İnsan uzun süre yalnızsa, yalnız olmaya alışmışsa, yalnız olmada eğitimliyse, o zaman başkaları için bir anlam taşımayan şeyleri gittikçe daha çok keşfediyor her yerde.
Entelektüel açıdan yüksek bir insana, yalnızlık ikili bir yarar sağlar: Birincisi, kendi kendisiyle olmak ve ikincisi, başkalarıyla birlikte olmamak. Her toplumsal ilişkinin ne çok zorlama, eziyet ve tehlikeyi beraberinde getirdiği düşünülürse bu ikinci yararın değeri daha iyi anlaşılacaktır.