The Arrangement, The Amendment ve bu son kitap The Atonement ile üçlü seri tamamlanmış oldu. Bence serinin en kötü kitabıydı. İlk kitabın yanından bile geçemez hatta. Yazar ilk kitapta hikayeyi tamamlasaymış yeterli olurmuş ama uzatmayı tercih etmiş. Seri sona yaklaştıkça da saçmalamaya başlamış. Nihayet bitti dediğim romanlardan oldu.
Bir kitabı sevmek için o kitabın referansı Benim için çok önemlidir.
Okumayı sevmeyen birisi olarak tanımlayabilirim kendimi.
Bu kitabı tavsiye eden kişi beni kısa zamanda tanıyıp, bana okuma alışkanlığı kazanmam için önerdiğinde; içimden gülerek ‘kime bana mı okumayı sevdireceksin, çabana sağlık’ demiştim..
Kitabı okurken sıkılmamak bir yana boş vakit ayırmak için çaba harcar olduğumu hissettiğim anlarda ne demek istediğini anladım.
Bugün elime bir kitap alıp okumak istiyorsam; öncelikle görüşlerine değer verdiğim arkadaşım, sonrasında onun tavsiyesini dinleyen kendim, son olarak ise bunların hakkını veren körlük sayesindedir.
Okumakta tereddüt edilmemesi gereken harikulade bir kitap..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Freida McFadden benim için artık neyle karşılaşacağımı az çok bildiğim yazarlardan biri. Bizde yayımlanan kitaplarının tamamını okuduğum için kalemine oldukça aşinayım. Bu yüzden yeni bir kitabına başlarken beklentim de belli oluyor: kusursuz bir polisiye değil, beni birkaç saatliğine dünyadan koparıp sayfaları hızla çevirmemi sağlayacak sürükleyici bir hikâye.
Freida'nın kitaplarında zaman zaman tesadüfler, mantık boşlukları ya da "Bu kadar da olmaz" dedirten detaylar bulunabiliyor. Ancak işin ilginç yanı, yazarın bunu okura unutturmayı başarması. Çünkü hikâyeyi öyle bir tempoda anlatıyor ki detaylara takılmak yerine bir sonraki sayfada ne olacağını merak etmeye başlıyorsunuz. Bence onun asıl başarısı da burada yatıyor.
Eğer bu kitabı yalnızca kusursuz polisiye ölçütleriyle değerlendirirsek çok acımasız olmak gerekir. Ama kitap okumaktan aldığımız keyfi sadece teknik mükemmelliğe bağlamak da haksızlık olur. Çünkü bazı yazarlar kusursuz kurgularıyla etkilerken, bazıları da sizi hikâyenin içine çekme becerileriyle öne çıkar. Freida ikinci grupta yer alıyor.
Kitabın merkezinde akran zorbalığına maruz kalan genç bir kız bulunuyor. Herkesin dışladığı, uzak durduğu, hakkında fısıltılarla konuştuğu bir çocuk... Oysa onun istediği şey aslında çok basit: Kabul görmek, anlaşılmak ve diğerleri gibi normal bir hayat sürebilmek. Kitabı okurken en çok etkilendiğim noktalardan biri de buydu. Çünkü bazen insanlar gerçekten zehirli bir sarmaşık gibi davranabiliyor. Bulundukları ortamı yavaş yavaş zehirliyor, başkalarının hayatlarına zarar veriyor ve bunu yaparken çoğu zaman sonuçlarını umursamıyorlar.
Okurken zaman zaman o genç kıza üzüldüm, zaman zaman da çevresindeki insanların davranışlarına sinirlendim. Özellikle ergenlik döneminde yaşanan dışlanmanın ve zorbalığın insan üzerinde
Son Ada, her şeyden uzak, doğayla uyum içinde ve barışçıl bir hayat süren bir topluluğun, emekli bir diktatörün adaya yerleşmesiyle birlikte uğradığı yıkıcı dönüşümü anlatır. Zülfü Livaneli, otoriter zihniyetin gücü ele geçirdiğinde insan ilişkilerini, toplumsal yapıyı ve doğal ekosistemi nasıl acımasızca yok edebileceğini distopik ve alegorik bir dille gözler önüne serer.
Ah be Yusuf’um , Ah be Muazzez’imHayata Dair
Bazı kitapları okurken güzel vakit geçirirsin, bazı kitaplar ise bitince bir süre ne hissedeceğini bilemezsin. Kuyucaklı Yusuf benim için kesinlikle ikinci gruptaydı. Kitabı bitirdiğimde gerçekten bir boşluğa düştüm. Sonunu böyle beklemiyordum ve son sayfalar beni tahmin ettiğimden çok daha fazla etkiledi.
Bu kitabı değerli yapan şey sadece anlattığı hikâye değil. Aradan neredeyse yüz yıl geçmiş olmasına rağmen anlattığı duygular hâlâ çok tanıdık geliyor. Adaletsizlik, yalnızlık, çaresizlik, sevgi ve insanın hayatta kendine bir yer bulma çabası bugün de aynı şekilde varlığını sürdürüyor. Bu yüzden okurken sadece bir dönemi değil, insanı okuyormuş gibi hissediyorsunuz.
Sabahattin Ali’nin dili de kitabın en güçlü yanlarından biri. Ne gereksiz süslü ne de yorucu. Sayfalar ilerledikçe kendinizi hikâyenin içinde buluyorsunuz. Özellikle son bölümlerde kitabı elinizden bırakmak istemiyorsunuz.
Bence Kuyucaklı Yusuf’un okunması gereken bir eser olmasının en önemli nedeni, okuyucuda gerçek bir iz bırakabilmesi. Birçok kitabın olaylarını zamanla unutursunuz ama bazı kitaplar hissettirdikleriyle aklınızda kalır. Bu kitap da onlardan biri. Bitirdikten sonra uzun süre düşündüren, bazı sahneleri tekrar tekrar hatırlatan ve insanın içinde bir burukluk bırakan eserlerden.
Benim için yalnızca güzel bir roman değil, aynı zamanda okuduktan sonra etkisini günlerce taşıdığım bir kitaptı. Bu yüzden gönül rahatlığıyla 10/10 veriyorum. Türk edebiyatında mutlaka okunması gereken eserlerden biri olduğunu düşünüyorum. Çünkü bazı kitaplar okunur, Kuyucaklı Yusuf ise gerçekten hissedilir.
Ermiş, El Mustafa adlı bir bilge adamın, on iki yıl boyunca kaldığı Orphalese şehrinden ayrılıp memleketine dönmek üzere gemisini beklerken halkla yaptığı son sohbetleri anlatıyor. Halil Cibran, aşk, evlilik, suç, ceza, özgürlük ve ölüm gibi insana ve yaşama dair yirmi altı farklı kavramı zamansız birer vaaza dönüştürüyor. Şiirsel ve mistik bir dille kaleme alınan bu eser, insanın kendi içindeki tanrısal özü keşfetmesine ve hayatın derin hakikatleriyle bağ kurmasına rehberlik eden edebi bir kılavuz niteliği taşıyor.
