Keşkelerin ÖtesindeAlıntı
Bir gece yarısı yolculuğu daha sona ererken, geride var olmanın o bildik burukluğu kaldı. Önceki romandan tanıdığımız Nora’nın aksine, bu kez bir tren yolculuğuyla bitmiş bir hayatın kısa bir kesiti sunuluyor bizlere: Wilbur’un yarım kalmış hikayesi… Acaba Wilbur, yaşarken ıskaladığı tüm o hayatı ve kaçırdığı aşkı geri kazanabilecek miydi?
Wilbur kararlıydı; bir şeyleri değiştirmeyi kafasına koymuştu. Geçmişine ve geleceğine dair, sonunu hiç bilmediği büyük bir kumar oynadı ve yaşarken asla cesaret edemediği o adımı attı. Önce kendisini, ardından da akıp giden hayatını tümüyle dönüştürmek istiyordu. Bu yolculukta elindeki tek şans ise saniyeler içinde gözünün önünden geçen o eski anılardı.
“ Bazen düşünüyorum da... İki kelimeyi içtenlikle söyleyebilmek için koskoca bir ömrü tüketmemiz gerekiyor. Belki de bu yüzden hayattaki en kıymetli şeyimiz; birbirimize tam zamanında, gecikmeden söyleyebildiklerimizdir."
Kitapta Nora da boy gösteriyordu. Yaşadığı o sarsıcı deneyimin üzerinden yedi yıl geçmiş; hayatını tamamen dönüştürmüş, heybesine alması gereken tüm dersleri koymuş ve yeni yaşamına sıkı sıkı tutunmuş bir Nora olarak çıkıyordu karşımıza.
Nora’yı sayfalar arasında yeniden görmek, eski bir dostla tesadüfen karşılaşmış gibi içimi ısıttı. Bu ince detaya kelimenin tam anlamıyla bayıldım. Matt Haig’i tam da bu yüzden seviyorum; sözü hiç uzatmadan, doğrudan okurunun ruhuna sızmayı başarıyor.
Peki, size de son bir şans verilseydi, hayatınızın hangi sahnesinde durup zamanı dondurmak isterdiniz?
Nihayetinde herkes kendi hikayesinin kahramanı... Umarım ömrünüzü pişmanlıklar ve keşkelerle değil, dilediğiniz gibi ve hakkını vererek yaşarsınız.
Gece Yarısı Treni
Matt Haig
Gece Yarısı Treni
Matt HaigSpoiler yok rahatlıkla okuyabilisiniz1000Kitap
Puan vermedi
Bu kitabı cook seviyorum en sevdigim watty kitabıdır dönüp dolaşıp okuyorum yani, zamanında küçükken okumamış olsaydim simdi okusaydım sevmezdim çünkü minel çok cringe ama korelim oyle degil neyse bu prometheus korelin abisi korelin psikolojik rahatsızlığı var bir ara kendisini katil yani prometheus sanıyor ama o değil abisi ve abisi onu kullanıyor yani bu salak minelde yine kuzuma korelime inanmıyor korelde zehir içerek kendini öldürüyor
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Uçuyorum·36 syf.·
10/10
2026 73. kitabı
Çocuk kitaplarını okumayı çok seviyorum :))
Bu kitabı bkmkitaptan indirimdeyken almıştım. Doğum ve ölüm kavramlarını çok güzel işlemiş,hem çocuklar hem yetişkinler için keyifli bir kitap olmuş.
Hayatınızdaki en önemli kadına ve erkeğe iyi bakın:)) ve bavulunuzu kimseyle kıyaslamayın
DüşünceDüşünce
Öncelikle Kazazede evreni benim evim ve bu seri benim en sevdiğim seri ve her zaman da öyle kalacak.
SPOİLER YOKTUR,
her kitabı her sayfası incelikle yazılmış bir seri olay akışı mükemmel bir şekilde düşünülmüş her detayı çok güzel karakter gelişimleri çok güzel şekilde ilerliyor seri boyunca sadece ana karakterlerimiz Sezin ile Turan Alp’i okumuyoruz bir sürü yan karakterimiz var onlarında aralarında ki dinamik bize kendini okutturuyor ama en iyisi Sezin ve Turan Alp onlar çok ince düşünülerek yazılmış bir çift her sahneleri olaydı onların ilk tanıştığı anda ki birbirlerine nefretiyle ilerleyen kitaplarda birbirlerine olan aşkları kendini o kadar güzel gösterdi ki zaman geçtikçe birbirlerine daha çok bağlandılar birlikte oldukları her zaman herşeyin mükemmel olacağına inandılar bu yüzden onları çok seviyorum ve her zaman da seveceğim Sezin’i, Turan Alp’i, Kazazede’yi onlar benim evim ve öyle de kalacak
Kitabı okurken en çok zorlandığım yer, Atatürk’ün bir roman kişisi olarak konuşturulma biçimiydi. Elbette tarihsel figürleri insan yanlarıyla okumayı seviyorum; hatta Atatürk’ün yalnızlığı, hastalığı, aşkları, kırgınlıkları üzerine düşünmek çok kıymetli olabilirdi.
Ama burada bana geçen ses Atatürk’ün iç sesi gibi değil, daha çok Ayşe Kulin’in Atatürk adına kurduğu bir iç ses gibi geldi.
Atatürk anlatısı üzerinden okura yaklaşmaya çalışan hızlı yazılan bir kitap edası var. Hayatının bazı önemli dönüm noktalarına değinse de karakterinin derinliğini, düşünce dünyasını ve liderliğini bütünlüklü biçimde aktaramamış. Bu yüzden okurken sürekli bir eksiklik hissi yaşadım.
Herkes de Atatürk'ü yazmalı mı ya bilemedim. Vakit kaybı okudum geçti .
Sonu olmayan kitapları, hikayeleri çok seviyorum. Bizim hayal gücümüze, bizim ruh halimize kalıyor karar verme yetkisi. Biraz da yazarla işbirliği içinde hissediyorum kendimi böyle kitaplarda. Hikayeyi o oluşturuyor, bitişini bize bırakıyor. Vahide, Deniz, Adrian... Herkes bir yerden eksik ama bir diğerini tamamlamaya çalışıyor. Hikayenin geçtiği dönemde yaşamış okurlar için daha etkileyici, daha vurucu bir kitap olacaktır muhtemelen ama bende bu kadar büyük bir etki bırakmadı.
