sefa çiçek
@sefacicek
2 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Aynaya bakıp kendini tanıyamamak, insanın kendi anılarını bir başkası yaşamış gibi anlatması, dünyanın kendisi dahil üzerindeki hiçbir şeye kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak ve zihnin bedenden binlerce kilometre uzakta olması o kadar korkunç ki!”
“Her şey bomboş. Hayat çok acı… Hepimiz doğmamış olmayı diliyor, bu gerçekle yaşıyoruz. Her gün sabahtan akşama kadar çaresizce bekliyorum. Ne kadar acınası bir haldeyim! Keşke doğduğum için, hayatta olduğum için, insanlarla dolu bir dünyada yaşadığım için mutlu olabilseydim.”
“Yaftalanmak… İşte beni böyle gerin çarmıha, böyle öldürün! Herkes beni yargılasın. Ben yine de şunu söyleyeceğim onlara: Siz hiç kimse tarafından yaftalanmamışken çok daha tehlikeli değil misiniz?”
“Altı yıl önce soluk, zayıf bir gökkuşağı doğdu göğsümde. Ona renklerini veren şey aşk veya tutku değildi. Üzerinden yıllar geçtikçe bu gökkuşağı canlandı, öyle parlamaya başladı ki, rengârenk! Bir kez olsun gözlerimin önünden kaybolmadı. Yağmurdan sonra beliren gökkuşağı çok geçmeden silinir gider gökyüzünden; ancak insanların göğsünde doğuyorsa eğer, öyle kolay yok olmuyor. Lütfen sorun ona. Benim hakkımda ne düşünüyor? O da benim bir gökkuşağı olduğumu hissediyor mu? Yoksa çoktan sönüp gittim mi onun gökyüzünden?”
“Bak ama, Jem, bana kalırsa tek bir tür insan var. İnsanların hepsi insan. …”Ben de öyle düşünmüştüm. Senin yaşındayken. Yalnızca tek bir tür insan varsa, o zaman neden hiç geçinemiyorlar? Hepsi birbirlerine benziyorsa, niçin özel bir çaba harcayarak birbirlerini aşağılıyorlar, Scout, galiba bir şeyleri anlamaya başlıyorum. Galiba Öcü Radley’nin bunca zamandır evden çıkmamasını anlamaya başlıyorum… Dışarı çıkmamak istediği için içeride kalıyor.”
