Bu kalbim benim
Ah bu kalbim benim
Sağırın biri
Duymuyor
Dolmuyor
Boşalmıyor da.
Bir hususiyeti yok ki
Pankreastan, böbrekten
Korkusu bile yok ölmekten
Ah bu kalbim benim
Dinsizin biri değil ama
Dilsizin biri
Sağ da mı ?sol da mı?
Belli değil ki yeri
Ne girilen kapısı
Ne açılan penceresi
Sevmekte nesi?
Bu kalbimin üşümüyor donmuyor
Hızlı çalışır yavaş çalışır
Her derde nasıl da alışır
Ah bu kalbim benim
dolmuyor boşalmıyor
Üstelik durmuyor da…(sonda ki şiir) kitabın özeti gibi.
Ölüm olayı aslında korkunç bir şey ;ya öldüklerini kavrayanların hissettikleri?Yaşlılar vardır gülümseyerek ölürler,uykuda sağdan sola döner gibi veya sönmesi gibi yağı biten bir lambanın.Ama sağlam bir genç,ölüme karşı var gücüyle savaştıktan sonra birden bire ölürse neler hisseder
Suratımı erişteden çıkan buhara daldırıp şapır şupur yemeği mideme indirirken,hayatta olmanın ne kadar büyük bir yalnızlıktan ibaret olduğunu düşündüm.