Bir yüreğin adamakıllı sarsılabilmesi için her zaman ille de kaderin güçlü bir tokadı ya da her şeyi sert bir şekilde söküp atan bir güç gerekmez; hatta gelişigüzel nedenle yıkımı yaratmak, kaderin ele avuca sığmaz heykeltıraş isteğini tahrik eder. Biz insanoğlu, kendi anlaşılmaz dilimizde bu ilk hafif dokunuşlara bahane deriz ve onun o küçücük cüssesiyle çoğu zaman muazzam etkili gücüne şaşar kalırız; fakat bir hastalık nasıl sinsice ortaya çıkarsa, bir insanın kaderi de ancak her şey gözle görülür hale geldiğinde ve olaylar başladığında kendini belli eder. Kader, yüreğe dıştan dokunmadan çok önce beyinde ve kanda içten içe ilerler her zaman. Kişinin kendini tanımaya başlaması aslında kendini savunmaya başlamasıdır ve bu, çoğu zaman beyhude bir savunmadır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ama unutma ki bu aşağılık dünyadasın: Çoğu zaman kötülüğü baş tacı edip, iyiliği çılgınlık sayan dünyada.
İşte buydu aşk. İnsanı yere serebilir, yaşattığı sevinçle ayağa kalkacak gücü verebilirdi. Rezil de ederdi, vezir de… Kimi seveceği belli olmaz, daldan dala konan bir kuş gibi gezinirdi ortalıkta. Kararsızdı aslında ama bazen bir kaya gibi sapasağlam da dururdu. Dağın başında yerinden oynamadan duran kaskatı bir kaya… Devrilmez ve yenilmezdi.
Öylesine sevdiğim senden hiç ayrılamazken, seni bırakıp da yüreği hoş olmak. Diğer bütün ilişkilerim, benimki gibi bir yüreği korkutmak için, yazgının cilveleri değil miydi?
