Evimizin önünde büyükçe bir bahçemiz vardı. Çok severdik bu bahçeyi, bu bahçede oynamayı. En çok da leylak ağacını... Bahar gelirken leylaklar mor mor açar, onlara dikkatle yaklaşır, eğilip uzun uzun koklardık ama asla koparmazdık. Bize gelen misafirler leylakları görünce koparıp evlerine götürürlerdi. İşte en çok da buna kızardık. Bizim kıyıp koparamadığımız çiçeklerimizi onların koparmaya ne hakkı vardı?
Sayfa 21
“Aynı şeyleri, aynı evleri, aynı insanları, aynı şarapları, çoğunlukla aynı filmleri, aynı çiçekleri, aynı kedileri severdik...”
Biz hep gizlice, söze dökmeden, sevgimizi gözlerimize taşıyarak severdik.
Halkım şarkı söylerdi; biz dans eder ve severdik. Gücümüz buydu. Ama aynı zamanda da kazardık. Sonra da ölürdük. Nedenini seçme şansımız nadiren olurdu. Bu seçim, güçtü. Tek silahımızdı.
Birde papatyaları severdik. Bahçede kendiliğinden çıkan gencecik boyunlu, sari gözlü papatyaları.
Güller bizi ilgilendirmezdi.
Çünkü yine gitmesinden korktuk
hem severdik o çiçeği delicesine
hem de sevmez görünürdük
çocukluk işte
kapışmamız sanki bir başka nedendendi
yoksulluk dağbaşında yalınayak keloğlan
varsıllıksa subaşında bir azgın devdi
