Şenay
@senaydemir
Nomen est omen
Ve dava, kötüyü iyiye çevirmekte..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ahlaksızlığın norm olduğu bir toplumda yaşamak, yaşamak mıdır?”
Ya yaşamını idame ettirebilmek adına ahlaksızlığı bir ahlak biçimi olarak benimseyecek ya da ahlakı uğruna yaşamından vazgeçecekti…
Bu romanda aslında tek bir soru vardır ve tüm olaylar onun etrafında şekillenir:
Ahlak; açlık ve toplum baskısı karşısında ne kadar dayanabilir?
Peki;
Yaşam, sadece nefes alıp vermek midir; yoksa insanı insan yapan değerlerle birlikte sürdürülebilen bir anlam mı?
Kaygılarımızın Kışı, John Steinbeck’in son dönem eserlerinden biri olarak, konu bakımından oldukça güçlü bir zemine sahip olsa da anlatım yönünden diğer kitaplarına kıyasla daha sönük kalmış bir roman izlenimi bırakıyor. Özellikle betimleme konusundaki ustalığıyla bilinen yazarın bu eserinde, anlatımın yer yer yüzeyde kaldığını ve okuyucuya geçmesi gereken duygusal yoğunluğun tam anlamıyla aktarılmadığını düşünüyorum.
Romanın ilerleyişi zaman zaman ağır ve dağınık bir yapı sergiliyor. Bu durum, okurun metne odaklanmasını zorlaştırıyor. Oysa ele alınan tema son derece çarpıcı: Ahlaki değerlerin giderek çözüldüğü bir toplumda, bireyin bu çürümeye karşı direnme çabası.
Baş karakterin bir market çalışanı olması ve sıradan bir hayat sürmesi, anlatılan çatışmayı daha gerçek ve güncel kılıyor. Etrafındaki insanların —hatta ailesinin bile— ahlaki sınırları kolaylıkla aşması karşısında onun bu düzene uyum sağlamamak için verdiği mücadele, aslında bireyin kendi vicdanıyla verdiği savaşın bir yansımasıdır. Bu noktada karakter yalnızca bir birey değil, aynı zamanda bir “vicdan sembolü” haline gelir.
Özellikle oğlunun ödevinde yaptığı küçük bir hileye verdiği tepki, romanın en çarpıcı kırılma noktalarından biridir. Bu sahne, ahlaki çürümenin sadece toplumda değil, artık aile içinde ve yeni nesilde de normalleştiğini gösterir. Karakterin bu duruma duyduğu rahatsızlık, onun içsel çöküşünü
“Donuyok”
“Donuyoruz desene lan, hırt!”
“Donuyok”
“Nefesini tüketme. Bunlar nerde insanlık nerde. Bunlara var mı somun ! Yerler! Var mı ballı Fatma! Tamam…”
“Donuyoruz.” diyemeyen işçi eliyle arkalarından “Nah!” yaptı. Sonra da iş arkadaşına döndü:
“Donuyoruz.”
“Katibe niye demedin?”
“Keyiflensin diye…”
“Keyiflensin diye mi?”
“Keyiflensin diye. Bizi ayı, kendini adam bellesin fukara!”