Sinem Oğlağa Karslı
@sinemka_
Şu anda okuduğu kitaplar
Haklarla şişirilmiş ama sorumluluktan azade bırakılmış öğrenciler, kavga eden çocuğuna neden kavga ettiğini sormak yerine öğretmeni polise şikâyet eden ebeveynler.
Reklam
Övüle övüle bitirilemeyen kitap bu muymuş cidden? Şimdi benim burada eleştirim kitaba değil aslında, bu kitabı yere göğe koyamayanlara. sürekli kendini tekrar eden kitap boyunca bize sunulan şey, aslında sorgulanamaz ön kabullere dayanan bir düşünce; her şey doğanın bir parçası, ölüm varsa gerisi anlamsız, ölüm de doğanın bir parçası, doğana uygun olanı yap mutluluk budur vs. vs. vs. Bütün kitap bunları okuyoruz. Yazıldığı dönem ve yazan kişi düşünüldüğünde elbette neden sistematik bir düşünce pratiği koymadın önümüze diye bir eleştiride bulunmak haksızlık olur. Başta da dediğim gibi derdim kitaptan ziyade kitabı başucu kitabı yapanlarla biraz.
Çok detaylı yazasım da yok ama stoacılık buysa eğer; bu din abi zaten, başka bir şey değil. Bir dogma sunuluyor sana, tartışılabilecek, üzerine düşünülebilecek bir şey sunmuyor ki. Faydasız diyemem, güzel bir avuntu biçimi sunulan, zaman zaman da iyi bir motivasyon olabilir belki, ama zerre fazlası da değil.
Kitabı okurken olaylardan ya da olay örgüsünden çok, Dostoyevski’nin insan tahlilindeki ustalığı öne çıkıyor. İnsanın karanlık yönlerini, hırsını ve iç çatışmalarını son derece doğal ve çarpıcı bir biçimde yansıtıyor. Klasik eserlerden çekinenler için bile rahatlıkla okunabilecek, etkileyici bir yapıt.
Bu kadar kısa bir kitabın beni bu denli yoracağını hiç düşünmemiştim. Yazarın olay örgüsünü aktarma biçimi, hikâyeyi takip etmeyi gereksiz yere zorlaştırmış. Okuyucunun zekâsına güvendiği söylenebilir; ancak bana çok yüzeysel bırakmayı tercih etmiş gibi geldi. Sonuç olarak ne hikâyeyle ne de anlatım tarzıyla bağ kurabildim.
Çocuk biraz okursa, ailesine yardım eder; çok okursa onlarla konuşmak bile istemez.
