Sdndar

Sdndar
@sdndar1
Biri gerçekten elimden tuttuğunda beni yol tutmuyormuş.
Sayfa 237
Herkes dertte değil, herkes derste. Herkes derdiyle dersini alıyor. Ders alınacak sınav geçilecek. Teneffüs ancak o zaman.
Sayfa 233
Şehir, insanın kendini düşünmesine, kendine çare olmasına bile fırsat bırakmıyor ki, annesine babasına çare olsun. Tahsilliyiz belki, iyi okullarda okuduk, sözüm ona kültürlüyüz, yetiştirdik kendimizi, paramız var, yabancı dilimiz var, görgümüz var. Ama çaremiz yok. Bu gerçek. Hepimiz çaresiziz.
Sayfa 223
Kabul ettim. ‘Ama kahvelerin parasını ben ödersem.’ Her şeyin karşılığını vermek zorundaydım. Hemen durum eşitlenmeliydi. Kimseye gebe kalmamalıydım. Bir yemek bile ısmarlamamalıydı kimse bana, ödeşmeliydik anında.
Sayfa 177
İnsanların talihsizliklerinin başkaları için şükür vesilesi olduğunu o zaman bilmiyordum.
Sayfa 172