İnsan alıştığı, güzel bulduğu, kendine
yakın bulduğu yerlerden ayrılırken sanki vücudunun bir kısmını orada bırakıyormuş gibi üzülür.
Sen bu karanlık ömrümün içine bir sevinç ışığı gibi, kurumaya yüz tutan ekinlere can veren bir nisan yağmuru gibi birdenbire geldin.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Tanrım, kendimi o kadar kötü ve umutsuz hissediyorum ki! diyen Sherrie isyan etti. Ruhum yoksun. Hayatım, çocuklarım, evliliğim için ağlıyorum. Hassas olmaya çalışıyorum, ama hep eziliyormuşum gibi geliyor. Nerede vaat ettiklerin? Nerede verdiğin ümitler? Neredesin?
Sherrie, karanlık odada bir yanıt bekledi. Ancak hiçbir yanıt gelmedi. Duyduğu tek ses, yanaklarına düşen gözyaşlarının sesiydi.
Uysal ve özgür ruhum var ; yıllardır onu eğitiyor ve benimle oynaşmayı öğretiyorum;ey Kutsal gökler, istediğin gibi yağ.
Deniz kıyısına gidip başımı iyice uzatarak rüzgâra tuttuğum oluyor, buradaki bildiğimiz gibi değil de daha soğuk, buz gibi esmesini isterdim o rüzgârın: Keşke bütün o yıpranmış kelimeleri, alışkanlıkla söylenen yavan kelimeleri içimden üfürüp alsa, ben de hep aynı olan lafların pisliğinden ruhum arınmış olarak geri dönebilsem. Oysa ne zaman konuşmaya kalksam her şey yine eskisi gibi. Özlediğim arınma, kendiliğinden olan bir şey değil. Bir şey yapmalıyım ve bunu kelimelerle yapmalıyım. Ama ne? Kendi dilimden çıkıp bir başka dile adım atmak istiyor değilim. Hayır, askerden kaçar gibi dilden kaçayım demiyorum. Ve kendime bir başka şey daha söylüyorum: Dil yeniden icat edilemez. O zaman benim istediğim ne?
