Hata1000Kitap
*Spor romantizmi
*Second chance
*Çapkın erkek/ciddi kadın
*Groveling
İkinci kitap, ilki kadar beni kendine çekmedi. Neden bilmiyorum ama karakterlerle bağ kurmak inanılmaz güçtü. Logan'ı sevdim ama Grace yüzeysel yazılmış gibiydi. Zaten bütünlük olarak sadece kitap Logan'dan anlatıldı, Grace'den çok fazla okumayınca ona yakın hissedemedim.
Aslında çok sürükleyici. Yani yazarın kalemi öyle güzel okutuyor ki bir bakmışsın yarısına gelmişim. Bayağı eğlenceliydi de, bir eksiklik vardı ama ne olduğunu çözemedim. Ben genel olarak farklı karakterlerin anlatıldığı devam kitaplarını sevmiyorum, çünkü hiçbiri ilk okuduğumun yerini tutmuyor. Belki de kitaba bu yüzden bağlanamadım.
Olayların örgüsü Logan hata yapana kadar inanılmaz tatlıydı ondan sonrasını çok sevemedim. Zaten ikinci şans trope'u okumayı da çok sevmem. Fakat buna Logan'ı suçlayacak kadar da sinirlenmedim, sadece olaylar hızlı gelişince kendini ifade şekli yanlıştı. Hannah'ya olan ilgisini de anladım da bana pek inandırıcı gelmedi oralar, olayın gri ve karanlık tarafı en lezzetli olanıdır ndnfnf
Neyse çok uzatmayayım. Şimdilik bu kadar, yeniden görüşünceye dek kitapla kalın efenim 
Elle Kennedy
Elle KennedyIn the Depth of PostmodernismFelsefe
I've never read a book that was both so complex and so organized at the same time as this one. Metafiction, fragmented structure, questioning metanarratives, posthumanism, postcolonialism, and all the "post-" are combined in this book. The book's self-reflective nature and its direct conversation with the reader have made it one of my favorite books written from a second-person perspective. It has a style that leads the reader into paradoxes, confuses them, and definitely broadens their horizons. Especially the stories that follow each episode are like a narrative version of the main plot of that episode. For example, in the first chapter, we, as readers, embark on a journey. A reading journey. The title of the next chapter is "If on a winter's night a traveler". So it's about someone who's embarked on a journey, a traveler. But this episode is cut short, and our character's journey is interrupted. Just like we, the readers, are constantly interrupted by the narrator throughout this book. There's a mystery in this chapter. We don't know what that mystery is. We also encounter a mystery while reading this book; which book are we reading? Why is the book incomplete? Where is the rest? And in the next chapter, we, the readers, are on the hunt for the continuation of the previous story. We go to the bookstore and find another story that could be a sequel. But this story we found has been replaced by the main story. Just like the main plot of the story we are about to read. So throughout the book, we, the readers and narrators, speak first, taking on an active role. At the end of each chapter, we read a different story. And these stories are like continuations of the previous chapter's narrative.
This rather confusing book achieves its purpose: it bores the reader. But
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Birazcık buruk...1000Kitap
Veee bir serinin daha sonuna geldik. Genel olarak güzeldi, okuduğuma pişman olmadım.
Serileri bitirmek beni hem mutlu ediyor hem üzüyor. Yedi kitap boyunca onları okuduktan sonra veda edince biraz buruk hissediyorum, çocuklarının kitaplarında görüşecek olsak da.
Şimdi sırayla gidersek:
Aiden ve Elsa
İlk başta sizden hiç hoşlanmamıştım. Sinirlerimi bozuyordunuz. Ama seri ilerledikçe sevdim. Aiden'ın Elsa'nın sağlığı konusunda bu kadar katı olması, ona bir şey olacak diye korkmasına bayılıyorum. Nabzını sürekli kontrol ediyor, en ufak bir sıkıntıda direkt Elsa'nın iyi olduğundan emin olması... Sen nasıl bu kadar tatlı hâle geldin? Aiden için tek önemli kişi Elsa. Aiden'ın sevgisini hissediyorum. Bu yüzden serideki favorimsin.
Gerçi yaptığı bazı şeyleri hatırladıkça dövesim geliyor ara sıra da neyse.
Xander ve Kimberly
Düşüncelerim aynı. Şirin bir çiftler. Xander'a hâlâ biraz gıcığım ama ne yalan söyleyeyim, Xander ve Cecily ilişkisini zaten:) kendi kitabında da umarım görürüz.
Ronan ve Teal
Ronan, harikasın cidden. Nasıl güzel bir baba olmuşsun. Baba oğul değil, arkadaş olmuş resmen. Sen gerçekten ayrı bir olaysın prensim ya.
Ve Remi, Allah'ım çok tatlı. Yiyeceğim çocuk seni. Büyüklüğünü okumak için sabırsızlanıyorum, babanın kopyası olacaksın anladığım kadarıyla.
Levi ve Astrid
Sıradan güzel çiftim. Astrid harikasın.
Güzel, tatlı bir okumaydı. Diğer kitaplarda okuduğumuz bonus bölümler ve yenilerini içeriyordu. Düğün, balayı, hamilelik ve grup dramasıyla gördük. Bizi Legacy of Gods serisine hazırladı.
Eli ve Ava'nın olacağının sinyalini buram buram vermiş. Ben de çok hevesliydim ama biraz spoiler yiyince çok yükselemedim. Sevenler olacaktır ama benlik değilmiş yani. Atlayabilirim de okuyabilirim de bakalım. Ama serideki en az sevdiklerim olacağını biliyorum. Oysa
Hayal kırıklığı
Edens serisinin ilk iki kitabı ne kadar iyiyse bu kitabı da aynı oranda berbattı bence.Hikaye bakımından çok iyi yerlere gelebilecek olay örgüsünü çok yanlış ve kötü karakterlerle harcamış yazar.Hayatımda ilk defa bir second chance konusunda bu kadar ezik,gurursuz bir kadın karakter ve pişkin,arsız ve de yüzsüz bir erkek karakter okudum.Vivienne’e hiç girmiyorum bile.Talia’nın gurursuzluğunu hafife alıyorsunuz çünkü kendisi basbaya sevgilisini elinden alan ve onu hem kocası hem de çocuğunun babası yapan “dostunu” affediyor.Kaldı ki Vivienne Foster’ı Talia’nın yanında yanağından falan öpüyor sonra alışkanlıktan diyor.7 yıl birlikte yaşamışlar çok yakın arkadaş olmuşlar bilmem ne.Yazarın gereksiz bir şekilde Foster ve Vivienne’i haklı çıkarmaya çalışması da ayrı sinir bozucuydu.Talia’nın bir diğer gurursuzluğu da Foster kasabaya gelir gelmez
hemen yelkenleri suya indiriyor ve peşinden koşması gereken Foster’ken iki trip attı diye Talia Foster’ın peşinden koşuyor.7 yıl sonra ortaya çıkan Foster Bey falanca 20 yıl sonra ölse o zamanda böyle yüzsüzce ortaya çıkabilir miydi acaba?Kısaca dediğim gibi hikaye bakımından gerçekten iyi bir kurgu olabilirdi ama yazar maalesef çok yanlış bir biçimde işlemiş ve hikayenin potansiyelini öldürmüş..
Trrrrum, Trrrrum, Trak: Makineleşmek mi, İnsan Kalmak mı?
Zerzan’ın analizinin merkezinde "evcilleştirme" kavramı yatar. Ona göre kriz, sanayi devrimiyle değil, insanın bitki ve hayvanları tahakküm altına aldığı Neolitik devrimle başlamıştır. Bu süreç, sadece dış dünyayı değil, insanın iç dünyasını da evcilleştirmiş; hiyerarşiyi, mülkiyeti ve işbölümünü doğurmuştur. Günümüz dünyasında bu evcilleştirme, algoritmalar ve veri madenciliği ile en uç noktasına ulaşmış durumda. Bugün bir beyaz yakalının gününü planlayan takvim uygulamaları veya sosyal medya akışımızı belirleyen yapay zeka, Zerzan’ın bahsettiği o "topyekûn kontrol" mekanizmasının dijital kristalleşmesidir.
Zerzan, sanallığı "uygarlığın metafizik olgunluğu" olarak tanımlar. Fiziksel dünyayı yaşanmaz hale getiren insanoğlu, kaçışı yine o yıkımı yaratan teknolojinin sunduğu "İkinci Yaşam"larda (Second Life) aramaktadır. Ancak bu bir kurtuluş değil, bedensizleşmiş bir varoluşun trajedisidir. Örneğin, bugün milyonlarca gencin ekran başında "avatar"ları aracılığıyla sosyalleşmesi ama gerçek hayatta derin bir yalnızlık ve "hikikomori" (sosyal izolasyon) içinde hapsolması, Zerzan’ın yıllar öncesinden haber verdiği o büyük yabancılaşmanın somut bir örneğidir.
Zerzan, işbölümünün sadece ekonomik bir model olmadığını, aynı zamanda "bölünmüş bir benlik" yarattığını ileri sürer. Modern insan, uzmanlaştığı dar alanlarda birer makine parçasına dönüşürken, bütünsel varlığını kaybeder. Bir veri analisti sadece sayılarla, bir yazılımcı sadece kodlarla ilişki kurarken; ekmeğin nasıl piştiğini, toprağın nasıl koktuğunu veya bir topluluğun doğrudan bağlarla nasıl ayakta kaldığını unutur. Bu profesyonel "uzmanlık", kişiyi sistemin bir rehinesi haline getirir. Zerzan’ın deyimiyle, "Makine’nin kendi işlevi için talep ettiği kadar özgürüzdür."
Zerzan’ın sunduğu çözüm olan İlkel Gelecek
This book had been showing up on my YouTube for a long time, and from what I understood, the reviews weren’t very positive. I wanted to read it without being influenced by any opinions and decide for myself after finishing it—but I can say this: from the very first chapter, I was like, what am I even reading?
Is it possible to not connect with a single character? They were all boring, like robots with just one assigned role. You’ll be the best friend, you’ll only exist for one chapter. Some things were way too obvious—for example, I immediately understood that the letter wasn’t from the mother. And then there were those birdcages, and the ring inside the cage…
I don’t know, there was absolutely no chemistry between the two main characters. Zero romance. And honestly, we didn’t even get a proper “second chance” story. Blair felt like a teenager, and Declan was just… unclear as a character. The “just friends” trope also felt pointless. And for example, the whole Lottie situation felt rushed and underdeveloped.
Honestly, I’ve realized not everyone is meant to be a writer—but if you already have a fanbase, becoming one seems pretty easy. I really wanted to like this book, but it didn’t even give the rom-com vibe I was hoping for. I only kept reading just to finish it, because from beginning to end, everything was so predictable. Somehow their problems would get resolved, and of course, it would end with a marriage proposal…
It fell far below my expectations. I don’t think I’d recommend it—unless you enjoy boring romance stories.
Bu kitap çok uzun zamandır YouTube'da karşıma çıkıyordu ve anladığım kadarıyla yapılan yorumlar pek olumlu değildi. Hiçbir yorum beni etkilemeden okumak istedim ve kitaba okuduktan sonra kararımı vermek istedim ama şunu söyleyebilirim ki, ilk
