Savaş Akyüz
@savasakyuz
Okuyacağınız kitap hakkında ipucu içerir.
Yakup Kadri objektif bir yazar değildir.
En azından cumhuriyet konusunda böyledir, aşırı cumhuriyet düşkünü olup eskiyi sevmeyen eleştiren yerden yere vuran, tüm açıklarını ortaya seren bir büyük düşünür ve yazardır.
Nur Baba kitabında da, bektaşilik üzerinden ülkeyi sarıp sarmalayan, maddi manevi halkı sömüren dini kendisine kalkan yapan yapıların görünmeyen yüzünü anlatır ve halkı eleştir aslında.
Günümüzde de bu tip yapılar sadece ülkemizde değil dünya üzerinde şu tip insanı çok sever:
Nur Baba dergahının emekdar ve işgüzar aşçısı derviş Çinari, bugün, şafaktan beri, iki dakikacık olsun, rahat yüzü görmedi:Tek başına üç kurban tığladı, bir araba dolusu zahireyi tekkenin bahçe kapısından ta mutbağa kadar sırtında taşıdı, onları birer birer kilerin depolarına yerleştirdi,sonra ocağın başına geçti, tamam dört kazan yemek pişirdi ve akşama doğru da neşeli bir gayretle sofranın mezelerini tertibe ve hazırlamaya koyuldu...
Dergah, ocak, tekke, tarikat, insan toplayan ne varsa hatta kilise ve benzeri yapılar ister ki şikayet olmasın, tam teslimiyet, tam güven, eksiksiz hizmet. Temelinde insan yararına olan bu oluşumlar zamanla çıkari ön planda tutan insanlar tarafından, kendi istekleri doğrultusunda yönetililmeye başlar ve hikaye edilen konu da bunu esas alır.
Son olarak kadın.
Çok fenadır ki bizim kadınımız kadar acı çeken ve çektiği bu acıyı unutmak mecburiyetinde olup, yeniden ülke kuran, yurt kuran hatta bunun ortaya gelme konusunda dünyaya örnek olan, bunu hiç anlatamayan,bunlar olurken bir uçtan bir uca savrulan dünyada pek az kadın vardır.
Ama şunu da iyi bilelim yukarıda kısaca sözünü ettiğimiz konuları başaran ve elini uzatsa hakkını alacak olan kadın, şu yönü ile içinden çıkılmaz bir bilmecedir:
-Baba erenler,
Reklam
Aslan ile tek boynuzlu at:Sosyalizm ve İngiliz dehası.
Acak bu kadar insan yaşadığı ülkeyi eleştirebilir. Doğruya gitmesi için bu kadar yazabiir.
Sadece böyle bir eleştiriye ve sonucu acı bir reçete olsa bile uygulayacak halka ihtiyacımız var.
Kitapla ilgili yazacağım tek şey:Bülbülü Öldürmek adlı romanı yazan yazarın nasıl olsa satar diye yazdığı devam kitabı keşke ilk bu kitabı yazsaymış. İnsanı daha az hayal kırıklığına uğratırdı.
"Yoşiko, özür dilerim. İçtim işte."
"Aa, çok kötüsün. Sarhoş taklidi yapmasana."
Ürperdim. Neredeyse ayılmıştım.
"Hayır, gerçek... Gerçekten içtim. Numara yapmıyorum."
"Dalga geçme ya! Çok kötüsün."
Bir parça bile şüphelenmiyordu.
"Bakarsan anlaşılacak bir şey. Bugün de öğlenden başladım içmeye. Affet."
"Çok iyi rol kesiyorsun."
Aslinda hayatta bundan ibaret gibi işte, biraz güzel huya, güzel bir bedene, en azından karşıdaki insanı beğeneceği bir uzva veya davranışa sahip olduğunuzda, sadece onun yargıladığı, hayal ettiği, istediği kişi oluyorsunuz.
Ne yaparsanız yapın bu iyi veya kötü düşünceyi değiştirmek dünyanın en zor işlerinden biri oluyor.
Bir oturuşta okunacak,romanlaşmış özyaşam öyküsü.
Bir insan iyi veya kötü değildir.
Hem iyidir hem kötü,hatta bazen çok iyi, bazen çok kötü.
İyi insan kötülük yapabilir , kötü insan iyilik yapabilir.
Ama her ikiside sever.
Kimi gururu, kimi çocukluğu, kimi toprağı, kimi kadını veya erkeği.
Ama gerçek anlaşılınca hepsi sever ölümü.
