim gibi 90'lar bilimkurgularına hayransanız, küçük bir şans verebilirsiniz.
Don Camillo çocukluğumun bir figürü. Terence Hill'in hem başrolünü oynadığı hem de rejisörlüğünü yaptığı 1983 yapımı filmini izlemiştim bir kaç kez. Oysa bu sadece bir remake'di (yeniden çekilmiş film), asıl orijinal filmlerde Fernandel oynamış ve Don Camillo'yu o kadar harika canlandırmış ki, karakter de seri de tutulmuş. Seri diyorum çünkü Fernandel ile beş film çekilmiş ve hatta altıncısı çekilirken Fernandel vefaat ettiği için yarım kalmış ve tamamlanamadığı için oynatılmamış. En azından ilk filmi izleme niyetindeyim, ama belki tüm seriyi izlerim bir zaman.
Gelelim kitaba. Don Camillo ve Peppone iki tane kapı gibi adam, ikisinin de kürek gibi elleri var ve ikisi de vurdular mı oturtturuyorlar insanı. Birisini köyün papazı, diğerinin de Belediye Başkanı olması 'vurdumu oturtan' boğa gibi güçlerini kullanmalarına engel olmuyor. Ama işin tuhaflığına bakın ki, genelde birbirlerine karşı kullanıyorlar. Belediye başkanı Peppone aynı zamanda yöredeki komünist sol partinin başında ve partisi adına çok aktif. Ama eski bir partizan olduğu ve dağa çıkıp istilacı ordulara karşı savaştığı için alavere dalavere ve karanlık gece yarısı işler yapmaktan da geri kalmıyor, belediye başkanı olması komünizm adına karanlık işlere buluşmasına ve hatta öncü olmasına engel değil. Ama sürekli karşısında Don Camillo'yu buluyor. Don Camillo çok uyanık, Peppone ile aynı yollardan geçmiş, savaşta bulunmuş ve hatta o da partizan olmuş. Peppone'nin belediye başkanı olarak da, komünist partizan başkanı olarak da, faili meçhul gece yarısı aktivisti olarak da hep işlerine çomak sokuyor papaz. Bu dışsal ayrışmaya rağmen, ikisinin de mizacı ve karakteri, aynı zamanda adalet ve mertlik anlayışı aynı. Hatta birbirlerine göstermek istemeseler de, birbirlerine olan saygıları, hatta sevgileri büyük.
O
Selamilima Todd “9”
Orijinal adı “Remake” (Motamot çeviri gelmiş yine)
Çeviri: Fatma Zeynep Öztürk
Tür:(Bilimi yolda kaybeden) Bilimkurgu
Sayfa sayısı 325
Ortalama okuma süresi: 9 saat 18 dakika
Oysa öyle güzel başlamıştı ki..
Dokuz, hem anlatıcımız hem baş karakterimizin adı, en yakın arkadaşı Theron ile birlikte baş yaratıcı Eridian yönetiminde; Dünya üzerindeki yirmi altı özgürlük eyaletinden birinde. İlişkilerine ve yaşadıklara lokasyona giriş, full mistifikasyon. Benim üç satırda verdiğim bilgi, okura peşinen değil dirhem dirhem sunuluyor. Özgürlük eyaletleri temel bi prensiple şekilleniyor, hiçbir ahlaki kurala sadık kalmaksızın 17 yaşına giren bireylerin; yeniden yaratım kıtasına gidip sonraki yaşamlarını devam ettirecekleri forma karar vermeleri şartıyla. Seçimler arasında, cinsiyet, fiziksel görünüş, meslek ve dahi isimleri var. Yol ayrımı da bu kıtaya giderken geliyor. Sonrası, ah sonrası..
Eh iştelik bi girizgâhın ardı sükutu hayal. Aynen okurken not aldığım şekliyle aktarıyorum, zira üzerinden zaman geçince de fikrimde bi değişim olmadı. Başlangıçtaki o iddialı hava yerle yeksan. İkinci yüzlük hatta yüz ellilik bölüm beni benden aldı. Karakter serpildi ruhen ve bedenen (baskılanan hormonlar artık baskılanmadığından) lakin o geliştikçe ben içime küçüldüm (bunaldım biraz). Ufaktan bi mavi göl konsepti, ıssız ada, kendini tanıma, vücudunu tanıma hop cinsellikle tanışma e yavanlaştı. Her duruma romantik haller yamanmasa keşke; bu kitapta şık olmak bi yana sakil durdu. Sosyal becerileri ve cinsel kimliğine kavuşan Dokuz, içine doğduğu sisteme ve onların dışında kalanlara yaptıkları zulme şahit olunca, taraf olmayanın bertaraf olduğu noktaya geldi. Bu sayede son elli sayfada toparladık biraz, bunun hürmetine sabrımı kararlılığımı kuşanıp, ortadaki
Reklam