Şükür
@septemberL
❥❥❥Kitapsever
Lisans
İstanbul
16 Kasım
80 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
peyami safa'nın inanılmaz anlatımı özellikle son sayfalarda kendini iyiden iyiye hissettiriyor. psikolojik tahliller ve karakterlerin düşüncelerindeki doğallık ise ancak kusursuz olarak nitelendirilebilir. hepimizin her zaman yaptığı ama farkına varmadığı cisimlerle oyalanma, bir ayrıntıya takılma, uzuvlarla yapılan bir hareket, ciddi anlatımı pekiştirme adına okuyan üzerinde oldukça iyi bir etki bırakıyor. özellikle sona gelindiğinde, etraftaki her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatıp hayalgücüne yer bırakmayan stephen king kitaplarında bile görülemeyecek bir anlatım var. kitap okumuyorsunuz, resmen film izliyorsunuz, evet.
“Her felakete hazır ol, korkma! hazır ol! sen ki insansın başından çok geçti ve her şey geçecek: yalnızlık , sefalet , hastalık türlü mahrumiyetler , aşk , ölüm ve ölümler , zillet , perişan olmak , namütenahi perişan olmak … sen ki insansın bunların hepsine mahkumsun. korkma , sen ki insansın , başın daima alev içindedir , onu geriye çekme , bilakis daha içerilere , daha büyük alevlere sok , korkma , hazır ol , korkma elinde büyük bir ferman var : vazgeç!'”
Çok güzel anlatmış müthiş bir eser herkes okumalı ruh tahlillerini çok iyi işlemiş
Hîm
@gunagun
·Peyami Safa benim gözümde "kimlik bunalımı" cümlesinin, teriminin tarifi için bir ömür tüketmiş bir yazar.
Bütün eserlerinde mutlaka görebileceğimiz ana konu bu oluyor neticede. Konu, hikaye ne olursa olsun temelinde bu bunalımın kıvranmaları sürüyor biteviye.
Bize, toplumumuza bu romanlarıyla, özünüzden koparsanız olup olabileceğiniz bu kadar diyor adeta.
Öte yanda umumi bakarsak insanın bu manevi düşüşünü hiçbir toplum, hiçbir görüş güzel ve hoş bulamaz. Ruhun derinliklerinde kırılmalar ve bir ömüre yayılacak ölçüde sancı barındırır.
Vicdanı rahat olmayan insan huzuru bulamaz. Kendi gözünden düşen insan kendini hiçbir yere sığdıramaz. Kendimiz için insan olarak yaşamaya mecburuz.
Sadakat ister; temizlik, iyilik, yumuşaklık.. akla gelebilecek güzel denen her şeyi ister insan ruhu, hayatı sürdürebilmek için.
Bu eserinde de kendine bu iyiliği yapmayan ruhların devinimlerini sancılarını en iyi şekilde yansıtıyor yine Peyami Safa.
Böyle bir toplumun ortasında onlar gibi yaşayamayan, onların hayat tarzından benliği incinen, ruhen fiziken çöken Müfid'i de tanıtıyor bize:
"Bu insan, İstanbul'da, eski asırlardan kalma bir sevdalı numunesidir."
Bu numunenin içinde bulunduğu ortama ayak uyduramamasının, iğrenerek izlemek zorunda oluşunun sancısı görülmeye değer doğrusu.
Şüphenin insanı sürüklediği uçurumun, içten içe tüketişinin sarsıcı bir örneği aynı zamanda.
İç çatışmanın böyle güzel tahlili, tespiti büyük bir başarı örneği. İnsanın duygularından gafil, kendini kandırırken sinsi bir mikrop gibi bünyesinde yayılan yıkıntının adı acz olsa gerektir..
Yanlız doğru yaşamak yetmiyor herhalde; doğru güzel bir çevre de şart dedirtiyor.
Yanlış çevrede, doğrunun hasretiyle kıvranan o ince, güzel, daima yalnız insanlara selam olsun bu vesileyle..
Hiçbir şeye ebedî bağlanma. Her şey senden kopacaktır.
Neye maliksin? Hiç. Neye malik olacaksın? Hiç. Bununla beraber her şey senindir, her şey insanındır.
Malik olduğumuz şeylerin çok aziz olması, onların günün birinde bizden mutlaka ayrılacakları için değil midir?
Ebedi malik olacağımızı bildiğimiz hangi şey azizdir? Biz her şeyin kıymetini ölümüne borçluyuz. Hayat da budur."
