"İnsanın eşi, dostundan çok daha farklı bir şeydir" diye izahatta bulunuyorum. "Onunla evliyim ve iyi geçinmek zorundayım. Ayrıca onu seviyorum. Ama sen ve ben dostuz, hep dost kalacağız. Sana anlatacağım bir sürü şeyi ona asla anlatmayacağım."
SEVGİLER
Insanlar, hepinizi seviyorum!
İçinizde dostlarım, kardeşlerim var.
Ey şehir! Bütün hemşerilerim.
Bayramınız bayramım, kaderiniz kaderim.
Yoksullar, hastalar, zavallılar,
Sizler için gözlerimdeki pınar.
Ölüler! Özlemez olur muyum dünyanızı,
Aranıza karışmış annem var, babam var.
Günler geçiyor diye bir yandan içim sızlar,
Hayat! Hayat! Seviyorum seni.
Yemyeşil çayırlarda bembeyaz gezen kızlar!
Aranızda sevgilim var.
1941
(Geçen Zaman, İst., 1961, s. 105).
Sayfa 190 - Ziya Osman Saba
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
bütün bu adamlar iktidar heveslisi, alçak ve insafsız, kendilerinden oluşan devlet, onlar için her şey, dedim, idare ettikleri halk onların gözünde neredeyse bir hiç.
Ben halkım ve bu halkı seviyorum ama bu devletle hiçbir ilişkim olsun istemem, dedim. Ülkemiz tarihinde hiç bu kadar alçalmamıştı, dedim, tarihinde hiç bu kadar alçak ve aynı zamanda karaktersiz ve budala insanlar tarafından yönetilmemişti. Ama halk da aptal, dedim, böyle bir durumu değiştiremeyecek kadar zayıf, şimdiki hükümeti oluşturan kişiler gibi güvenilir olmayan iktidar hırslısı kişilerin kapanına düşüyor 
…Sonra seni seviyorum... Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum...
enzo çenesini devirip yavaş bir nefes aldı. artık tamamen kıkırdarken onun omuzları da neşeyle titriyordu. başını kaldırdığında, yüzüne en güzel gülümsemesi yayıldı ve gülümsemesi kalbimi masanın savrulduğu gibi savurup, çarpmış gibi hissettiriyordu. gülümsemesi tüm yüzünü aydınlatıyordu ve bana şefkatle bakarken ela gözleri parlıyordu.
mutlu olduğunda ışık saçtığını görünce mest oldum ve merakla, "beni neden öptün?" diye sordum.
yüzündeki gülümseme azalınca bakışlarındaki yoğunluk aydınlandı. etrafımda dönerek ellerini başımın iki yanına yerleştirip beni kafese kapattı.
bu... bu içinde olmak istediğim tek kafesti.
"okyanusta öyle derin bir yer var ki içinden tek bir ışık noktası geçmez. ve o kadar uzun süre orada hapsoldum ki nefes alamıyordum. seninle tanıştığımda beni o karanlıktan çıkardın ve ilk kez hava almak için yukarı çıktım. sen benim oksijenim oldun, bella ladra ve ben artık sensiz nefes alamam."
kalbim göğsümden fırladığında sanki nefes alamıyormuşum gibi geldi. hiçbirinin beni sevmesini istemedim ama şimdi istiyordum. tanrım, beni sevmesini istiyordum.
bana taktığı adın ne anlama geldiğini hatırlatarak, "güzel hırsız," diye mırıldandım. "artık ben o değilim."
beni yakından inceleyip, bana yaklaşırken yüzünde hâlâ o şefkat vardı, gülümseyerek dudaklarını bir kez daha yukarı çekerken burnunu benimkine sürttü.
"bir hırsızsın, bebeğim. adımı çaldın ve şimdi de kalbimi çaldın. benden başka ne istersen iste, vermeye hazırım."
"ben bunu hak etmi..."
çenemden tutunca yanaklarımı dişlerime bastırdı.
"benim tarafımdan sevilmek cehennem gibi acıtacak. hak ettiğin her şey bu sevgi."
sonra tutkuyla, "seni seviyorum ve sen de beni seveceksin," dedi. sanırım ölüyordum, yine de bu an şimdiye kadar sahip olduğum en mutlu andı.
otomatiğe bağlanarak, "seni
