Yazar #susietate #hayalperest ile Lucy ve Felix karakterleriyle tanışmak keyif vermişti. Şimdi ise anne babasını küçük yaşta kaybetmiş on yaşından beri koruyucu ailelerin yanında kalan altı yaşında seçici dilsiz minik kız kardeşinin vasisi psikoloji bölümü okuyan, yirmili yaşlarına gelmiş, karakter tahlilinde oldukça yetenekli, insan sarrafı, Buckingham Dük'ünün ailesinin temizlikçisi aynı zamanda da barda yarı zamanlı çalışan Lottie karakteri ve yakışıklı Dük Oliver karşımızda.
Lottie ve Oliver birbirlerine duydukları çekime karşı koyamazlar.
Aralarında olan yanlış anlaşılmalar kısa süreliğine ayrılığa sebep olsa da Lottie güçlü kızımız ayakta kalmayı başarır ve Oliver'ın otizmli üvey kız kardeşi Vicky'nin kişisel asistanlığını yapmaya başlar.
Bir yandan sevdası, bir yandan kendi kız kardeşinin vasiliğini elde tutmaya çalışması derken hayat kızımıza kolay bir yaşam sunmaz. Dük ise kendini affettirme derdine düşüp Lottie ve kız kardeşine rahat bir hayat sunmanın derdindedir.
Eser aile bağlarının önemine vurgu yaparken hayatta karşımıza çıkan fırsatları değerlendirme mesajı da veriyor. Güçlü kadın karakterlerini okumak her zaman keyifli. Bu arada eser yetişkin içerikli. Yazarın kaleminden okuma yapmayı seviyorum bu eser de akıp gitti.
Reklam değil.
#gönülçelen
@olimposyayinlari
"Aile böyle bir şeydi. Onların tepesini attırırdınız, çıldırtırdınız ama hepsinin ötesinde onları severdiniz."
~
"O sizin aileniz. Aile önemlidir. Ailenizle aranızda örülen bağlar zorluklarla dokunur ama bu durum hepinizi güçlendirir, herkesi güvende tutar, birbirinize ait olduğunuzu hissettirir. O bağları koparmayın sakın."
Çocukken en çok hangi masalı severdiniz? /798. İnceleme
Bugüne kadar okuduğunuz/dinlediğiniz hiçbir masala bu gözle bakmadınız. Bundan sonra karşınıza çıkan hiçbir masal da size eskisi gibi gelmeyecek…
“Çirkin ya da güzel olmanın bir önemi yok aslında, hepimiz aynıyız.”
Geçiyorum tahtanın karşısına, karşımda çocuklar… “Masal genellikle halkın meydana getirdiği, hayale dayanan, sözlü gelenekte yaşayan, çoğunlukla insanlar, hayvanlar ile cadı, cin, dev, peri vb. varlıkların başından geçen olağanüstü olayları anlatan edebî türdür.” “Genellikle mutlu sonla biterler, iyiler ödüllendirilirken kötüler cezalandırılır.” Bir öğrencim kalkıp soruyor sonra, “Öğretmenim, mutsuz sonla biten masal olur mu?” Donarak ölen Kibritçi Kız geliyor aklıma, ateşe düşerek eriyen Kurşun Asker, denizköpüğüne dönüşen Küçük Deniz Kızı. Ama çocukların elinden masal kahramanlarını da alırsak geriye ne kalır ki? “Mutlu sonla biten masal yoktur, insanın inanmak istediklerine gönüllü olarak kanması vardır,” der 
Tarık Tufan, iyiye kapı aralamak ister 
Clarissa P. Estes, Bir masal, bu masal gibi, ölümle ya da kahramanın sakatlanmasıyla bittiği zaman, “Başka bir şekilde bitemez miydi?” diye sorarız. Peki, ya masallar kaynağını hayalden değil de hayatın ta kendisinden alıyorsa?
"Beni de olduğum gibi sevemez misiniz?”
Masal dinleyerek uyuyan son nesiliz belki de. Uyumadan önce düşlere dalan, sorgulayan... Sonunu değiştirmek istediğiniz bir masal oldu mu hiç? Masalların içindeki kahramanları anlamaya çalıştığınız… “Kahramanlar konuşulur… Başarılılar, güzeller, yakışıklılar, göz önündekiler, hızlı ve dikkat çekici olanlar konuşulur. Oysa her hikâyede birileri daha vardır. Görmediğimiz, bilmediğimiz, konuşulmayan, anlatılmayan ama en az anlatılanlar kadar değerli olan birileri. “Ben vardım, varım. Kimse görmek istemese de varım.”
Hep pamuk prensese
Tarık Tufan, iyiye kapı aralamak ister Clarissa P. Estes, Bir masal, bu masal gibi, ölümle ya da kahramanın sakatlanmasıyla bittiği zaman, “Başka bir şekilde bitemez miydi?” diye sorarız. Peki, ya masallar kaynağını hayalden değil de hayatın ta kendisinden alıyorsa?
"Beni de olduğum gibi sevemez misiniz?”
Masal dinleyerek uyuyan son nesiliz belki de. Uyumadan önce düşlere dalan, sorgulayan... Sonunu değiştirmek istediğiniz bir masal oldu mu hiç? Masalların içindeki kahramanları anlamaya çalıştığınız… “Kahramanlar konuşulur… Başarılılar, güzeller, yakışıklılar, göz önündekiler, hızlı ve dikkat çekici olanlar konuşulur. Oysa her hikâyede birileri daha vardır. Görmediğimiz, bilmediğimiz, konuşulmayan, anlatılmayan ama en az anlatılanlar kadar değerli olan birileri. “Ben vardım, varım. Kimse görmek istemese de varım.”
Hep pamuk prenseseReklam
Her kitap, her okura hitap etmek zorunda değil. Sanırım bu kitap da bana göre değildi."
Merhaba kitap ailesi! Bugün Seray Şahiner'in popüler kitaplarından "Vatan Millet Samatya" hakkında dürüstçe düşüncelerimi paylaşacağım. Bu bir beğenmeme incelemesi olacak ve nedenlerini açıklayacağım. Umarım sizlerle güzel bir tartışma başlatabiliriz.
Neden Beğenmedim?
Kitabın merkezinde yoğun bir anne-kız ilişkisi ve bu ilişkinin travmatik boyutları var. Beni hikayenin içine çekmeyi başaramayan, sürekli aynı temanın etrafında dönen bir anlatım hissettim. Karakterlerle bağ kuramadım ve hikayenin bana ne anlatmak istediğini, alt metnini yakalayamadım. Sonuç itibarıyla, kitap bana hiçbir şey katmadı ve okumayı bitirdiğimde "Bu neydi?" sorusuyla baş başa kaldım.
Siz Yine de Okuyun! (Belki Siz Severdiniz?)
Kitabın bu kadar çok sevilmesinin ve konuşulmasının bir nedeni olmalı. Belki de benim kaçırdığım bir nokta vardır? Eğer;
Aile içi karmaşık ilişkileri konu alan kitapları seviyorsanız,
Güçlü, travmatik anne figürlerinin anlatıldığı hikayeler ilginizi çekiyorsa,
Seray Şahiner'in diline ve anlatım tarzına zaten aşinaysanız,
sizin için çok daha keyifli bir okuma deneyimi olabilir.
Son Söz:
Okumak son derece kişisel bir deneyim. Ben beğenmedim ama bu, kitabın kötü olduğu anlamına gelmez. Sadece bana hitap etmedi.
Sizin fikriniz önemli!
Bu kitabı okudunuz mu? Siz ne düşünüyorsunuz?
Eğer sevdiyseniz, benim anlamadığım nerede, hangi sahnede sizi içine çekti? Bana bir ışık tutun!
Yoksa siz de beğenmeyenlerden misiniz? Görüşlerinizi merakla bekliyorum. Belki de bakış açımı değiştirirsiniz!
Siz çocukken hangi oyunları severdiniz ya da bulmuştunuz?
.
Afacan Hayri, kardeşi Eylül ile birbirini çok severler. Her okul dönüşü bacağına yapışan Eylül'ü kırmayıp evcilik oynarlar. Dışarıda ise arkadaşlarıyla oyun oynamayı seven Hayri, bir gün yakın arkadaşının evinde tabletle tanışır. Araba yarışları yapmaktan öyle keyif alır ki sık sık gitmeye başlarlar. Evdeki sorumluluklarını çabucak yerine getirir, annesinden izin alır, kendini arkadaşının evinde bulur.
.
Bir gün o da babasından tablet ister ama yaşı henüz küçük olduğu için almak istemezler. Üzülen Hayri odasına kapanır. Daha sonra okulda bir okuma yarışması düzenlenir, ödülse bir tablettir. Okumayı çok sevdiği için hemen yarışmaya katılır. Ödülü kazanır. Artık evde saatlerce oynamaktadır.
.
Ancak başarılı bir öğrenci olan Hayri'nin notları düşmeye başlar. Bu kez oynamasına kısıt getirilir. Ama öyle bağlanmıştır ki tablete, bu sınırlamalar iyice öfkeli yapar onu. Kedileri Düldül'ü de Eylül'ü de istemez olmuştur yanında.
.
Derken bir gün düşünde elektronik nesneleri yiyip büyüyen bir canavar görür. Üst iste gördükten sonra bir çocuk uzmanına giderler. Ona Sanoc'un bulaştığını, bunun çözümü içinse oyuna sınır koymasını söyler uzman. Bir yandan daha az oynayan Hayri, diğer yandan hem arkadaşıyla hem de babasıyla yeni oyunlar bularak düzenli, başarılı bir yaşama geçiş yapmayı denerler.
.
Peki, her gece düşlerine giren Sanoc'a neler olacak? Kim kazanacak bu yarışmayı?
.
Günümüzdeki sanal oyun bağımlılığını işleyen kurguda bununla nasıl başa çıkılabileceği için işin uzmanınca önerileri de okuyoruz. Yine birbirinden güzel görsellerle bezenmiş, akıcı, eğlenceli, merak ettiren bir okuma deneyimi oldu. Tüm çocuklara da yetişkinlere de öneririm.
.
Betikle esen kalın.
Olmadı Steinbeck
Steinbeck'i çok sevdiğim siz değerli followerlarımın malumu.Allah nasip ederse unutmamak için yazıp duvarına astığı not kağıdını bile okuyacağım bu efsane yazarın.Yazarımız bir efsane olduğunu Gazap Üzümleri ile kanıtlamıştı zaten.Yetmemiş Cennetin Doğusu ile bir kere daha,inci,fareler ve insanlar,ay battı ile defalarca yine kanıtladı.Şimdi çıta buralarda olunca insan eline aldığı her kitaptan da hemen hemen benzer performanslar bekliyor doğal olarak.Her kitabında karakterlerini derinlemesine anlatan yazar bizi de bu karakterlerden illa biriyle empati yapmaya zorlardı.En az birini mutlaka çok severdiniz.Olaylar da daha derinlikli, insanı heyecanlandıran olaylar olurdu genelde.Çok katmanlı hikayeler okurduk.
Bu kitap için de aynı şeyleri söylemek isterdim ama maalesef yapamayacağım.Kusura bakma Steinbeck ağabey biraz eleştireceğim seni.Kitap biraz aceleye gelmiş gibi.Hicbir karakterin derinliği yok.Favori bir karakter secemedim.Her şey bir anda oldu bitti.Kitap işçiler ve isverenler arasındaki mücadeleyi anlattığı için haliyle işveren tarafından da olayları görmek istiyor insan ama o taraf hiç anlatilmiyor.Bence üst düzey bir kitap değil ama yine de okunur.Varmak mı güzel,yol mu? sorusunu sorduruyor insana.Bir taraftan grev olsun da varsın başarılı olmasın diyen biri, öbür yanda grev yaptık madem başarılı olsun diyen biri.Ne yaptığını bilmeyenler de var tabi.Velhasil grev diye toplanıp boş yere ölüp dağıldılar gibi bir şey oldu.
Yine de okunur.
kendini seven bu seriden uzak dursun.
klasik wattpad hikâyesi, zaten ilk watty kitaplarından, ancak o yıllarda okumuş olsaydınız severdiniz ya da yaşınız küçük ise seversiniz diye düşünüyorum. cümlelerin işleniş biçimi bile acemiliğini gösteriyor ve wattpad kitabı okuduğunuzu dibine kadar hissettiriyor, o belli kalıpların hepsini burada görüyoruz. eylül karakterini de hiç sevemedim. zaten klişe bir şekilde ilerliyor ve eylül'ün aptallığı beni sinir etti. aras desen zaten... mafya olduğu için buna pek takılmamak lazım belki de ama kitapta ilgimi çeken, beni okumaya heveslendiren hiçbir şey yok. zaten beni yine rsye soktu ve bu sıcaklarda biraz kalan kitap okuma hevesimi de aldı. önceki okuyuşumda yarısına kadar okumuşum sanırım okudukça bazı şeyleri hatırladım ama o zaman da rsye girmeme sebep olmuştu.
yazara ve emek veren herkese saygım sonsuz. sadece bu serinin eskide kalması gereken kitaplardan olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Reklam