Hiç rahat değil bu aralar içim, cebimde ve üzerimde bulunan cam kırıkları dökülüyor, arkamdan gelenlerin yaralanmasının tek sebebi benim, ne üzerimde bulunan cam kırıklarından arınabiliyorum, nede geriye dönüp dikkat edin diyebiliyorum, kişinin yaralandığını görüyorum ancak bana sarılırsa ve yaklaşırsa daha da fazla yaralanacağının farkındayım....
Bazı zamanlarda çok yoruluyorum, taşıdığım küfemi yere bırakıp dinlenmek istiyorum ama şartlar el vermiyor, ne seninleyim, nede sensizim demek gibi bir şey bu yaşadığım....
Dert yanacak kimse yok etrafımda, gördüğüm dağa taşa ağaca anlatıyorum ve hakkını yememek lazım çok sessiz dinliyorlar beni. Ne derdimin dermanı var, nede yapılacak birşey, yolun sonuna yaklaştığımı hissediyorum ama ne sondan korkuyorum nede sona yaklaşmaktan.......