Damarlarımdaki kan özgürce akıyor, kaslarım her istediğimi yerine getiriyor, uzun bir hayat için yaratılmış bedenim ve zihnim sağlıklı; evet, bütün bunlar doğru, yine de bir hastalığım var, hem de insanların kendi elleriyle bulaştırdıkları ölümcül bir hastalık.
Kuruldu bir âlem her günkü dünyamdan uzak,
Kaybolduğum düşünceye ve kendime yakın.
Kuşlar.. Dizi dizi kuşlar, kuşlar akın akın..
Rüyam benden bu akşam ve ben rüyamdan uzak.
Sebebini bilmediğimiz onca şeyi düşündüğümüzde, gidip bir buğday tarlasına bakmaktan başka ne yapabilir insan?
O bitkilerin tarihi bizimki gibi; çünkü ekmekle yaşayan bizler,
hatırı sayılır ölçüde buğday değil miyiz?..
Ve tıpkı onlar gibi biz de olgunlaştığımızda
biçilmeyecek miyiz?
Vincent Van Gogh