sevgili dostuma
Bu kitabı ikinci kez okuyorum.
İlk kez lise yıllarımda karşıma çıkmıştı. O zamanlar kendi duygusal derinliğime yakın bir arkadaş bulmuştum kendime, zar zor. Ona, bu kitaptan esinlenerek “sevgili dostum” diye hitap ediyordum. YouTube’da şiir kanallarından bazı alıntılarını dinliyor, içimde bir yere dokunan cümleleri sanki bana yazılmış gibi sahipleniyordum.
Sonra üniversiteye geçtiğimde bir kütüphaneden alıp okumaya başladım bu kitabı. Ama beni tam anlamıyla kesmedi. Çünkü bu kitap öyle sadece okunup geçilecek bir kitap değildi benim için. Altını çizmek, kenarlarına notlar almak, bazı cümlelerin yanına kendi iç sesimi bırakmak istiyordum. Fakat kitap kütüphanenindi; ben de “Biraz zaman geçsin, bu sefer kendime alayım. İstediğim gibi yazıp çizeyim, kendimce sahipleneyim,” dedim.
Ve birkaç yıl sonra gerçekten aldım.
Sadece kendime değil, başka bir duygusal derinliğe sahip, kendime çok yakın gördüğüm, neredeyse ruh ikizim gibi hissettiğim o arkadaşıma da aldım aynı kitaptan. Sanki ona uzun uzun anlatamadığım bazı şeyleri bu kitap anlatacaktı. Sanki “Ben bunu okuyorum, senin de okumanı istiyorum,” demek istedim. Belki de “Benim içimde böyle bir yer var, senin de orayı görmeni istiyorum,” demenin en zarif yoluydu bu.
*Posta Kutusundaki Mızıka*, bana göre bir dostun bir dosta verebileceği en güzel duygusal derinliğin somut hâli gibi. Bazı kitaplar vardır; okurken sadece yazarın cümlelerini değil, kendi suskunluklarınızı da okursunuz. Zihninizden ve kalbinizden bir şeyler geçer ama onları kelimelere dökemezsiniz. Sonra bir bakarsınız, Ali Ural sizin yerinize söylemiş. Hem de sizin söylemeye cesaret edemediğiniz kadar zarif, sizin toparlayamadığınız kadar derin bir yerden söylemiş.
Bu kitap benim için yalnızca denemelerden, mektuplardan ya da güzel cümlelerden oluşan bir
Yıllardır okunacaklar listemde yer alan ama bir türlü okuyamadığım bir kitap bu. Çok ciddi bir psikolojik tahlilmiş okuyunca anladım ve bunu beklemiyordum. Bir insanın kendiyle kavgası, içindeki karanlıkla mücadelesi işlenmiş. Romanın havası kasvetli ve bunaltıcıydı ama yine de merak edip sürükleniyorsunuz. Bir mahkeme sahnesi var ki, o kısım beni benden aldı. Sanırım birkaç yıl sonra tekrar okuyacağım.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Küstüm Hayata Beş Dakika Mola1000Kitap
Selamın aleyküm
Kitabın yazarı bir doktor olmasına rağmen çok güzel yazmış. Kitabı okurken gerçekten de hayata beş dakika mola verdim zaten okuduğum gün sayısına bakarsanız birazdan yazacaklarımı anlayacaksınız.kitabı o kadar çok beğendim ki bitmemesi için bir sayfayı en az altı yedi defa okudum tabi bazı sorunlardan dolayı da kitap okuyamadım .
Kitap akıcı ve sade bir anlatım diline sahip, kitapta İbn-i Haldun'un (1332-1406) dönemleri arasında yazmış olduğu beslenme üzerine olan makalesinden de bahsedilmiş. Hastalıkların ruh ve beden dengesizliği sonucu ortaya çıktığından bahsediliyor. Kısa ve net olması hoşuma gitti açıkçası, kişisel gelişim kitapları seven ve okuyan herkese tavsiye ediyorum.
Okuduğunuz için teşekkürler :))
Suç ve Ceza, insanın işlediği bir suçtan önce ve sonra kendi vicdanıyla verdiği savaşın romanıdır. Yoksulluk içinde yaşayan eski hukuk öğrencisi Raskolnikov, kendisini sıradan insanlardan farklı ve daha üstün görerek toplum için zararlı olduğuna inandığı bir tefeci kadını öldürür. Ancak planladığı cinayet, düşündüğü gibi onu özgürleştirmez; aksine korku, paranoya ve vicdan azabının içine sürükler. Dostoyevski, "İnsan her şeye alışır, alçak da olsa alışır." sözüyle insanın karanlık yönünü gösterirken, "Acı ve ıstırap büyük bir zekâ ve derin bir yürek için her zaman kaçınılmazdır." cümlesiyle de Raskolnikov'un ruh hâlini özetler.
Bir çöküşün öyküsü incelemesi1000Kitap
Avusturyalı yazar Stefan Zweig’ın 1912 yılında yayımlanan kısa öyküsü.
Fransa Kralı’nın gözünden düşen ve Paris’ten Normandiya’ya sürülen Madame de Prie; kendisini bir anda şatafattan, ilgiden ve şöhretten yoksun bir sürgün hayatında bulmuştur. İlk zamanlar bu yeni hayatının tadını çıkarıyor gibi görünse de, çok kısa süre içerisinde yaşam enerjisini bulduğu Paris günlerini arar hale gelmiştir. İçine düştüğü bunalımdan çıkış yolları arayan Madame de Prie bu çabasında başarısız olur. Artık geriye, adını tarihe yazdıracağını inandığı son perdeyi oynamak kalmıştır.
Sahip oldukları gücün etkisiyle etrafını sahte sevgi ve saygıyla dolduran insanların bu gücü kaybettiklerinde yaşadıkları çöküşü okurken Madame’ın zamanla değişen ruh hali ve düşüncelerindeki tutarsızlıklar içten gelen gerçek bir sevginin ve samimi arkadaşlıkların insan hayatındaki önemini ortaya koyuyor.
Ses Diyeti, günlük hayatın içinde çoğu zaman fark etmeden yanından geçtiğimiz seslere bambaşka bir anlam kazandırıyor. Gün içinde duyduğumuz seslerin, dinlediğimiz müziklerin ve hatta sessizliğin bile ruh hâlimizi, düşüncelerimizi ve yaşam alanlarımızı nasıl etkilediğini akıcı bir dille anlatıyor. Bilimsel bir temele sahip olmasına rağmen anlatımı oldukça sade ve akıcı. Bu da kitabı yalnızca ilgi duyanlar için değil, merak eden herkes için ulaşılabilir kılıyor.
"Müzik beynin besinidir. Müziği yalnızca dinlemekle kalmayız, onunla düşünür, hisseder, belki de fark etmeden hayatımızı düzenleriz." Kitap boyunca sık sık durup kendi alışkanlıklarımı düşündüm. Dinlediğimiz her şeyin bizde küçük de olsa bir iz bıraktığını fark etmek oldukça etkileyiciydi.
“Bazen bir melodi, söylenmeyen cümlelerin yerini alır." Hepimizin hayatında kelimelerin yetmediği anlar vardır ve bazen gerçekten de bir melodi anlatmak istediklerimizi bizden daha iyi anlatır.
Arzu Haksun, bilimsel bilgileri gündelik yaşamla doğal bir şekilde buluşturuyor. Sayfalar ilerledikçe çevremdeki sesleri daha dikkatli dinlemeye, gün içinde bana eşlik eden müzikleri yeniden düşünmeye başladım. Seslere ve müziğe bambaşka bir gözle bakmak isteyenler için hem düşündüren hem de keyifle okunan bir eser. Belki de değişim, yeni bir şey duymakla değil; yıllardır duyduğumuz sesleri ilk kez gerçekten dinlemekle başlıyordur.
"İnsan, ancak kendi içsesini ayırt edebildiğinde kendi özüne yaklaşır."
