Bir ülke bağırarak çökmez, sessizleşerek dağılır
Yüzleşmenin Gölgesi – Geç Kalmış Hakikatin Bedeli kitabı, daha ilk sayfalarından itibaren okuru bir olayın kendisinden çok, o olaydan sonra kalan sessizlikle yüzleştiren ağır atmosferli bir anlatı kuruyor. Kapak ve künyede görüldüğü üzere eser Mustafa Yılmaz imzasını taşıyor ve 2026 tarihli bir çalışma.
Yüzleşmenin Gölgesi
Kitap, klasik olay örgüsü merkezli romanlardan farklı olarak psikolojik ve toplumsal hafıza ekseninde ilerleyen bir anlatım tercih ediyor. Açılıştaki şiir, daha en başta romanın ana temasını açık eder nitelikte: devlet, evlat, vicdan ve suskunluk arasında sıkışmış insanın iç çatışması. Bu şiir sadece bir epigraf değil, romanın tamamının duygusal haritası gibi işlev görüyor; çünkü hemen ardından gelen prologda da yazar, “bir ülke bağırarak çökmez, sessizleşerek dağılır” düşüncesiyle anlatının tonunu belirliyor.
Yüzleşmenin Gölgesi
Anlatım tekniği bakımından eser dikkat çekici bir biçimde yavaş ve yoğun ilerliyor. Olaylar büyük patlamalarla değil, küçük işaretlerle, seslerle, hatıralarla açılıyor. İlk bölümde gece yarısı okunan selâ sesiyle başlayan sahne, sadece bir anı değil; kuşaklar arası korkunun, devlet algısının ve tarihsel travmanın sembolüne dönüşüyor. Yazarın dili sade ama atmosfer kurma becerisi güçlü. Özellikle yaşlı karakterlerin iç monologları ve geçmişe dönüş sahneleri, romanın en etkileyici yanlarından biri.
Karakter inşası açısından romanın en başarılı tarafı, bireyleri tek başına değil, tarihsel bağlam içinde ele alması. İsmail Ağa’nın babasından devraldığı korku, oğluna karşı duyduğu gurur ve aynı anda taşıdığı endişe; devlet kavramının nesiller boyunca değişmeyen bir ağırlık gibi aktarılışını gösteriyor. Bu yönüyle kitap yalnızca bireysel dram anlatmıyor, kolektif bilinçaltını da resmediyor.
Tematik olarak eser üç ana eksende
Hayatımın her zamandan daha yoğun olduğu bir zamanda başladığım, bu sebeple bir iki öykü okuyarak yavaş ilerlediğim ancak aslında bir solukta hepsini bitirivermek istediğim öykü kitabıdır.
Yazarla yeni tanıştım ama çok sevdim. Üslubunun yalınlığını, hangi duyguyu vermek istiyorsa onu sündürmeden okura geçirmesini ve istediğinde taşı gediğine yerleştirmesini de.
Ve az önce "böyle" öyküsünü okudum. birinin ardından hayatın nasıl aktığını anlatmış. Öykü bitti Sela başladı. Gerçekten başladı. Ve sabahın hayrı bile uyanmamışken hiç olmadığı kadar derin bir yerde ölümü hissettim. Bir gün varsın sonra yok. Mesele bensem sorun yok ama kalan olmak çok korkutuyor. Kalanın acısını hiç üzüldüm dedirtmeden iliklere kadar işletmiş yazar.
Mevsim Yenice
Mevsim Yenice
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Merhaba dostlar
Okuyucu ? yayınlarından Don Kişot iyi edebiyat ödüllü bir kitap olan Baki Kalan ile geldim bugün. Kitabın adı ben de farklı çağrışım yapmıştı aslında, hiç böyle düşünmemiştim.
Baki Kalan ,bir zamanların devrimcisi ,bu hayatta tek başına kalmış bir adam .Bir gün işitme cihazını çıkarmadan uyumuş.Sabah sela sesiyle uyanıyor. Ölen çocukluk arkadaşı Kemal .Hem onun cenazesine yetişmeye çalışıyor, hemde bütün anıları bir bir gözünün önüne geliyor .
Baki,Kemal ve Bahar küçük bir deniz kenarı şehrinde çocukluk arkadaşları. Kemal ve Bahar üniversiteyi okumaya Istanbul a gidiyor .Devrimci oluyor onlar .Kemal grupların başkanı. Baki ise bulunduğu yerde sürdürüyor çalışmaları. 1977 1 Mayıs ına katılmak için İstanbul a gidiyor .Bahar a da açılmak amacı var .Ama Kemal le Bahar yakınlaşmış. Aslinda Baki de evlendirilmis Mürvet Hanım la .Ama kadını karısı olarak göremiyor bir türlü. Aklı hep Bahar da kalmış.
Hasret diye bir kızları olmuş. Ona da hayatı zindan etmiş,karısına da .Ta ki o güne kadar ..
Babasının hayatı zindan ettigi Baki ,babasının mirası gibi karısının ve kızının hayatını karartmış .
Ölümün gerçek yüzüyle tanıştıktan sonra yüzleşme, içsel sorgulamalar başlıyor.
Baki benim devrimcilere karşı düşündüğüm fikirlerimi alt üst etti .Benim gözümde devrimciler ,kültürlü, asil ,romantik olurdu .Özellikle gençlik yıllarımızda Nazım ın romantikliği, Deniz Gezmiş in kültürü, asilligiyle süslemiştik hayallerimizi sonuçta..
Hayatı öyle bir yaşamalı ki insan ,sin demlerken pişmanlıklar degil, iyi kiler kalsın..
Baki Kalan bu kubbede bir hoş sada imiş..
Kitapla kalın dostlar..
Baki Kalan 
Üstüngel Arı
Okuyucu ? yayınlarından Don Kişot iyi edebiyat ödüllü bir kitap olan Baki Kalan ile geldim bugün. Kitabın adı ben de farklı çağrışım yapmıştı aslında, hiç böyle düşünmemiştim.
Baki Kalan ,bir zamanların devrimcisi ,bu hayatta tek başına kalmış bir adam .Bir gün işitme cihazını çıkarmadan uyumuş.Sabah sela sesiyle uyanıyor. Ölen çocukluk arkadaşı Kemal .Hem onun cenazesine yetişmeye çalışıyor, hemde bütün anıları bir bir gözünün önüne geliyor .
Baki,Kemal ve Bahar küçük bir deniz kenarı şehrinde çocukluk arkadaşları. Kemal ve Bahar üniversiteyi okumaya Istanbul a gidiyor .Devrimci oluyor onlar .Kemal grupların başkanı. Baki ise bulunduğu yerde sürdürüyor çalışmaları. 1977 1 Mayıs ına katılmak için İstanbul a gidiyor .Bahar a da açılmak amacı var .Ama Kemal le Bahar yakınlaşmış. Aslinda Baki de evlendirilmis Mürvet Hanım la .Ama kadını karısı olarak göremiyor bir türlü. Aklı hep Bahar da kalmış.
Hasret diye bir kızları olmuş. Ona da hayatı zindan etmiş,karısına da .Ta ki o güne kadar ..
Babasının hayatı zindan ettigi Baki ,babasının mirası gibi karısının ve kızının hayatını karartmış .
Ölümün gerçek yüzüyle tanıştıktan sonra yüzleşme, içsel sorgulamalar başlıyor.
Baki benim devrimcilere karşı düşündüğüm fikirlerimi alt üst etti .Benim gözümde devrimciler ,kültürlü, asil ,romantik olurdu .Özellikle gençlik yıllarımızda Nazım ın romantikliği, Deniz Gezmiş in kültürü, asilligiyle süslemiştik hayallerimizi sonuçta..
Hayatı öyle bir yaşamalı ki insan ,sin demlerken pişmanlıklar degil, iyi kiler kalsın..
Baki Kalan bu kubbede bir hoş sada imiş..
Kitapla kalın dostlar..
Baki Kalan Üstüngel Arı
Bahçıvan ve Ölüm’e sabah başladım.
00.30’da bitirdiğimde gözyaşlarım hâlâ akıyordu.
Yazarın kalemi çok güçlü. Okurunu sessizce alıp ölümün tam kalbine bırakıyor. Yakın zamanda halasını kaybetmiş biri olarak, ölümün soğuk yüzünü iliklerime kadar hissettim.
Halam, üç yaşındayken çocuk felci geçirdi. Bedensel engelliydi; aksardı. Hayatı boyunca hiç evlenmedi. Normal yürüyemedi, hiç koşamadı. Bisiklete binmeyi, belki de birçok insanın sıradan saydığı o basit özgürlüğü hiç tadamadı.
Ama benim hayatımda çok özel bir yeri vardı. Gurbette yaşadığım yıllarda uzaktan ama hep benimle olan, koruyan, yol gösteren bir “mobese kamerası” gibiydi. Sessiz, görünmez ama hep orada.
Bir gün aniden beyin kanaması geçirdi.
Üç gün yoğun bakımda, komada kaldı. Sonra vefat etti.
Toprağa verdiğimiz gün 6 Şubat depremi yaşanmış. Bunu üç gün sonra öğrendim. Çünkü benim de dünyam başıma yıkılmıştı. Çocukluğumun geçtiği, sığındığım, varlığıyla güç bulduğum tek insan bir sela ile hayattan kopmuştu.
İnançlı bir Müslümanım. Ahiret inancının ne demek olduğunu bilen biriyim. Ama yine de bu kayba çok yabancıydım. Ne yapacağımı, acıyla nasıl baş edeceğimi bilemedim.
Ben yas tutarken, Türkiye de ölüm konuşuyordu. Enkazdan çıkanlar, çıkamayanlar, kayıplar…
Bir yanda ülkenin yasını tutan kalabalıklar, diğer yanda benim içime çöken tarifsiz sessizlik vardı.
Bebeğim bir yaşına girerken, ben hayatımın en büyük yasını tutuyordum. O günlerde ölüm bana hiç olmadığı kadar yaklaştı. “Ben ölürsem bebeğim ne olur?” düşüncesiyle uyuyamadığım geceler oldu.
Bu kitap beni aldı…
Halamı yoğun bakımda, hissizce yatarken vedalaştığım anlara götürdü. Saçlarını okşadığım, içimden dua ederken kelimelerin boğazıma düğümlendiği o son ana.
Yazarı ve babasını tanımıyorum. Ama yazarın babasına ve 6 Şubat’ta ailesini kaybeden herkese
Devran, kısa ama yoğun hikâyelerden oluşan, okuru sessizce içine çeken bir kitap. Her öykü başka bir yaraya, başka bir hayata dokunuyor; ortak noktaları ise insanın adaletsizlik, yoksunluk ve vicdanla kurduğu ilişki.
Bu benim ikinci okumam ve ilkinde fark etmediğim birçok ayrıntıyı bu kez daha derinden hissettim. Demirtaş’ın dili yalın ama etkisi güçlü; hikâyeler hızlı ilerliyor, okurken durup düşünmeye zorluyor.
Kitapta beni en çok etkileyen öykü “Dedemin Krallığı” oldu. Güç, iktidar ve adalet kavramlarını bir çocuğun gözünden anlatırken hem masalsı hem de sarsıcı bir gerçeklik sunuyor. Bitirdiğimde uzun süre aklımdan çıkmadı.
Devran, sürükleyici olmasının ötesinde, okurdan vicdani bir yüzleşme talep eden bir kitap. Kısa öykü sevip, az kelimeyle çok şey anlatılmasını sevenler için kesinlikle etkileyici bir okuma.
Devran
Sela 
Selahattin Demirtaş
Devran
Sela Selahattin Demirtaş
Osmanlı Devleti’nin kuruluşunu konu alan eserler arasında, Kemal Tahir’in Devlet Ana adlı romanından sonra okuduğum ikinci eser olma özelliğini taşımaktadır. Yazar, sade ve edebî diliyle okuyucuyu Osmanlı’nın kuruluş yıllarına götürürken, dönemin sosyal yapısı, kültürel değerleri ve tarihsel atmosferi hakkında da genel kültürü besleyen bilgiler sunmaktadır. Eserde, dönemin önemli şahsiyetlerinden biri olan Orhan Gazi’nin oğlu Süleyman Paşa’ya da yer verilmesi, Osmanlı’nın Rumeli’ye geçiş sürecinin ve fetih anlayışının daha iyi anlaşılmasını sağlamaktadır. Akıcı anlatımı sayesinde eser, okuyucuyu sıkmadan tarihî bir yolculuğa çıkarır. Bu değerli çalışmayı kaleme alarak bizlerle buluşturan yazara teşekkür ederim.
