Merhaba sevgili okurlar,
Geri bildirimleriniz doğrultusunda önemli bir güncelleme yaptık. Artık akışınızdaki öneriler çok daha isabetli.
Yeni Akış İçerik Tercihleri sayesinde hangi tür paylaşımları ne kadar görmek istediğinizi kendiniz seçebilirsiniz.
Hiçbir ayar yapmasanız bile, etkileşimlerinize göre önerileriniz otomatik olarak kişiselleştiriliyor.
1000Kitap’ın kuruluş amacı her insana 1000 kitap okutmaktır. Bu yüzden kimsenin platformu kullanmasının önüne geçmek istemiyoruz.
Aksine, kitap okumayan insanların bile burada keyifli vakit geçirip zamanla kitaplara yönelmesini istiyoruz — çünkü ancak böyle hedefimize ulaşabiliriz.
Öte yandan, herkesin rahatsız olduğu içerikleri akışında görmemesi en doğal hakkıdır.
Bu yüzden akışınızı size özel hale getirmek için sürekli çalışıyoruz. Şu anda öneri sıralamasını etkileyen yaklaşık 40 farklı parametre bulunuyor.
Umarız bu güncelleme ile akışınızdan daha fazla keyif alırsınız.
İyi okumalar,
1000Kitap ekibi
Her insan küçükken birine sarılıp ağlamıştır mutlaka. Ama yetişkin olduğumuzda artık böyle şeyler yapmayız. Ben babama sarılıp hiç böyle ağlamadım. Bir kere bile. Birine sarılıp teselli bulduğumuz anlar hayatta kaç kez yaşanır ki?
Belki de Su Samuru'yla evlenmeye karar vermemin en büyük sebebi, ona sarılıp ağlamış olmamdı.
Omzumdaki İki Arkadaş Syf.113
Gece gündüz demeden sayfalarca okuduğu çocukluk dönemlerindeki gibi, okumak istediği kitapları yanına yığıp kimi zaman kıkır kıkır gülerek kimi zamansa kendini kaptırmış bir ifadeyle romanların dünyasına dalıyordu. Annesinin, "Gel de yemek ye" diyen sesinin bir kulağından girip öbür kulağından çıkışına, açlığını unutarak gözleri ağrıyana kadar okumanın verdiği o neşeyi anımsadı. Uzun zaman boyunca mahrum kaldığı bu mutluluğu tekrar yakalarsa, her şeye yeniden başlayabileceğini düşündü.
Dünya böyle işte. Dört elle sarılman gerekenden kaçıp, elini bile uzatmaman gerekene tüm gücünle asılıyorsun. Yaşam bir an gerçek olduğuna inanmayacağın, düşlerinde bile göremeyeceğin kadar güzel görünüyor sana, ama hemen ardından kendini cehennemde, acılara boğulmuş bulabiliyorsun. Bir şeyler iyi gitmeye başladığı zaman, bunun hep böyle süreceğini sanıyorsun- ama asla öyle olmuyor- sonra her şey kötüye batmışken, bundan asla kurtulup, soluk alamayacağını düşünüyorsun...ama bu da gerçek değil. Yaşam böyle bir şey işte, öyle değil mi?