"iç ses, diye söylendim
ve ah dedim sonra,
böyle ah demeyi beli bükük bir ahlat ağacından öğrendim."
Reklam
ellerimden öpüyor güneş her sabah
koşasım geliyor sofraya yaklaştıkça
yaratılmışım demek sudan ve bahaneden
kurumuyor bir türlü günlerin ıslattığı
kaçıyorum dünyanın saç diplerine
toplantı öncesi tıraş olmamış biri
nasıl güvenmezse yüzüne öyle
bir şeyi evde unutmuş gibi
tedirgin ediyorum kendi kendimi.
"Ne bir portakal bahçesinde dolaştım ne de bir posta treninde yolculuk ettim. Çiçekler bir açmaya görsün, bir çılgınlık yapıp hatır için öleceğim."
"İnsan kendi ışığını ona yansıtan kaç kişi tanırdı ki? İnsanlar daha çok meşaleye benzerdi, bir esintiyle sönene dek yanarlardı. Başka kişilerin yüzlerinin insana kendi yüz ifadesini, içini ürperten en gizli düşüncelerini yansıtması ne kadar nadirdi?"
“Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum.”
