Samet Ceylan
@samet191
Je suis moi, mais je ne suis pas ça.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kahrolası tesadüf! Seni önce hiç lanetlemezdim, kendini gösterirdin; şimdi seni lanetliyorum, zira kendini hiç göstermedin. Yoksa bu yeni icadın mı seni anlaşılmaz yaratık, var olan her şeyin kısır anası, mecburiyetin hürriyeti doğurduğu, hürriyetin dalevereyle anasının rahmine girdiği zamandan geriye kalan tek artık? Kahrolası tesadüf! Sen sır ortağım, müttefikim ve düşmanım olabilecek tek mahluk, her zaman bir muamma! Sen ruhumun bütün içtenliğiyle sevdiğim, görüntüsünde kendimi yarattığım, neden ortaya çıkmıyorsun?
O, hayatını ondaki şiirselliği arayıp bulma görevine adamıştı. Hayatı ilginç kılan tecrübeleri bulmaya yarayan ziyadesiyle gelişmiş uzuvlarıyla bunu hep başardı, lâkin bulduktan sonra da her seferinde onlardaki şiirsellik yetmedi, onu yeni baştan düzenledi.
Kimse anlayamazdı onu kendisi anlayamadıktan sonra, ama işte o hiçbir şeyin hazin ağırlığı üzerine çökmüştü. Onun gibi kurbanların ruh yapıları herhalde bu nedenle farklı oluyor. Öyle mutsuz değildirler, toplum onları dışlıyor diye veya dışlandıklarını düşünerek utanıp üzüldüklerini sanmak da yanlış olur; arada bir, ola ki yüreklerindeki ağırlık fazla artarsa, ya nefret ederler ya affederler ve biraz rahatlarlar. Dışarıdan bakıldığında yaşamları herkesinki gibidir; sıradan ilişkiler içinde yaşarlar, beğenenleri ve takdir edenleri vardır, lakin kendilerinin bile zor fark ettiği, etraflarındakilerinse hep gözlerinden kaçan bir değişimden geçmişlerdir. Yaşamları dağılmış, parçalanmış değildir, ama kendilerine doğru bükülmüştür; başkalarında kaybettikleri kendilerini kendi içlerinde beyhude arar dururlar.
