Yarıda kesilmiş, tamamlanmamış, olmamış, kursakta kalmış, gideni ayrı kalanı ayrı yaralamış ya da tükenmiş her aşkın hakkıydı son bir veda...
Son yüz yıl boyunca geliştirilmiş ve her biri ayrı bir kafasızlık ürünü olan tüm ırkçı hipotezlerin aksine, tipimiz birbirimize benzemiyor olabilir ama genetik açıdan dünya çapında birbirimize çok ama çok benziyoruz.
Lynn B. Jorde, "Genetic Variation and Human Evolution”, American Society of Human Genetics 7, 2003, s.28-33.·Kitabı okuyor
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yazıyorsun geçer, belkiAlıntı
İlk acı değilsin, dedim. Son acı da olmayacağım, dedi. Sevmenin ötesini görmek istemiştim, dedim. Oradan geliyorsun, dedi. Sözcüklerden duvar örülmezmiş, dedim. Kurduğun konaklarda insanlar kendini seviyor, dedi. Yalnızlık hiç geçmiyor, dedim. Yazıyorsun ya, dedi.
Sayfa 18
Evren hep vardı; hiçbir zaman yaratılmadı. Siz zaman için bir baş ve bir son arıyorsanız eski deyimle nafile arıyorsunuz.
İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek kadere düşermiş. İnsan ilk adımı atmaya güç yetirse de yolu tayin eden kadermiş.
“Sanatsal bir im kendi gelişmesini ve tarih içinde geçerliliğini kendisi sağlar. İm bir tohum ve zaman içinde kendi kendine gelişen bir organizmadır. Yaşamın kendisine zıt olsa da gerçek yaşamın sembolüdür. Yaşam ölümü de içinde taşır. Oysa yaşam imi bunu dışlar. Ya da onda yaşamı onaylama adına çok özgün bir potansiyeli bulur.
Sanatsal im umudu dile getirir, yüceliği, inancı, daha başka bir sürü şeyi, hatta insanın ölümünü.
Sanatsal yaratıcılık tanımı gereği ölümün reddedilişidir. Bu yüzden de, sanatçının hayatı son tahlilde trajik bir sonla noktalansa da sanatsal yaratıcılık iyimserdir. Bundan dolayı iyimser ve kötümser sanatçılar diye bir ayrım yoktur. Yalnızca yetenek ve düzeysizlik vardır.”
