Ezgi Şimşek
@simsekezgi
Harlayan (2024)
"...yazarın değiştirdiği dil, düşünümsel olarak, ama spekülatif olarak değil, kendi hakikatini kendi edindiği ölçüde, doğruyla yanlış ayrımı sorununu kendine sormak zorunda değildir: Ürettiği yanılsamanın normu kendi içindedir. Bu dil, uygun olmayı iddia ettiği kendisinden bağımsız bir düzenin varlığının habercisi değildir: Bu dil gönderme yaptığı hakikat düzenini bizzat ileri sürer. Bir nesneyi belirtmez, fakat görülmedik bir sözce biçimi içinde, onu kışkırtır. ..."
Sayfa 67
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Lirikte sesi işitilen "ben", kendini kolektife karşı, nesnelliğe karşı tanımlayan ve dışavuran bir "ben"dir; dışavurumunun tanıklık ettiği doğa ile dolaysızca bir değildir. Sanki o doğayı yitirmiştir de şimdi canlandırma yoluyla, "ben"in içine daha da gömülmekle, geri getirmeye çabalamaktadır. Doğa, insan tahakkümüyle elinden alınan hakları ancak insanlaştırılma yoluyla yeniden kazanabilecektir. Alışılmış ve somut varoluşun her türlü izinin, her türlü kaba maddeselliğin silinmiş olduğu lirik yapıtlar bile -ki dilimizin en büyük lirik yapıtlarıdır- "ben"in yarattığı o yanılsamanın gücüne, doğanın tam da yabancılaşmanın içinden doğduğu yanılsamasının şiddetine borçludurlar kalitelerini. (...) sadece özneye değil aşka da karşı bir varoluşun azabı.
Sayfa 120
“Yapıtın özgüllüğünü düşünme yoluyla belirlemeyi amaçlayan böyle bir çaba, sanata yabancı bir dışsal düşünüm değildir; tersine, bütün dilsel yapıtlar bunu gerektirir. Onlara özgü malzeme -kavramlar- sadece seyredici bir düşünceyle tüketilemez. Estetik seyire uygun duruma getirilebilmeleri için, yapıtın içine nüfuz edip orada çalışan aktif bir düşünüme de maruz bırakılmaları gerekir; ve düşünce de bir kez şiir tarafından oyuna dahil edildiğinde, artık şiirin buyruğuyla durdurulmaya razı olmaz. ....”
Sayfa 117