rozerin erboğa
@rozerinerboga
Herhangi bir desteğe, yüreklendirmeye, acımaya gereksinim duymuyorum, çünkü ne kadar dibe vurmuş olsam da kendimi güçlü, sağlam, yaman hissediyorum! Aslında ben umut olmadan yaşayabilecek tek kişiyim. İşte bu kahramanlığın doruğu, son kertesi, aynı zmaanda çelişkisi. En büyük delilik!
Birdenbire değil elbette ama sanki birdenbire yapayalnız kaldık. Kendi yaramızın başkasında kanadığını göre göre sadece kendi yaramıza inandık. Başkası, adı üstünde başkasıydı işte. Oysa bizim ilk hayat bilgimiz merhamet duygusuydu. İnsanın acılarıyla insan olduğuydu, insanın haysiyetiyle insan olduğuydu ve insanları birbirine bağlayacak olan en güçlü, en asil duyguydu acı. Bir yabancılaşma ki, insan olmanın bütün erdemlerini insanın kalbine gömdü. Sanırım daha ineceğimiz kötülük çukurları var!
Yabancısı olmadığım bir tek olgu var. O da kendi varoluşum. Belki tek mutluluğum bu. Tek bağlantım. Kendimi kavrayamazsam, tüm varoluşum yitmiş demektir.
"İkinci yaşam fikri beni korkutuyor, yoruyordu. Hayır, kusturucu bu dünyaları, uğursuz kılıkları görmeye ihtiyacım yoktu. Tanrı, kendi dünyalarını gözüme sokacak kadar görgüsüz müydü? Yalan söyleyecek halim yok ya; yeni bir dünyayı yaşamam gerekiyorsa düşüncelerimin, duygularımın hissizleşip ağırlaşmasını, zahmet çekmeden nefes almayı arzu ederdim."
