Bugün sizlere Serap Tiryaki'nin "Camlı Teras" serisinin ikinci kitabı olan Ağaç İncir Kuşu yorumu ile geldim.Ve yine aşırı keyif alarak nasıl bittiğini anlamadan kendimi yolun sonunda buldum.Ama o nasıl bir son öyle
Duygusal olarakta beni kendine çeken gözlerimin buğulanmasına sebep olan altını çizip üzerinde beni düşüncelere sürükleyen satırlar vardı.Bu kitap beni benden aldı.Ben kişisel düşüncelerime yorumlarımda daha sık yer veriyorsan bilin ki o kitap şahanedir.
Yaşadığım kitabı yaşatmam lazım
Nostalji, samimiyet ve geçmişe duyulan özlem kitabın her sayfasına sinmiş durumda.Kurgu o kadar sağlam ki soru işaretleri bir bir ortadan kalkıyor bu kitapta.
Bazı hikâyeler sadece çözülmek için değil, hissedilmek için yazılır.
1960’lardan 2000’lere uzanan, içinde hem Yeşilçam tadında bir aşkı hem de çözülmeyi bekleyen karanlık sırları barındıran bir yolculuğa çıkıyoruz.
Bu kitapta cinayet, aşk , macera , tutku hepsi var.
Sofia birden ortadan kaybolur uçurumun kenarındaki fularının bulunması ve bıraktığı mektup ile bütün ümitler tükenir ve artık öldüğüne inanırlar.Ali Sofia'nın yokluğu ile mücadele eden Ali kendini içkiye vurur ve darmadağın olur gün geçtikte.Kürşad komiser kaldığı yerden adaletin peşinden koşmaya devam eder ama Ali Komiser hareketleri ile onu kendinden uzaklaştırır.Bunun üzerine Kürşad Ayla ile birlikte önce Almanya sonra da Avusturya sınırında bir kampta bulur kendini.Ama bir gece kendini oraya ait hissetmediğinin farkına varır ve İstanbul'a geri döner.Yarım kalan dosyanın peşine düşerler ve hedefe yaklaştıkça yıllardır saklanan sırlar gün yüzüne çıkmaya başlar.
Peki bu sırlar nelerdi?
Sofia gerçekten öldü mü ?
Ağaç İncir Kuşu, bir bulmacanın parçalarını birleştirir gibi akıp gidiyor.Su gibi akıp giden, kalbe dokunan bir devam romanı.
Sevgilim yazarımın
Reklam
Bütün bu ölüm kalım, bütün bu acı, umarsızlık, ölüm acısı içinde...
Sayfa 51 - Yapı Kredi Kültür Sanat Yayınları; 9. baskı: İstanbul, Haziran 2020
Reklam
Reklam