Literary Review – Записки сумасшедшего (Diary of a Madman)
Gogol’s Diary of a Madman is one of the most psychologically rich and unsettling works in Russian literature. Written in the form of diary entries, it immerses the reader directly into the mind of its protagonist Aksenty Ivanovich Poprishchin, a low-level civil servant whose inner world gradually becomes detached from reality.
This is not just a story about madness; it is an exploration of loneliness, social hierarchy, humiliation, and the fragile boundary between hope and delusion. Gogol masterfully shifts the narrative tone: what begins as light satire slowly darkens, turning into a deeply emotional and tragic psychological portrait.
Stylistically, the novella demonstrates Gogol’s brilliance in blending absurd humor with piercing social commentary. His language is vivid, his observations precise, and the emotional progression of the protagonist feels disturbingly real. The work remains influential today because it captures universal feelings: wanting to belong, yearning for recognition, being crushed by a rigid society, and escaping into fantasy when reality becomes unbearable.
Summary Without Spoilers
The story is written as a series of diary entries by Poprishchin, a minor government official who feels insignificant and overlooked in the bureaucratic world of St. Petersburg.
At first, he records ordinary frustrations: his tedious job, his longing for the attention of a woman above his social rank, and his resentment toward higher-ranking officials. As time passes, these frustrations deepen.
Poprishchin begins to notice strange things and interprets events in unusual ways. He becomes convinced that signs around him carry special meaning. His diary entries grow increasingly fragmented, emotional, and
“Tetikte”, anne olmanın, aile olmanın ve sevginin doğasına dair düşündürücü bir roman. Paris’te yaşayan, iki çocuklu genç bir çiftin aslında son derece sıradan olan yaşamlarına bir gün sosyal hizmetlerin girmesiyle yaşananlar anlatılıyor. Çiftin evinden gelen çocuk çığlıklarını bir komşuları şikayet ediyor ve bunun üzerine sosyal hizmetler aileyi incelemeye başlıyor. Olağan bir görüşmeyle mesele açıklığa kavuşmuş gibi görünüyor önce ancak bir süre sonra bir sosyal hizmetler görevlisi eve adeta kamp kuruyor ve aileyle neredeyse beraber yaşamaya başlıyor. Bir yabancının eve dahil olmasıyla beraber kimliklerin, rollerin sınırları flulaşmaya başlıyor; haliyle ilişkilerin dinamikleri de değişiyor ve rutine dair aslında hep orada olan ve fark edilmeyenler su yüzüne çıkıyor.
Gerek eşe, gerekse çocuklara karşı sevgiye dair daha önce söylenmemiş değilse de etkileyici noktalara parmak basıyor Cordonnier. Hiçbir ilişkinin mükemmel olmadığını, hatta ‘normal’in ve ‘olağan’ın o mükemmel olmamakta olduğunu güzel işlemiş. Öte yandan sevginin ölçütü olarak algıladıklarımızın yanıltıcılığına da güzel değiniyor; çocuk bakımının, ihtiyaç karşılamanın bir sevgi emaresi olmadığı gibi hiç sinirlenmemenin, kızmamanın da iyi anne olmak anlamına gelmediğinin altını çiziyor. Bunun üzerine de düşünmeye sevk ediyor: o zaman sevgi ne, gerçekten ‘iyi’ anne olmak ne, mutlu çocuk yetiştirmek ne, gibi sorularla kişisel bir muhakeme yaparken buluyorsunuz kendinizi okurken.
Ele aldığı meseleler çok güzel, etkileyici bir metin yazmaya da çok müsait ama yazar bu potansiyeli iyi kullanamamış sanki. Metin, bir yerden sonra distopyaya evriliyor ve bu noktada iyi bir psikolojik gerilim tadında, sürükleyiciliğiyle de kendini okutuyor. Ama muhteşem olabilecek bir metni klişeleştiriyor da. Daha önce beyaz perde
Reklam
Ur a good father, Ender.
Xenocide bana butun duyguları yaşattı. Ne anlamda dusunurseniz dusunun, bana cidden her seyi yasatti, tattidi. Cok guzel bi kitap ti ya xenocide. Benim icin yeri ayri, bazilari cok geveleme yapti, cok gereksiz yerleri vardi falan diyor, sunu soyleyeyim, ben asla oyle düşünmedim, her sayfasi ayri guzeldi, her bolumu ayri bir dunyaydi. Ender serisi zaten direk mukemmel bir bilimkurgu serisiyken, xenocide bambaska bi leveldi. Hersey aciga kavustu ya benim icin. Jane in gecmisine ne demeli? Ah jane ah... meger neymişsin sen?
Her bolumun basinda domuzcuklar ve hive queen arasinda gecen konusmalardan oyle ayri bi zevk aldimki, sanki kasten koymus yazar.
En basindan baslamak gerekirse... ve sanirim spoiler li kisim olucak.
Kitabi valentine ve ailesinin lusitania ya yola cikmasi ve aynanda da mironun sakat sekilde lusitania yi terk etmesiyle bitirmistik.
Descoladayi hatirliyormusunuz? Hani su pipo nun kizini öldüren ve domuzcuklarin 3. Hayatina sebep olan virus, heh iste onu aklinizda bir kenara yazin, cunku kitabin ana konusu bu varelse olan ve asla asil amacinin ne veya kim tarafindan olusturuldugunu bilmedigimiz virus olucak, Descolada.
Size emin olun kitabi benim gozumden anlatamam. O kadar bayildimki, descoladanin akilli bir virus olup kendi stratejilerini gelistirmesine, grego nun kocaman adam olup 30 lu yaslarina gelipte bi fizikci olmasina, hive queen in ender e olan takintiligina, jane in ender in bir parcasi olmasina, inside ve outside a, path daki bu kendini hor goren minik kiza, peter 2.0 a, olhadonun enderi baba figuru olarak gormesine, quara nin descoladayla kurdugu o degisik bağ'a, ve daha bircok seye resmen hayran kaldim... anlamiyorsunuz, cunku okumadiniz.
Hala dun gibi hatirliyorum, grego ender in kucaginda altina yapmisti, ne gülmüştüm. Iste o grego kocaman
"Haydi, diz çök!"
Kitap Akuno-P'nin ilk romanı. Temeli hem Fransız Ihtilaline hem de kendisinin bestelediği ve yazdığı Daughter of Evil ve Servant of Evil şarkılarına dayanarak detaylı bir hikâye sunuyor. Kitaptaki betimlemeler karakterlerin bulunduğu mekânı ve zamanı güzel yansıtmış. Karakterlerin yaşadığı olayları ve duyguları da harika aktarmıştır. Kitaptaki olaylar biraz yavaş ilerliyor, sebebi ise bahsettiğim unsurların yanı sıra karakterlerin iç dünyalarına da özen gösterilmesi diye düşünüyorum. Kitap aynı zamanda bir tiyatro gibi hissettiriyor. Karakterler belirli VOCALOID karakterleri tarafından resmen "oynanıyor" ve bölümler "sahnelere" ayrılmış olarak veriliyor. Bana yoğun duygular yaşatan bir kitap. Özellikle de VOCALOID türünü seviyorsanız kesinlikle tavsiye ederim.
Set in Kyoto during a period of societal decay, Ryūnosuke Akutagawa’s Rashomon explores the desperation of survival in a world unraveling at its seams. The story begins with an unnamed servant, recently dismissed and sheltering from the rain beneath the crumbling Rashomon gate. The gate, once a proud symbol of the city, has become a place of neglect and death, where unclaimed corpses are discarded. Confronted with his dire circumstances, the servant debates abandoning his moral principles to ensure his survival. His thoughts veer towards theft, but he is paralyzed by the weight of his conscience, caught between righteousness and the instinct to live.
The tension escalates when he notices an old woman scavenging hair from corpses beneath the gate. Her act initially horrifies him, and he confronts her in a moment of moral outrage. The woman defends her actions by rationalizing that the dead had been dishonest in life, implying that her actions are merely a continuation of the cycle of deceit and survival. Her reasoning strikes a chord with the servant, who realizes that survival demands ruthless pragmatism. In a shocking reversal, he attacks the old woman, steals her belongings, and disappears into the night, having fully surrendered to the amorality he once resisted.
Akutagawa’s Rashomon delves deeply into the tension between morality and survival, posing difficult questions about human nature. The servant’s transformation from an ethical man to a thief highlights the fragility of moral principles when faced with desperation. The story suggests that morality is not an absolute but a construct shaped by circumstances; in a world devoid of order and stability, self-preservation often takes precedence over virtue. This bleak view of humanity is reinforced by the old
Once in a while you encounter a book that is playing with the strings of your heart, full of warm, believable characters and is also telling a magnificent story. “The Kite Runner”by Khaled Hosseini ffavorites that category.
It is a first-person narrative by Amir, the son of a wealthy man in Afghanistan in the 70s. His mother had died while giving birth to him, so he lives with his father and has befriended Hassan, the son of their servant. Amir is a Pashtun, namely one of the ruling ethnic groups in Afghanistan while Hassan and his father are Hazaras, one of the scorned ethnic groups. Although they do not have any issues with this, it is a discrimination which has been growing.
Hassan's mother has run away when he was a baby. The two boys have established a deep friendship, despite all prejudices in the society. Their prime hobby is to fight kites and to ""run"" kites. Hassan is very good in running kites, namely he can run and find a downed kite and can claim ownership.
The story continues over the next 30 years of Afghanistan as the country goes through an enormous transformation as the different ethnic factions and finally the Taliban take government. It is a moving story of friendship, prejudices, cowardice, trust and betrayal; whereas you see a country being dismantled in the background.
Reklam
Reklam