“Türklük diye bir şey var,” diyecekler, “gerekirse ölünür uğruna.”
Böylesi güzeli olur mu ölümün?
Ne düşünmeli, ne için endişelenmeli, ne öğrenmeli, hangi hedeflerin peşinden gitmeliydiler?
Hiçbir şeye gerek yoktu, hayat dingin bir nehir gibi akıp gidiyordu yanlarından, onlara düşen tek şey yalnızca bu nehrin kıyısında oturup herhangi bir çağrı olmaksızın sırayla her birinin önüne çıkan kaçınılmaz olayları izlemekti.
Yaşamak, hafıza denen köstebeğin durmadan deştiği, kurak bir şimdiyi tüketme işidir.
Eskiden beyinleri taşla ezip yok ediyorlardı, şimdi yalan dolan bilgilerle doldurup yok ediyorlar.
bu kitap ne ciddi kavgaların, ne büyük ve yaygın sıkıntıların, ne de ezilen insanların romanıdır; bu kitap, mustarip bir ruhun iç çekişlerinin romanıdır.
